De Libros - Al Sefarim

Convite presentación Esther Bendahan Cohen na Coruña

2012-01-19T18:34:00.000-08:00

Esther Bendahan Cohen narra a desintegración do mundo sefardí

2012-01-12T19:54:00.000-08:00

'Déjalo, ya volveremos' recolle "a memoria dun pobo que nunca poderá volver", di a autora

Por Virxinia Collera

"Dájalo, ya volveremos", díxolle a Reina o seu pai. Ela quería levar consigo a España un armario que encerraba a súa mitoloxía infantil e colocalo na súa nova casa en Madrid. Non puido ser. O episodio non foi dramático pero quedou almacenado na súa memoria. Os xudeus sefardíes que deixaron en Marrocos a súa identidade e a súa cultura tampouco se abandonaron ao drama cando se dirixían a Europa para construírse unha nova vida. Esther Bendahan Cohen (Tetuán, 1964) narra na súa terceira novela, "Déjalo, ya volveremos (Seix Barral), a desintegración do mundo xudeu sefardí e da infancia. "Esta novela recolle a memoria do meu pobo e dunha sociedade que nunca poderá volver ao lugar do que saíu", explicou a escritora e xornalista durante a presentación do libro. Bendahan decantouse por unha voz infantil para articular a narración da novela porque representa unha etapa que descoñece que deparará o futuro. "Para min era máis fácil construír a inocencia para contar a historia, na idade adulta xa tes feridas que che acompañan". A novela arrinca nun momento histórico no que un mundo de centos de anos desmorónase. Reira, unha nena de sete anos que vive en Tetuán coa súa familia, observa con inocencia un ambiente de crecente hostilidade, onde o acoso e a tensión social acaban por empuxar á fuxida da súa familia e de moitas outras. A autora salpica o seu discurso de cifras, datas, datos e referencias dunha cultura, a súa, que apaixonalle. "Estou contenta porque con esta novela puiden suscitar o recordo noutras persoas que coa súa lectura poden evocar historias similares". A inocencia de Raíña non lle resta curiosidade por un mundo adulto que lle fascina, e ao que trata de achegarse con axuda dos xogos propios da súa idade.

Cada noite, a nena e dona Francisca -que coidaba dela e os seus irmáns cando os seus pais estaban fóra- xogaban ao xogo do pasaporte falso. As regras consistían en inventar a historia dun pasaxeiro do barco Pisces. Un pasatempo de ficción pero un navío real. "Ese barco partiu de Casablanca e nel ían moitas familias xudías que buscaban o exilio en Israel. O barco afundiuse na costa de Alhucemas, as familias morreron e a tripulación sobreviviu. Foi todo moi estraño", asegurou a escritora. Ese barco impactou a memoria dos xudeus, e foi aparecendo na vida de Bendahan en forma de recortes de xornais, testemuños, documentais, anécdotas. Por iso, decidiu plasmalo na ficción da novela. "Déjalo, ya volveremos" é a terceira incursión literaria de Esther Bendahan. A primeira, "Soñar con Hispania" (Tantín), escribiuna a catro mans con Esther Benari, e coa segunda, "Desojando alcachofas" (Seix Barral), cultivou un notable éxito. A terceira é, di, a novela que sempre quixera escribir. "Agora é o lector quen debe pór da súa parte".

El País - 16.03.2006

Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan. De Wolfgang Koeppen

2011-12-23T21:29:00.001-08:00

Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan

De Wolfgang Koeppen

Tradución do alemán de Eva Almazán

126 páxinas

ISBN 978-84-92866-23-6

Prezo: 14 €

Idioma: galego
.

Wolfgang Koeppen (1905-1996) é unha figura clave da literatura alemá da posguerra. Na súa accidentada traxectoria vital foi crítico cultural, xornalista, actor afeccionado, aspirante a libreiro, novelista, guionista de cine e autor de libros de viaxes, mais na historia da literatura recordarase pola súa maxistral Trilogie des Scheiterns (Triloxía do fracaso), unha análise crítica da Alemaña que xurdía das cinsas da guerra. Dan fe da súa calidade artística unha ducia de premios literarios –entre eles o Georg Büchner, o máis prestixioso ao que pode aspirar un autor xermanófono, recibido en 1962–, a unánime estimanza da crítica –Reich-Ranicki considera Tauben im Gras (Pombas na herba) a mellor novela alemá da xeración literaria da posguerra– e a admiración do estamento literario –Günter Grass identificouno no seu día como o mellor autor alemán vivo–.

Os Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan viron a luz en 1948, o que fai da obra unha das primeiras memorias literarias do Holocausto. Tamén resultou ser unha das máis polémicas: orixinalmente presentouse como un texto orixinal de Koeppen, baseado nas reminiscencias que o protagonista, Jakob Littner, supostamente compartira en conversa co editor; anos despois, a raíz da reedición da obra (para entón esquecida), quedou demostrado que Koeppen traballara sobre un manuscrito do propio Littner, que o editor xulgara interesante no contido e deficiente na forma. Sexa como for, os Apuntamentos constitúen un relato poderosísimo da desgraza e salvación dun home que na noite do 9 de novembro de 1938 deixa de ser un reputado filatelista muniqués de vida acomodada para se converter nun xudeu polaco deportado e perseguido pola que sempre considerou a súa patria. Cun estilo sobrio e enganosamente obxectivo nárrase a espiral de horror que conclúe con Littner agochado nun burato no chan grazas á intervención dun aristócrata polaco máis premido pola falta de diñeiro ca polas conviccións nazis.
http://www.rinoceronte.es/catalogo/contemporanea/cont032.htm

Destinada al crematorio. De Mercedes Núñez Targa

2011-12-18T19:29:00.000-08:00

Destinada al crematorio

Materia: Narrativa/Memorias

Autor : Mercedes Núñez Targa

Editorial : Editorial Renacimiento

Código: 978-84-8472-660-9

Ano de publicación: 2011

Nº de páxinas: 216

Idioma : Español

Encadernación : Rústica

Medidas: 21.00 x 15.00 x 1.00 cm
Prezo: 16,00

Son as primeiras memorias publicadas por unha muller galega ou española que estivo en campos de concentración nazi. Difícil será atopar unha vida española do século XX tan novelesca, tan rica en aventura e dramatismo, tanto que entra case no inverosímil, e, á vez, tan certa e verídica, tan chea de verdade, como a desta catalana de nacemento mais galega de opción chamada Mercedes Núñez Targa (Barcelona, 1911 - Vigo, 1986), que foi secretaria do poeta Pablo Neruda durante a República. Mercedes cóntanos nestas memorias, que lense contendo o alento, como tras loitar na guerra civil e ser detida e condenada a 12 anos de cárcere en 1939 puido, grazas a un erro xudicial, escapar a Francia e seguir alí loitando na resistencia contra o nazismo, como foi detida en 1944 pola Gestapo e levada ao campo de concentración de Ravensbrück e como sobreviviu, con valentía e dignidade, no medio do horror brutal, até ser finalmente liberada cando xa non era, pola súa falta de saúde, senón unha «destinada ao crematorio».

Yehudi (Relectura de Papini). De Salvador de Pablos López

2011-11-06T07:06:00.000-08:00

II PREMIO HONTANAR DE NARRATIVA BREVE 2003

Yehudi (Relectura de Papini)
Salvador de Pablos López
Idioma. español
ISBN: 84- 95728-12-5
Páx.: 90
Prezo: 9 €

O relato Yehudi (Relectura de Papini), narra as vivencias dun novo estudante español, bolseiro en París nos anos sesenta. Nesa cidade coñecerá a Rosana, e tamén a un enigmático personaxe, Yehudi, xudeus ambos, amizade que lle levará a reflexionar sobre algúns aspectos da historia do pobo xudeu. Así mesmo, durante a súa estancia, o protagonista aproveitará para reler as cartas dun familiar seu, exiliado en Francia despois da Guerra Civil Española, a través das cales irá recompondo a súa dramática experiencia.

La estrella amarilla. De Jennifer Roy

2011-10-03T18:23:00.000-07:00

" En 1939 os alemáns invadiron a cidade de Lodz, Polonia. Obrigaron a toda a poboación xudía a vivir nunha pequena parte da cidade á que chamaron ghetto. Rodeárona con aramados e colocaron gardas nazis para que ninguén saíse de alí. No ghetto de Lodz vivían 270.000 persoas. En 1945 a guerra terminou. Os alemáns rendéronse e o ghetto foi liberado. Do máis de cuarto de millón de persoas alí recluídas só 800 conseguiron saír con vida. Entre os sobreviventes unicamente había unha ducia de nenos. Eu era un deses nenos ".

Velaquí a verdadeira historia de Syvia Perlmutter. Cando empezou a segunda guerra mundial tiña catro anos e medio. Cando acabou tiña dez. Durante máis de cincuenta anos, e do mesmo xeito que moitos dos sobreviventes do Holocausto, Syvia non quixo contar a ninguén as súas experiencias. Pero a medida que foise facendo maior, deuse de conta de que chegara xa o momento de contalo todo. E para iso escolleu á súa sobriña, a autora deste libro. A historia que aquí se conta é a que reflicte en primeira persoa unha nena pequena, cos seus medos e incertezas. Desde unha inocencia desgarradora asistimos, sempre co seu punto de vista, ao traslado da familia ao ghetto, á adaptación nas peores circunstancias e ao medo de ser enviados a un campo de concentración no medio da fame, os golpes e o aldraxe; a unha vida cotiá, en fin, cuxa única premisa baseábase na supervivencia.
Prezo: 12,50 euros

Ediciones Ambar

Idioma: español

Informa Maribel Ferreiro

Saudades de Kissinger. De Etgar Keret

2011-09-05T04:59:00.000-07:00

Tradución do hebreo ao galego de Moncho Iglesias Míguez

182 páxinas

ISBN 978-84-92866-21-2

16 €

Edita: Rinoceronte editora

Etgar Keret ( Tel Aviv, 1967) é un dos escritores máis populares entre a mocidade de Israel. Combina a escritura co seu traballo de profesor no departamento de Cine da Universidade de Tel Aviv e a dirección cinematográfica. A súa obra literaria traduciuse a dezaseis linguas e filmáronse máis de corenta curtametraxes baseadas nas súas historias. É descrito como a voz hippy e posmoderna da sociedade israelí contemporánea, un pobo no que xentes da mesma idade poden ser soldados, relixiosos ultraortodoxos, árabes-israelís ou inmigrantes que acaban de chegar. Os seus escritos son unha porta aberta ao diálogo con todos eses grupos tan diferentes, e quizais esa sexa a base dun éxito que logrou impoñerse a autores consagrados mundialmente como Amos Oz ou A. B. Yeoshua. Porén, Etgar Keret foi acusado de contribuír a que os mozos israelís empreguen unha linguaxe pobre e chea de referencias á violencia e ao sexo, ademais de ser cualificado de antisemita no Parlamento do seu país.

O anxo sempre levaba posta unha gabardina para que non se lle visen as ás. No cemiterio, os rapaces tirábanlles pelotas de tenis ás lápidas: se lle daban á tumba dun oficial era punto para eles, se lle daban á dun recruta, o punto era para o cemiterio. Un mago repasa a súa listaxe de trucos antes de saír a escena. Logo, no autobús, coincide con alguén que viaxa cun coitelo tan grande que ocupa dous asentos.
Un mesmo ruído de fondo entrelaza este conxunto de relatos de Etgar Keret. Está formado polo estalo de multitude de pesadelos que se confunden coa realidade. Os soños protectores atenúan tanto barullo, mais as vidas dos protagonistas só conseguen evadirse das hostilidades do día a día durante o breve escintileo que se produce no intre do espertar.

A mirada cómica dun xudeu

2011-08-27T19:09:00.001-07:00

Mulleres pobres curiosean en 1920 roupa de segunda man en Vilnius, o Babel xudeu.

Por Alberto Manguel

El País - 27/08/2011

Hai moitos anos, a bordo dun transatlántico, un ancián escritor suízo contoume que na súa mocidade coñecera a Kafka e que nun café de Viena escoitárao ler. Segundo el, mentres Kafka lía con voz suave e pausada, o público ría a gargalladas. Asombreime de que un texto de Kafka puidese parecer cómico, por máis particular que fose o humor dos austriacos de entreguerra. O amigo de Kafka díxome que obviamente eu coñecía mal a literatura xudía, para a cal a traxedia de Edipo é a farsa dun neno consentido que non quere compartir con ninguén o seu Yiddishe Mamme. O Talmud di que un home pode coñecerse a través de catro cosas: a súa copa, a súa ira, o seu moedeiro e a súa risa.
É certo que, desde os comezos, para os xudeus, a traxedia non conduce necesariamente, como para os gregos, ao pranto e ao desasosego. Fronte ao tráxico secular e cotián, fronte ás eternas persecucións e vexacións, o xudeu prefire rir, coma se descubrise na miseria do mundo unha demostración do tremebundo humor divino. Que Deus faga morrer a Moisés xusto antes de alcanzar a Terra Prometida, parécelle unha broma inmensa, á medida daquel Que Todo O Sabe.
Joseph Buloff foi un dos máis grandes actores cómicos do teatro yídish. Nacido un ano antes do fin do século dezanove, en Vilnius, Lituania, Buloff traballou nos teatros de Europa do Leste até acabada a Primeira Guerra Mundial. En 1926 emigrou a Estados Unidos onde puxo en escena máis de duascentas obras, tanto no Yiddish Art Theatre de Maurice Schwartz como en Broadway. A súa actuación en "Morte dun viaxante" de Arthur Miller, que Buloff e a súa muller Luba Kadison levaron a Buenos Aires en 1949, foi tan exitosa, que Miller comentou que a versión yídish de Buloff era sen dúbida o orixinal e o texto en inglés unha feble tradución.
Cando Buloff morreu en 1985, deixou non só unha gran cantidade de versións dramáticas de diversos clásicos yídish e rusos, senón tamén varias novelas, das cales "Yósik, o do vello mercado de Vilnius" é talvez a mellor e sen dúbida a máis ambiciosa, un exemplo perfecto da visión cómica xudía do mundo. Vilnius era para os xudeus una desas cidades europeas de identidade múltiple, polaca, rusa, lituana, soviética, que lle daba unha calidade de Torre de Babel absurda, pero, por sobre todo, era un centro de sabedoría ancestral, a "Xerusalén do Norte".
A súa variada poboación, a súa longa historia, o feito de ser e ser a encrucillada de tantas culturas, fixo de Vilnius un escenario ideal para a comedia humana que Buloff quixo pintar. O seu modelo iconográfico foi Chagall e os seus ambientes feéricos; o seu material, a rica mitoloxía hasídica de contos e parábolas, nas que Deus comparte, de maneira sobrehumana, está claro, a azarosa sorte das súas criaturas. A universalidade do xénero picaresco ten matices e tons distintos en distintas culturas. En España, vascula entre a anécdota soez e a moralexa; en Inglaterra, entre a diferenza de clases e a caricatura social. Na literatura yídish, o heroe picaresco é parte Schlemil (bobo) e parte Lamed Vafkin (un dos 36 santos ocultos grazas aos cales o mundo non foi destruído). Yósik, o protagonista da novela de Buloff, é ambas as cousas, e a súa historia cómica, desde a súa infancia á súa idade adulta, coincide coa do tráxico pobo xudeu da Mitteleuropa do século XX.
Tártaros, gregos, turcos, habitantes das grandes chairas rusas, chineses e, por suposto, xudeus poboan o vello mercado de Vilnius que rexorde na memoria e a escritura de Buloff, e onde Yósik leva a cabo a súa aprendizaxe: como entenderse cos outros, como aproveitar as máis concisas oportunidades, como diferenciar granujas de boa xente, e como convivir con ambos, como protexerse de inimigos e de amigos: nunha palabra, como sobrevivir. Pero aínda esta mínima ambición debe ser filtrada a través da implacable ironía yídish. "É posible", dille o seu pai a Yósik, "que co alento de Deus nos teus pulmóns até poidas chegar a ser millonario algún día: se non de todo un millón, polo menos de dez mil rublos". Até a imposibilidade debe ser reducida a aquilo que un xudeu de Vilnius pode imaxinar como imposible.
É unha pena que esta edición, polo demais moi coidada, non respectase a ortografía correcta do nome do tradutor, o entrañable Jacobo Muchnik, morto hai xa máis de quince anos e autor de numerosas e memorábeis traducións.

Revista "Historia y Vida" - Xullo 2011

2011-07-12T18:18:00.001-07:00

A revista HISTORIA Y VIDA dedica no número do mes de xullo o seu dossier central ao antisemitismo.
¿Por qué la hostilidad hacia los judios?

Una judia americana perdida en Israel. De Sarah Glidden

2011-05-22T08:50:00.001-07:00

UNA JUDÍA AMERICANA PERDIDA EN ISRAEL

Autor: Sarah Glidden

Colección: NÓMADAS

Nº Colección: 39

Series: UNA JUDÍA AMERICANA PERDIDA EN ISRAEL

Editorial: NORMA Editorial

Formato: Cartoné

Tamaño: 17 x 24

Páginas: 208

Color: Color

ISBN: 978-84-679-0478-9

SARAH GLIDDEN APORTA AS CLAVES PARA ENTENDER A ACTUAL SITUACIÓN EN ISRAEL A TRAVÉS DAS SÚAS VIVENCIAS PERSOAIS

En marzo de 2007, a artista estadounidense Sarah Glidden decidiu aproveitar o programa “dereito de nacemento” que ofrece a todos os xudeus do mundo unha visita paga a Israel. Unha viaxe que poría a proba as súas ideas preconcebidas sobre o conflito israelo-palestino, e que proporcionaríalle a enerxía emocional e creativa necesaria para elaborar esta grande obra. Sarah Glidden consigue non só reconstruir a súa primeira viaxe a Israel e as raíces da súa herencia xudía, senon que tamén logra expresar as súas díbidas ao analisar o conflito israelo-palestino.
SARAH GLIDDEN GAÑADORA DO PREMIO IGNATZ AO MELLOR NOVO TALENTO

A Cova das Vacas Mortas. De Santiago Jaureguizar

2011-05-03T18:38:00.000-07:00

De Santiago Jaureguizar

13,5 x 21,5 cm.

144 Páxinas
Rústica cosido a fío

I.S.B.N.: 978-84-9782-480-4
Código: 136509510

11,00 euros
Outubro 2006

Edicións Xerais

Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil, 2006

Xoel é un mozo de Negueira de Muñiz que vive coa súa nai, de orixe alemá, nunha comuna na aldea de Foxo, preto do encoro de Salime. Farto da vida que leva soña con poder marchar de alí e embarcar nun petroleiro. A vida de Xoel muda o día en que o seu avó, viúvo e enfermo de alzheimer, chega dende Berlín para reatoparse coa filla. Entre a equipaxe, trae unha maleta chea de fitas de cine e mais unha cámara super 8. O vello cóntalle que foi colaborador da polémica e xenial directora de cine alemá Leni Riefenstahl, acusada de colaborar co réxime nazi. Neses días Xoel coñece tamén a Iria, filla dun dos antigos propietarios das casas de Foxo, os cales comezaron a reclamar as súas vivendas ocupadas cando se construíu unha pista que fixo accesible o lugar. Entre eles nacerá unha historia de amor enfrontado. Iria, defende o dereito dos antigos propietarios de Foxo a recuperaren as súas propiedades e ademais representa a crítica ao nazismo e a calquera tipo de colaboración con ese réxime, mesmo a que mantiña o avó de Xoel ao axudar na filmación de escenas nazis.

Deus xogando aos dados

2011-04-28T16:42:00.001-07:00

Reencontro. De Fred Uhlman

2011-04-25T17:36:00.000-07:00

Autor UHLMAN, FRED
Editor EDITORIAL GALAXIA, S.A.
Isbn 9788482882221
Clasificación Literatura infantil 9-12
Prezo 9,40€

A amizade entre dous mozos de dezaseis anos separados pola barbarie nazi. Hans é xudeu e Konradin é un aristócrata descendente dunha das familias máis vellas de Alemaña. As súas afinidades e o seu xeito de ver as cousas convérteos en amigos íntimos. Pero cando Hitler chega ao poder, Konradin entre no exército nazi e Hans ten que marchar de Alemaña. Esta novela, publicada por ver primeira en 1971, converteuse rapidamente, sen ningún tipo de promoción, nun libro traducido e lido en todo o mundo. Na base deste recoñecemento están a súa fondura, a súa emotiva sinxeleza e a súa capacidade evocativa, cualidades que fan desta novela en miniatura unha pequena obra mestra.

Por Maribel Ferreiro

La república islámica de España. De Pilar Rahola

2011-04-13T18:26:00.001-07:00

La república islámica de España.

Autor Pilar Rahola

Edita: Rba

Data de publicación:14/04/2011

ISBN 9788498679861

Páxinas: 280

Idioma: versións en catalán e en español

Prezo: 20 euros

Este libro non expón ningún choque de civilizacións, senón un coche entre a civilización e a barbarie. E se na barbarie se inclúe a todos aqueles que usan a relixión e a un Deus para xustificar odios, escravitude, fanatismo e terrorismo, na civilización inclúese a todos aqueles que loitan pola liberdade. Non é, xa que logo, un libro contra o islam. É un libro a favor de todos os musulmáns, homes e mulleres, que loitan polos seus dereitos e para que a súa identidade cultural non sexa utilizada para destruír valores fundamentais. É así mesmo un libro contra todos aqueles musulmáns que, no nome desa identidade, están a destruír o islam mentres tentan destruírnos a todos. Nin Huntington, nin Fallaci, moi ao contrario, porque non loitan os deuses. Son os que usan a Deus en contra dos seres humanos. Trátase, por conseguinte, dunha defensa convencida da modernidade, da civilización e da liberdade. E hoxe quen máis brutalmente ameaza estes grandes conceptos é o islamofascismo, a ideoloxía totalitaria que, en nome de Aláh, ameázanos. Tamén hoxe quen máis heroicamente loita a favor destes grandes conceptos son os musulmáns valentes, e moi especialmente as mulleres que alzan a voz contra esta ideoloxía totalitaria. Este libro non nace do medo, pero é un libro nado do convencemento de que, hoxe en día, temos medo de falar claro.

Deus xogando aos dados. Presentación en Ourense

2011-03-20T10:49:00.000-07:00

Deus xogando aos dados
(Premio Vicente Risco de Creación 2010)
De Fernando Méndez
Edicións Sotelo Blanco (2011)
.
Presentación en Ourense
.
O vindeiro mércores, día 23 de marzo, ás 20.15 horas, coa presenza do autor terá lugar a presentación no Auditorio Municipal de Ourense.
.
Máis información sobre o libro:

http://fernandomendez1.wordpress.com/acerca-de/

Don Álvaro Cunqueiro e os xudeus galegos.

2011-03-06T18:46:00.001-08:00

La derecha española y los judíos. Antisemitismo y oportunismo.

2011-02-20T20:36:00.000-08:00

La derecha española y los judíos.

Antisemitismo y oportunismo

De Isabelle Rohr

Edita PUV

Ano 2010

241 páx.

22 euros

Non se trata de volver discutir se Franco fixo moito polos xudeus ou puido facer moito máis durante a Segunda Guerra Mundial. Tampouco se o antixudaísmo tradicional español terminou predominando sobre o filosefardismo que o lobby colonial, co conde de Romanones á cabeza, usou con intereses económicos para internarse en Marrocos. O que distingue este ensaio, entre a abundante literatura que vén escribindo acerca dos xudeus na España contemporánea, é a procura dunha explicación integral do antisemitismo español do século XX como problema histórico no que se cruzan vellos e novos mitos sobre o pobo xudeu, fortemente arraigados na conciencia nacional española, coa necesidade de definir unha estratexia internacional para un país como España que saía humillado da profunda crise do 98 e cuxa actitude cara ao colectivo xudeu podía ser unha baza importante no seu encaixe na nova orde internacional.

.
A elección do longo ciclo histórico que vai da perda de Cuba á liquidación da guerra mundial permite atopar continuidades na postura oficial de España diante do que xa se coñecía como "cuestión xudaica". É coherente coa propia divulgación dunha vigorosa literatura antisemita que, incubada en Rusia e Alemaña, atopa caloroso eco no clero integrista e a dereita tradicionalista española que nos anos vinte incorpora o mito da conspiración mundial xudía (a primeira edición española dos Protocolos dos Sabios de Sión é de 1927, cando xa se demostrou a falsidade da montaxe creada por axentes da policía secreta rusa), asimilándoo ao vello arsenal dos prexuízos do catolicismo español sobre o pobo deicida. E, sobre todo, reserva a Acción Española, partido integrista católico (émulo da Action Française dirixida polo antidreyfusista Charles Maurras) un papel crucial, aínda non suficientemente valorado, como axente histórico que acrisolando os vellos estereotipos cos argumentos neodarwinistas puxo en marcha o que a autora bautiza como "antisemitismo antirrepublicano" (capítulo II da obra) que estendeu a especie de que unha maquinación xudía internacional, consentida e alentada polo goberno republicano, ameazaba coa orde mundial.

.
Os últimos dous capítulos da obra, dedicados a examinar a complexa posición das autoridades españolas sobre os xudeus españois, e sobre os exiliados, durante a Guerra Mundial, son a lóxica desembocadura dos presupostos anteriores. Antisemitismo e francofobia acompañaron, como é sabido, a atmosfera de xermanofilia dos primeiros anos da contenda; mentres que o réxime franquista quixo explotar a imaxe dunha España receptora de refuxiados cando era evidente o triunfo dos Aliados. A estas ideas aceptadas, Isabelle Rohr incorpora un detido exame dos discursos que cortexaron e impugnaron a voz oficial do réxime e que conectan cos vellos mitos que viñan de atrás. Así se explica o rebrote do filosefardismo nos primeiros anos da guerra, actitude que a autora asocia á vella aspiración española de consolidar un imperio no Mediterráneo occidental, empeño para o que sería esencial contar co apoio dos 15.000 xudeus que vivían no protectorado español de Marrocos. E ao contrario: o redescubrimento, en plena etapa de reconciliación cos americanos, dun discurso claramente antisemita, de dimensións escatolóxicas, que substituía ao comunismo polo capital como novo instrumento dunha rediviva conspiración anglo-americano-xudía por dominar o mundo. Deste xeito, o africanismo que freou o novo antisemitismo racial, non puido apagar o vello prexuízo do tradicionalismo católico que sinalaba aos xudeus como o pobo traidor e sen escrúpulos morais que terminaría destruíndo a civilización cristiá sen importarlle a alianza co comunismo ou co capitalismo, no fondo, dúas horrendas deformidades que procreou a modernidade.

EcoIsrael (descarga libro en pdf)

2011-01-19T01:57:00.000-08:00

http://www.cidipal.org/ECOISRAEL.pdf

Adolf Eichmann. El vivió entre nosotros.

2011-01-09T19:20:00.000-08:00

Adolf Eichmann. Él vivió entre nosotros

De Mario Feferbaum e Abraham Zylberman

Colaboración editorial Sima Milmaniene
Descargar

Suave música trae la noche. De Fernado Hernández Sebastián

2010-12-24T13:40:00.000-08:00

SUAVE MÚSICA TRAE LA NOCHE
Fernando Hernández Sebastián

ISBN 9788492524396

Ano: 2010

288 páxs.

Idioma: español

Colección Anusim, nº 2

LIBROS CERTEZA

.
Suave música trae a noite de Fernando Hernández Sebastián é unha novela con total ausencia de violencia. Non hai crimes, violacións, drogas ou tiros; só hai vida e vidas que se entrecruzan formando un tecido. Luís Ferreiro Guzmán é un pediatra de garda nun hospital de Xerusalén. Luís, durante aquelas 24 horas de servizo, entre consulta e consulta, rememora todo o que foi a súa vida desde que tivo uso de razón até o momento presente. O protagonista, nacido en Zaragoza e asentado en Xerusalén, vai organizando na súa cabeza todos os avatares, circunstancias e vidas que se cruzaron na súa para ser hoxe un xudeu de corazón. O autor leva ao lector da man paseando por Israel mostrándolle a realidade dunha terra descoñecida, a pesar da súa continua presenza nos medios de comunicación.

Fernando Hernández Sebastián, Zaragoza, 1948. Aos 18 anos entrou na redacción do diario Pueblo e na revista Oriéntese. Posteriormente colaborou durante máis de dez anos como tertuliano e guionista na SER. Tamén realizou reportaxes para Heraldo de Aragón.

A colección Anusim, palabra hebrea que significa "forzado ", é a que designa aos xudeus sefardíes, e os seus descendentes, a quen se forzou a abandonar a súa relixión. O crecente interese polo coñecemento dos sefardies, descendentes dos españois xudeus a quen se expulsou de España, debe acompañarse coa aproximación do fenómeno ANUSIM, hispanos de relixión xudía que, polo menos formalmente, tiveron que renunciar á súa fe para poder seguir vivindo en España. Con esta colección preténdese recuperar a memoria das persoas, e as súas obras, que contribuíron ao desenvolvemento social e cultural dos diferentes pobos da península Ibérica.

Pedidos: certeza@certeza.com
www.certeza.com/pedidos.htm
Telf. (34) 976 272 907
E-mail: certeza@certeza.com

O último libro de David Grossman en oitavo lugar no "Best Book of 2010"

2010-12-18T08:13:00.000-08:00

O libro do autor israelí David Grossman "To the End of the Land" (La Vida entera) traducido por Jessica Cohen, quedou clasificado na oitava posición no "Best Books of 2010", listaxe publicada pola web Amazon. Este libro de Grossman, que foi publicado en setembro pasado, está en boa compañia entre Stieg Larsson con `The Girl Who Kicked the Hornet’s Nest`, clasificado en séptimo lugar, e `Just Kids` de Patti Smith, que conta a historia da súa complexa relación co lendario fotógrafo Robert Mapplethorpe - 11º na lista. O libro que encabeza a lista da Amazon é o de Rebecca Skloot `The Immortal Life of Henrietta Lacks (La vida inmortal de Henrietta Lacks), que describe a vida dunha muller pobre que sen sabelo contribuiu para a investigación do cancro debido á súa condición única de saúde. Na valoración editorial da Amazon sobre o libro de Grossman, Tom Nissley escribe: ‘To The End of the Land’ é un libro de luto por aqueles que non estáo mortos, é o lamento dunha nai para a vida durante unha guerra cuxo fin non era posíbel prever. Ao mesmo tempo, é alegre e case dolorosamente vivo, cheo ate o punto de ruptura de emocións e detalles dun cotidiano interminábel de algunhas vidas profundamente imaxinadas. Grossman construiu un retrato impresionante, como expresa nas palabras dunha das personaxes, de ‘millares de momentos, horas e días que fan parte dunha persoa no mundo, e do poder de guerra para a destrucción dunha persoa, cando - ou principalmente - cando sobreviven ás súas cruéis demandas’. No apartado dos lectores tamén achegan comentarios positivos sobre o libro, clasificando cunha média de catro estrelas sobre 5.

Reseña de Maribel Ferreiro

Un español frente al Holocausto. Por Diego Carcedo

2010-11-20T09:49:00.001-08:00

Un español frente al Holocausto

(Así salvo Angel Sanz Briz a 5.000 judios)

Autor: Diego Carcedo
Editorial: Temas de Hoy

Páxinas: 278

O xornalista Diego Carcedo quixo rescatar do esquecemento a quen foi un mozo diplomático español en Hungría durante a II Guerra Mundial e que "coa súa coraxe e valentía" salvou a vida de varios milleiros de xudeus. Angel Sanz Briz, testemuña arrepiada do Holocausto, non quedou como mero espectador ante a barbarie e esforzouse, alegando todos os recursos legais e diplomáticos ao seu alcance e mesmo pagando salvocondutos do seu propio peto, en defender o dereito á vida. A súa xesta levoulle a ser recoñecido 'Xusto da Humanidade' polo Parlamento de Israel en 1991 e o seu nome figura nunha lista de honra xunto aos doutros heroes como o alemán Schindler, cuxa historia levou á gran pantalla Steven Spielberg.

Durante o ano 1944, o que despois sería embaixador español en seis países diferentes arriscou o seu futuro profesional e a súa propia vida para rescatar da barbarie a cuantos xudeus puido. Nunha Budapest bombardeada constantemente, dividida pola ocupación nazi e a do Exército Vermello, Angel Sanz Briz utilizou todos os recursos posibles, na súa calidade de representante do Estado español, para evitar que miles de persoas fosen conducidas aos campos de concentración de Auschwitz-Brikenau. Mesmo chegou a alegar un Real Decreto de 1924 ditado polo xeneral Primo de Rivera, polo que todos os descendentes dos sefardíes expulsados de España polos Reis Católicos tiñan dereito a pasaporte español. Unha "faceta curiosa" do seu modo de actuar, como tamén resulta admirable que, achegándose o termo da contenda, o Goberno ordenáselle regresar ao seu país de orixe e el permanecese polo menos tres semanas máis en Hungría tratando de evitar que ningún xudeu máis subise a eses trens con destino directo á morte.
.
Para relatar estes feitos, Carcedo entrevistou a algúns dos sobreviventes, os mesmos que hai uns anos asinaron a súa declaración do sucedido ante a comisión israelí que en 1991 outorgoulle o título de 'Xusto da Humanidade'. O escritor tamén afirma posuír a lista completa dos cidadáns que Sanz Briz salvou, aínda que esta non foi incluída no libro.

Alfombra Mágica. Minorías en Israel

2010-10-26T21:05:00.000-07:00

Decarga aquí en pdf o libro:

http://www.cidipal.org/alfombra_magica.pdf

Séneca en Auschwitz. De Raúl Fernández Vítores

2010-10-10T17:29:00.000-07:00

Séneca en Auschwitz. La escritura culpable

de Raúl Fernández

Edita: http://paginasdeespuma.blogspot.com/2010/08/video-de-seneca-en-auschwitz-de-raul.html

Unha historia detallada do campo de exterminio e unha reflexión profunda sobre esa condena chamada Auschwitz.

Sinopse
Auschwitz é o lugar onde a Filosofía tropeza. En Auschwitz perde os seus cimentos a Modernidade, porque o discurso moderno non pode referir o mundo de Auschwitz. Por iso Auschwitz é un acontecemento. Mais é preciso dicir a verdade do ocorrido se non queremos quedar suspendidos indefinidamente en metade da nada, expresándonos como pantasmas nun discurso sen fundamento. Temos que baixar aos infernos; non podemos seguir invocando os valores ilustrados dando as costas ao acontecemento que os pon en evidencia. Debemos coñecer os feitos que demolen a nosa escritura: volver ao lugar do crime, á orixe do trauma, volver a Auschwitz. Non para condenalo por enésima vez, senón para comprendelo. Non basta coa condena.

Raúl Fernández (Madrid, 1962) é profesor de Filosofía e ten publicados libros de ensaio, narrativa e poesía. Cabe destacar aquí Teoría del residuo (1997), Solo control (Páginas de Espuma, 2002) e Los espacios bárbaros (Páginas de Espuma, 2007). O seu último libro publicado é unha colección de jaikus titulada Res Nata (2008).

La hija de Mendel. De Martin Lemelman

2010-10-03T19:15:00.001-07:00

LA HIJA DE MENDEL
Autor: Martin Lemelman
Colección: GRAPHIC JOURNAL
Nº Colección: 4
Series: LA HIJA DE MENDEL
Editorial: NORMA Editorial
Formato: Rústica
Tamaño: 17 x 24
Páxinas: 232
Cor: B/N
ISBN: 978-84-679-0300-3
21,00€

http://www.normacomics.com/ficha.asp?012013104/0/la_hija_de_mendel
.
MARTIN LEMELMAN RINDE HOMENAXE Á SÚA NAI, Á SÚA FAMILIA E A TODAS AS VÍTIMAS DO HOLOCAUSTO.
En 1989 Martin Lemelman gravou en video á súa nai Gusta. Coma moitas outras señoras maiores, mudouse a vivir á súa casa e Martin quería conservar para sempre os seus espeluznantes recordos da súa infancia na Polonia dos anos 30 e a posterior fuxida dos nazis. Unha homenaxe ás vítimas do maior xenocidio da historia.

Superheroes ou Superrabinos?

2010-07-25T18:17:00.000-07:00

Marzo de 1941, primeira portada do Capitán América, na que sacode ao Führer

A feira do comic de San Diego (USA) deixa o descuberto a orixe xudía dos seres fantásticos.

R. A. SAN DIEGO (CALIFORNIA)

23/07/2010.

É Superman a versión intergaláctica de Moisés? Celebrou A Cousa o bar-mitzvah antes de unirse aos 4 Fantásticos? Foi o malvado Magneto vítima do Holocausto antes de converterse no archienemigo dos X-Men? As páxinas dos clásicos do cómic de superheroes están cheas de referencias á cultura hebrea, e é que Superman, Batman, Spiderman ou o Capitán América teñen algo en común: naceron das mans de 45 debuxantes xudeus cuxas familias emigraron a EEUU durante a Segunda Guerra Mundial. Para Danny Fingeroth, editor de Marvel e autor do libro "Xudeus, Cómic e a Creación dos Superheroes", a finais dos anos trinta os inmigrantes xudeus sentíanse desprazados entre os estadounidenses e escondíanse na súa imaxinación como vía de escape. Debuxaban personaxes con habilidades sobrehumanas, e así naceu Superman, en 1938. Dous mozos de Ohio, Jerry Siegel e Joe Shuster, cobraron 130 dólares por recrear a historia de Moisés en versión extraterrestre.

Mitoloxía hebrea

Simcha Weinstein, un relixioso hebreo de Nova York coñecido como O Rabino do Cómic, autor do libro Up, Up, and Oy Vey!, unha divertida crónica sobre as raíces xudías dos superheroes. As historias dos debuxantes Shuster e Siegel (Superman), Bob Kane (Batman), Joe Simon (Capitán America) e Stan Le (Spiderman, Incrible Hulk ou X-Men) beben directamente dos relatos sobre Moisés, o Rei David, Golem ou Sansón. As desdichas do holocausto durante a Segunda Guerra Mundial calaron tanto nos debuxantes da época que ate o home de aceiro chegaría a enfrontarse ao propio Adolf Hitler. Non foi o único. Un ano despois, en 1941, o Capitán América debutou cunha espectacular puñada ao Führer. Ademais, os X-Men, creados polo prolífico Stan Le en 1963 son a representación moderna do problema do antisemitismo. Le, tamén xudeu, cubriu as páxinas dos cómic deste grupo de superheroes con constantes referencias ao Holocausto, como o número de prisioneiro que Magneto conserva como recordo do seu paso polo campo de concentración de Auschwitz. O tamén creador de Spiderman, Hulk, Iron Man ou Os 4 Fantásticos, entre máis de 500 personaxes, aproveitará a súa participación en Comic.Con para analizar as referencias ao Holocausto na historia do cómic durante a presentación dunha serie de debuxos animados educativos. "Atopar paralelismos entre o legado xudeu e os superheroes modernos é unha experiencia enriquecedora", asegurou Le, que asinou o seu primeiro guión aos 19 anos de idade e que con case 70 anos de carreira xa é lenda. A feira de San Diego tamén servirá para que o profesor Mel Gordon, da Universidade de California, presente o libro O Primeiro Superheroe Xudeu, no que recorda a Funnyman, quen declarou acudir á sinagoga nas súas viñetas. Pero Funnyman estivo á sombra Superman, quizá polo seu aspecto pouco heroico: combatía o mal vestido de pallaso. Non atopou o seu público e a broma duroulle só nove números. Para Simcha Weinstein, o superheroe que mellor representa aos xudeus é Spiderman e o seu alter ego Peter Parker. "É o clásico xudeu neoiorquino, débil e nervioso, motivado pola culpa", afirma o rabino de Brooklyn, quen di que cando pensa en Parker "sempre lle vén á cabeza Woody Allen". Por certo, a orixe hebrea do home araña deixará as viñetas ate chegar á gran pantalla da man do actor xudeu Andrew Garfield, que se enfundará as mallas vermellas e azuis para interpretar a cuarta película do superheroe, cuxo rodaxe comezará nos próximos meses.

http://www.publico.es/culturas/329150/superheroes/superrabinos

Reapertura da libraría CASA DE JACOB en Barcelona

2010-07-02T19:03:00.001-07:00

Despois da mala nova que supuxo hai uns meses o peche en Toledo da libraría xudía "Casa de Jacob", hoxe podemos celebrar xa a súa reapertura agora en Barcelona. "Casa de Jacob" atende como sempre os pedidos por internet ou directamente na tenda. Estos son os datos:

Librería & Judaica 'Casa de Jacob'
Carrer Aribau, 168
08036 Barcelona
Teléfonos: 93 844 02 92 - 663 01 04 91
Correo: libreria-judaica@casadejacob.com
http://www.casadejacob.com/

Jan Karski. De Yannick Haenel

2010-06-18T16:23:00.000-07:00

Jan Karski. De Yannick Haenel * El Aleph Editores * Colección: Modernos * P.V.P. 17,00€ * ISBN978-84-7669-945-4EAN9788476699454 * Data de publicación 10/06/2010 * Formato Rústica con solapas 14x21,5cm * 152 paxs * Idioma: español

«Hai historias que só poden transmitir os escritores» (Jorge Semprún).

Texto de contraportada

Jan Karski foi membro do estado secreto polaco que operaba na clandestinidade durante a Segunda Guerra Mundial. Enlace da resistencia polaca co goberno no exilio, un día Karski foi invitado por dous membros da comunidade xudía a visitar o gueto de Varsovia. Testemuña única do horror, Karski foi chamado a alertar ás potencias aliadas do xenocidio xudeu. Nesta magnífica recreación do personaxe, Yannick Haenel narra, coma se dunha novela de espías se tratase, as vicisitudes de Jan Karski ao longo da súa fuxida a través de de o continente ata chegar a Estados Unidos, onde o presidente Roosevelt recibiulle en audiencia sen dar demasiado crédito á súa urxente mensaxe. Personaxe histórico da resistencia contra a barbarie nazi, Karski ofreceu un testemuño estremecedor na película Shoah, de Claude Lanzmann. Pero Jan Karski é algo máis que o relato dunha testemuña frustrada. Yannick Haenel reflexiona sobre a imposibilidade de testemuñar, de lograr que a clase política se decatase da existencia dunha atrocidade tan inconcibible como o Holocausto. E, sobretodo, aborda unha cuestión aínda incómoda hoxe á hora de revisar responsabilidades históricas: a inhibición dos países aliados ante un testemuño como o de Jan Karski, unha pasividade que pon en evidencia unha vez máis que nunha guerra non hai ninguén libre de sospeita.

Máis información:

http://www.raoulwallenberg.net/?es/salvadores/polacos/karski/jan-karski-mensajero.5050202.htm

http://www.letraslibres.com/index.php?art=10861

Informa Maribel Ferreiro

Israel; a primeira trincheira. De Josep Carles Laínez

2010-06-16T17:06:00.000-07:00

ISRAEL; A PRIMEIRA TRINCHEIRA
Autor: Josep Carles Laínez
Edita: Asociación Galega de Amizade con Israel (2010)
ISBN: 978-84-613-6533-3

.
Por Pedro Gómez-Valadés*
Na retagarda non sempre se ten plena consciencia do que sucede nas trincheiras. E malia a cercanía - virtual - que os medios de comunicación ofrecen neste terceiro milenio, na comodidade dos nosos salóns e dos nosos cafés o cidadán medio galego e europeo - e grazas en grande medida a distorsión da realidade que eses mesmos medios lle ofrecen -, este cidadán de a pé non pode ver nin sentir a realidade do que nas rúas e campos de Israel nos estamos a xogar. A xogar nós. Por suposto que Israel xoga e loita pola súa supervivencia mais tamén nós, xogámonos e moito nas bíblicas terras do Leite e do Mel. Permítaseme este símil tan guerreiro para ilustrar cal é a miña visión do que representa, do que se xoga Israel e con el as nosas democracias occidentais nas terras do confín leste do noso mar, do Mare Nostrum. Porque a distancia xeográfica, unida á desinformación enfermiza e planificada dos nosos mass media con respecto a Israel e o seu conflito polo dereito a vivir e a vivir en paz, sen dúbida todo o atenúa, e Europa, sobre todo a nosa benquerida e acomodada Europa, non entende na súa enteira dimensión o que o conflito de Medio Oriente representa no fronte aberta pola yihad internacional contra Occidente e contra todo o que Occidente representa. Confeso a miña incomprensión e perplexidade cos meus concidadáns europeos que non queren ver - e non hai peor cego que o que escolle de propia vontade non querer ver - o que Israel representa como dique de contención e como primeira trincheira, e o que suporía para a nosa cultura, a nosa civilización a súa caída. Mais a pesar dos inmensos perigos aos que estamos sometidos, as gravísimas ameazas ás que debemos facer fronte, non direi máis nada ao respecto. E por qué non direi máis nada? Pois porque de seguido o amábel lector ten un libro único, unhas páxinas que pola súa claridade e lucidez deberan ser de lectura obrigada e que farían redundante que eu me estendera no que con moita mellor pluma explica e plantexa o meu amigo Josep Carles Laínez. E para maior satisfacción este imprescindíbel libro está escrito na vella lingua de Rosalía. Non só publicado en galego, cousa evidente, senón escrito en galego. Excuso dicir o que para o noso ferido idioma, para o idioma galego supón a achega que o meu bo amigo e javer Josep Carles Laínez representa con este o seu Israel: a primeira trincheira. E ademais do galano que para as letras galegas Josep Carles nos ofrece, estas páxinas de Israel: a primeira trincheira abordan desde unha perspectiva pouco tratada a ligazón fulcral que o sionismo como movemento de liberación nacional ten cos nacionalismos europeos, a pesar da penosa teima que algúns nacionalistas das diferentes nacións sen Estado de Europa insisten en manter de distanciamento, incomprensión cando non de rexeitamento para co movemento nacional do Pobo xudeu. E Laínez fálanos dos vínculos, do que nós en tanto que cidadáns das Europas temos en xogo na primeira trincheira. En Israel.
* Pedro Gómez-Valadés é presidente de AGAI

El Estado Judio. De Theodor Herzl

2010-05-25T19:37:00.001-07:00

No 150 cabodano do seu nacemento. Na seguinte ligazón podes descargar de balde en pdf El Estado Judio de Theodor Herzl
http://www.hagshama.org.il/amlat/biblioteca/archivos/26.pdf

Una vez. De Morris Gleitzman (descarga directa)

2010-05-25T17:47:00.000-07:00

Morris Gleitzman (Inglaterra, 1953), marchou a Australia en 1969, onde exerceu diversos traballos. Estudou xornalismo e durante dez anos foi un afamado guionista de comedias para a televisión. Ademais de artigos para diversos xornais, escribiu numerosos libros, en especial infantís e xuvenís. O seu maior atractivo é que narra as relacións entre nenos e adultos desde o punto de vista do neno, e con gran sentido do humor.

Una vez

Felix ten dez anos, é xudeu, e vive nun orfanato esperando o día no que os seus pais volvan buscalo. É o único neno que non é orfo, ou iso é o que terá que descubrir, porque os nazis irrompen en Polonia, e perseguen e matan os xudeus. Inconsciente do risco, Felix escápase para buscar aos seus pais. Quizá consiga sobrevivir e atoparlles, quizá lle ocorra algo bo na súa vida, polo menos unha vez. Un relato conmovedor narrado pola voz dun neno. A inocencia de Felix sométese a un duro proceso de coñecemento do mundo, un mundo en guerra que é parte da historia recente de Europa. Dirixido a un amplísimo público. De todas as idades e experiencias lectoras. Podes descargar o libro aquí: 4shared Megaupload
Informa Cesar Pazos

Sonderkommando. En el infierno de las cámaras de gas. De Shlomo Venezia

2010-05-22T18:48:00.000-07:00

Título: Sonderkommando. En el infierno de las cámaras de gas

Autor: Shlomo Venezia

Edita: RBA editores 2010

Idioma: español

De seguido podes ler unha ampla entrevista realizada por Miguel Mora co seu autor publicada no xornal El País do 23.05.2010

ENTREVISTA: Shlomo Venezia
"No teníamos elección. Mataban a los que trabajaban y a los que no"
Miembro de las brigadas que sacaban cadáveres de las cámaras de Auschwitz y los quemaban
Una entrevista de Miguel Mora
Ha cumplido 87 años y los ojos se le siguen llenando de lágrimas cuando cuenta lo que vivió en Auschwitz-Birkenau. Shlomo Venezia, judío sefardita, nacido en Salónica en 1923, pero de nacionalidad italiana, fue durante ocho meses y medio, desde abril de 1943 hasta diciembre de 1944, miembro de los Sonderkommandos, los comandos especiales formados por prisioneros judíos que se encargaban de aplicar la solución final moviendo los engranajes de la máquina del exterminio nazi. "El mecanismo funcionaba como una cadena de montaje", recuerda. "Unos acompañaban a los prisioneros que llegaban desde los trenes hasta las cámaras de gas; los ayudaban a desvestirse y a entrar en aquel sótano; cuando morían, 10 o 12 minutos después, sacaban los cadáveres, y otros les cortábamos el pelo, les quitábamos los dientes de oro y luego los metíamos en los hornos crematorios".
La infernal rutina ideada por los jerarcas nazis para convertir en ejecutores a los propios judíos ha perseguido a Venezia durante toda su vida. "Nunca se sale del campo, todo te recuerda a aquello", explica en un perfecto castellano que en realidad es ladino, el dialecto de los judíos de origen español. "Da igual cualquier cosa que hagas, lo que sea que veas o pienses, todo devuelve tu espíritu al mismo lugar".
Shlomo Venezia fue uno de los 70 supervivientes de los comandos especiales. "Durante mi estancia mataron a 741 de los nuestros". Antes de que llegaran los rusos a Auschwitz, Venezia logró escapar y llegar hasta Mauthausen. Desde allí viajó a Italia. Pasó siete años en el hospital, enfermo de los pulmones, y permaneció 47 años en silencio, sin poder asumir su experiencia. Un día de 1992, Venezia se dio cuenta, viendo en Roma una exposición de Anna Frank, de que volvía un clima antisemita. Animado por su alegre y valerosa mujer, Marika, una judía húngara 15 años más joven que él, con la que tuvo tres hijos y que desde hace 21 años se ocupa de la modesta tienda de ropa y bolsos de la familia situada a 50 metros de la Fontana de Trevi, el superviviente empezó a narrar su historia.
Desde entonces no ha dejado de hacerlo; en cientos de escuelas italianas y en los Viajes de la memoria a Auschwitz que organiza el Ayuntamiento de Roma -gracias a una iniciativa de Walter Veltroni- desde hace un par de décadas. "Shlomo ha ido ya 54 veces a Auschwitz", cuenta su esposa mientras esperamos en la tienda a que llegue su marido. "La primera vez que le invitaron dijo que no, pero al final se decidió a ir con un amigo para darse fuerza mutuamente. Pasó casi 50 años en silencio... No fue fácil. Cuando bañaba a los niños y le preguntaban qué era ese número tatuado en el brazo, les decía: 'Es el teléfono de una novia que tuve".
En 2006, Venezia se decidió a poner por escrito su testimonio, tan singular como crucial para desmentir a los negacionistas. Concedió una larga entrevista a la periodista francesa Bèatrice Pasquier, publicada como libro en enero de 2007 por la editorial Albin Michel con un prólogo de Simone Veil, ex ministra francesa y ex presidenta del Parlamento Europeo. Tras ser traducido a 19 lenguas, el alegato de este hombre honesto y limpio, injustamente acusado por otros supervivientes de haber colaborado con los nazis, llega ahora a España con el título de Sonderkommando. En el infierno de las cámaras de gas (RBA Editores).
Conociendo a Venezia, cobra más sentido lo que escribió en el prólogo Simone Veil, superviviviente de Auschwitz: "La fuerza de este testimonio se debe a la irreprochable honestidad de su autor, que sólo cuenta lo que él mismo ha visto, sin omitir nada".
Pregunta. ¿Cómo mantuvo su familia el ladino, viviendo en Grecia y siendo italianos?
Respuesta. No he reconstruido mi árbol genealógico, pero sé que fuimos expulsados de España por los Reyes Católicos y que acabamos en Italia. Otros fueron a Marruecos. Los judíos de entonces no tenían apellidos. Se llamaban Isaac, hijo de Salomón, por ejemplo. Muchos tomaron el nombre de las ciudades donde se instalaron. Por eso nosotros nos llamamos Venezia. En casa hablamos siempre ladino, aunque desde Italia se fueron a Salónica, no sé cuándo. Yo lo hablé hasta que hace siete años murió mi hermana. Una vez fui a España [adonde volverá el próximo día 26, con motivo de la publicación de su libro [y para un homenaje organizado por Casa Sefarad-Israel] a hablar de mi historia y un hombre me dijo: "Ha usado usted palabras que no se oían aquí desde hace 500 años". Por ejemplo, 'condurias', que quiere decir zapatos.
P. ¿Cómo era su vida en Grecia hasta que fue deportado?
R. Éramos muy pobres. Los judíos vivíamos en chabolas de hojalata en diversos barrios de Salónica. Mi hermano mayor estaba en Italia estudiando con una beca del consulado. Mis tres hermanas y yo estudiábamos en el Colegio Italiano. Mi padre murió de repente cuando yo tenía 11 años. Entonces tuve que dejar de estudiar para ayudar a mi madre. En 1938, mi hermano volvió a casa debido a las leyes raciales de Mussolini. Los alemanes habían ocupado Grecia y yo me dedicaba al estraperlo de tabaco. Se lo cambiaba a los soldados por medicinas para la malaria. La mitad las vendía para comer y la otra mitad para comprar más tabaco. Ahí aprendí un poco de alemán.
P. Le detuvieron en abril de 1944. ¿Qué pasó?
R. Estábamos en Atenas, bajo la ocupación italiana. A primeros de marzo promulgaron una ley que obligaba a los hombres judíos a pasar cada viernes por la comunidad para firmar en un registro. Un viernes nos encerraron allí y ya no pudimos salir más. Luego nos llevaron a la cárcel de Haidiri y en el patio encontramos a la familia. Nos dijeron que nos iban a mandar a Alemania y que nos darían una casa. Que los hombres tendríamos trabajo y las mujeres cuidarían de los niños. Una mañana nos llevaron al tren. No sabíamos nada de Alemania. No teníamos radio ni nada. Era el 1 de abril.
P. ¿Cómo fue el viaje?
R. Duró 11 días, no se acababa nunca. La Cruz Roja de Atenas nos dio unos paquetes con comida antes de salir y gracias a eso logramos llegar vivos. En mi vagón íbamos 65 personas. En total seríamos 1.500. Cuando llegamos a la Rampa de los Judíos, un lugar desde el que no se veía ni Auschwitz ni Birkenau, que era donde estaban los cuatro hornos, hicieron la selección. Eligieron a 320 hombres para trabajar y a 113 niñas para coser ropa. A los demás no los volvimos a ver.
P. Su madre y sus tres hermanas murieron ese mismo día.
R. Según supe días después, mi madre y mis hermanas menores, Marika, de 14 años, y Marta, de 11, fueron asesinadas con el gas Zyklon B a las dos horas de llegar. Al día siguiente le pregunté a un preso polaco y me dijo que no pensara en eso, que descansara y que ya me lo dirían. Le insistí, me cogió del brazo, me sacó fuera a ver la chimenea humeante y me dijo: "Todos los que vinieron contigo se están liberando". No supe qué pensar. Días después vi que tenía razón. Mi hermana mayor, Rachel, fue seleccionada para trabajar y se salvó. Ella nunca quiso hablar ni oír hablar del campo. Cuando todo acabó, tardé 12 años en encontrarla. Se fue a Grecia y luego a Israel porque estaba allí su novio, un francés al que conoció en Auschwitz. Murió hace siete años.
P. ¿Y su hermano?
R. Cuando los rusos liberaron el campo no nos vimos. Supe que estaba vivo y que había ido a Roma. Tardé siete años en verle. Tampoco quiso contar nunca nada. Casi nadie quiso contar nada nunca. Tampoco mis primos. Sólo yo pude.
P. ¿Empezaron enseguida a trabajar?
R. Al día siguiente. Primero nos cortaron el pelo y nos afeitaron el cuerpo entero, para purificarnos, supongo. Cada vez que llegaba un tren era el mismo rito. Muchos días llegaban cuatro o cinco trenes. Había dos médicos que te examinaban: te miraban por detrás, y si veían que tenías las carnes del culo flojas, te ponían aparte para darte un tiro en la nuca. A los demás nos duchaban y nos pasaban a una mesa larga donde nos tatuaban el número en el brazo. El mío es el 182.727. Después te daban la ropa de un muerto, por aquella época ya no quedaban uniformes. Ahí le pregunté a uno de Salónica por mi hermano y me dijo que se había salvado con dos primos.
P. ¿Luego qué pasó?
R. Nos metieron en el barracón de la cuarentena. Si estabas enfermo, te descartaban. Tenían menester de personas para trabajar. Un día vinieron a buscar a 80 personas y yo dije que sabía hacer de barbero. No era verdad, pero todos dijimos lo mismo. Pasamos tres semanas en el campo de trabajo, barracones 9 y 11, rodeados por una alambrada de espino. Un polaco me explicó lo que pasaba. "Somos el comando especial y hacemos esto y esto". Mi obsesión era comer. Me dijo que los que trabajaban en el comando comían un poco más que los demás. Y que cada tres meses hacían la selección para que no hubiera testigos.
P. Y empezó a trabajar de barbero.
R. Me dieron unas tijeras muy grandes, como de poda. Cortaba el pelo de las mujeres muertas. Usaban los cabellos para hacer ropa, y también para fabricar moquetas para los submarinos. Un amigo dijo que era dentista y le dieron unas pinzas y un espejito para quitar el oro de la boca de los muertos. Trabajábamos 12 horas al día. Una semana de noche y otra de día. Era uno de los mejores horarios.
P. ¿Los que llegaban sabían que iban a morir?
R. Nadie lo sabía. Te decían que ibas a la ducha y luego a la casa. Te asignaban una percha para la ropa con un número, y te decían que lo recordaras para que no te lo robaran. La capacidad de la cámara de gas era de 1.450 personas, pero muchas veces metían a 1.700. Los comandos les ayudaban a desvestirse y les acompañaban hasta la única puerta. El gas lo metían los alemanes desde fuera por unas trampillas del sótano; venían en un coche con el emblema de la Cruz Roja para engañarles, sacaban una caja de metal, la abrían y metían en los agujeros las piedrecitas impregnadas de ácido cianhídrico. Con el calor de la gente, las piedras soltaban vapor, y por eso los más fuertes trataban de trepar a lo más alto para salvarse. Morían como moscas. Desde fuera, un alemán miraba por la mirilla y encendía la luz para ver si todavía estaban vivos.
P. ¿Y luego llegaba el turno de los barberos?
R. Primero tenían que sacar los cuerpos desde la cámara hasta el atrio, donde estábamos los barberos y los dentistas. Era difícil sacarlos, porque los cuerpos estaban atenazados unos con otros. Cuando nosotros terminábamos el trabajo, se subían los cuerpos en el ascensor hasta los hornos. Cada horno tenía tres bocas, y se metían los cuerpos de dos en dos en cada boca. Esos turnos duraban también 24 horas.
P. Coincidió usted en el campo de exterminio con Primo Levi [escritor judío italiano autor, entre otros libros, de Si esto es un hombre, un relato sobrecogedor sobre su estancia en Auschwitz] . ¿Qué le parece lo que escribió sobre los comandos especiales?
R. Primo Levi hizo cosas que no debió hacer. Escribió mal de los que trabajábamos allí. Dijo que éramos los cuervos negros. ¡Ojalá hubiera sido yo un cuervo negro para poder salir volando de allí! Mejor eso que dejar de ser persona y convertirte en un número. No teníamos elección. Trabajando no pasabas frío, dormíamos junto a los hornos, y comías un poco más. Mientras yo estuve allí, entre septiembre y noviembre de 1944, mataron a 741 sonderkommandos. Y antes de que yo llegara, a algunos cientos más. De más de 1.000, solo nos salvamos 70 u 80. Y con mucha suerte.
P. ¿Y cómo es posible soportar eso casi nueve meses, formar parte del engranaje?
R. La primera semana no entendías cómo no te volvías loco. Tenías un pedazo de pan en la mano y pensabas: "Con esta mano he tocado a los muertos". Luego, el cerebro cambia, te conviertes en un autómata, no piensas, sólo esperas no toparte con gente que conoces, cuando veías un conocido era terrible. Yo me encontré con mi primo León cuando ya llegaban los rusos, el último día. Me llamó y casi no le reconocía. Hablé con un alemán, le pedí que lo salvara, me dijo: "Aquí no se salva nadie". "León, no hay nada que hacer", le dije, y le pregunté si tenía hambre. Subí a buscarle una lata de sardinas y se la comió en un segundo. Me preguntó cómo iba a morir, si duraba mucho, le acompañé a la cámara de gas y luego le saqué...
P. ¿Usted se ha sentido o se siente culpable de haber sobrevivido?
R. No me siento culpable de nada... Tuve suerte. A los que no querían trabajar los mataban, a los que trabajaban, también. Para ellos, matar a 100 o 1.000 era la misma cosa. A veces llegaban tantos que los mataban a todos sin seleccionar a nadie. Otras veces había tantos trenes, que los dejaban allí y se morían dentro antes de salir.
P. ¿Cómo fue el final?
R. Dieron orden de limpiarlo todo para no dejar pruebas. Empezaron a destruir los hornos, cada día usaban a 1.000 niños para quitar las tejas. Cuando dieron la orden de evacuar, fuimos andando tres kilómetros desde Birkenau hasta Auschwitz, allí la gente estaba loca de contenta. Los de los comandos íbamos juntos, nos metieron en un barracón, y a medianoche entró un alemán preguntando quién había trabajado en los comandos, pero nadie dijo nada. A las cinco empezó la marcha de la muerte. Al que se caía, lo mataban. Solo quedaron atrás los enfermos, no los podían enterrar. Anduvimos dos días a pie, durmiendo al raso, hasta Mauthausen... Luego vine a Italia, conocí a Marika, tuve tres hijos estupendos...
P. Y finalmente se animó a contarlo.
R. Nunca encontré a nadie que me contara nada. Ni mi hermana, ni mi hermano, ni mis primos quisieron hablar... En Israel conocí al jefe del comando que nos salvó la vida, pero ya estaba muy mayor.... Sólo quedaba yo...

Informa Maribel Ferreiro

Escribir el horror. Literatura y campos de concentración. Por Javier Sánchez Zapatero

2010-05-19T17:24:00.001-07:00

Escribir el horror. Literatura y campos de concentración
Autor Sánchez Zapatero, Javier
Colección Ensayo (ver catálogo)
Data publicación 2010-04-23
Nº páxinas 208
Idioma: español

ISBN 978-84-92616-64-0
Prezo: 18€
Sinopse da obra (Ver PDF)

A experiencia concentracionaria, unha das máis terribles expresións de violencia e barbarie do século XX, conéctase cun tipo concreto de escritura desenvolvida fundamentalmente a partir da década de 1930 e caracterizada por transmitir o testemuño dos sobreviventes dos centros de internamento. É esta unha literatura que nace dunha experiencia concreta, pero que se vincula cun marco intercultural determinado pola universalidade do fenómeno dos campos de concentración e que, máis aló de mostrar e denunciar a inhumanidad e o horror, tenta converterse en memoria activa e exemplar. Non todos os campos de concentración son iguais, e, de feito, resulta difícil asimilar o inferno dos centros nazis de exterminio con outras realidades concentracionarias sen caer na banalización ou a simplificación, pero si se poden detectar nos testemuños de quen os sufriron análogos temas e recursos expresivos. Analizando de forma comparatista a obra de diversos sobreviventes -Primo Levi, Jorge Semprún, Robert Antelme, Alexandr Solzhenitsyn, Max Aub, Imre Kertész, Margarete Buber-Neumann, etc.-, coma se dunha estrutura de "vidas cruzadas" se tratase, Escribir o horror. Literatura e campos de concentración tenta analizar as principais características deste tipo de escritura.

Informa Maribel Ferreiro

O Santuario do Libro en Jerusalem

2010-03-18T22:30:00.000-07:00

O Museo de Israel é a maior institución cultural do Estado de Israel e está considerado como un dos museos de arte e arqueoloxía líderes do mundo, inclúe a máis extensa posesión no mundo de obxectos arqueolóxicos Bíblicos e de Terra Santa. Entre as pertenzas máis importantes das coleccións do Museo están os Rolos do Mar Morto, os manuscritos Bíblicos máis antigos do mundo. Aloxados no Santuario do Libro, os rolos datan desde o século 2do. AEC até o século 1ro. EC e inclúen libros da Biblia Hebrea así como tamén textos adicionais non canónicos.

Diario de Anna Frank (AUDIOLIBRO)

2010-03-12T07:52:00.000-08:00

Audiolibro: El diario de Ana Frank

Voz humana en español.
.

Co título de El diario de Ana Frank, coñécese a edición dos diarios persoais escritos pola rapaza xudía Anna Frank (Annelies Marie [Anne] Frank) entre o 12 de xuño de 1942 e o 1 de agosto de 1944, un total de tres cadernos conservados na actualidade, onde relata a súa historia como adolescente e o tiempo (dous anos) durante os que tivo que agocharse dos nazis en Ámsterdam, durante a Segunda Guerra Mundial.

El Diario de Ana Frank - Parte 1

http://www.megaupload.com/?d=BQXB7ZOU
El Diario de Ana Frank - Parte 2
http://www.megaupload.com/?d=XMLQWJJA
El Diario de Ana Frank - Parte 3
http://www.megaupload.com/?d=9801TEXE

Cosas que puedes hacer desde aquí

Un Estado judio y democrático. De Jaume Renyer e Ehed Manor

2010-03-08T07:46:00.000-08:00

Un Estado judio y democrático

View more documents from GZ-Israel.

La chica Einstein

2010-02-27T10:21:00.001-08:00

Pensad que esto ha sucedido. Grupo Eleuterio Quintanilla

2010-02-03T17:35:00.001-08:00

Por Diana Priegue Caamaño*
Revista Galega de educación - Núm. 44 • xuño 2009
http://www.equintanilla.com/documentos/revistagalega.zip
.
O Grupo Eleuterio Quintanilla está composto por docentes dos diversos niveis da ensinanza pública e leva máis dunha década traballando, entre outros aspectos, na análise e elaboración de materiais curriculares a prol da aceptación da diversidade e o rexeitamento de calquera discriminación por razón de nacemento, raza, sexo, relixión ou outra condición ou circunstancia persoal ou social. Nesta mesma liña se sitúa a nova publicación do Grupo, a través da cal os seus autores pretenden, na medida do posible, contribuír ao estudo do Holocausto dende a escola. Neste sentido, debemos ter en conta que a contribución da pedagoxía ao estudo das causas e consecuencias do nazismo foi máis ben escasa e, unicamente, dende a Educación para a Paz se teñen realizado algúns traballos con tal finalidade. “A necesidade e importancia da temática abordada neste libro”, con estas palabras comeza o recentemente falecido Suso Jares o prólogo deste libro facendo referencia á escasa relevancia que ata o momento se lle ten outorgado a esta temática. Un libro que, como os propios autores sinalan, ten sentido pola escasa cultura que existe no noso país sobre un dos acontecementos centrais da Europa do século XX e vixente aínda nos nosos días.
.
Lembremos, por exemplo, as continuas invitacións dos medios audiovisuais a revivir aquela tremenda realidade. O Holocausto, retomando novamente palabras dos autores, constitúe unha gran oportunidade para que dende as escolas os docentes poidan traballar na construción da cidadanía, unha cuestión que coa aprobación da LOE (máis aló dos debates políticos que neste sentido se teñan xerado) se ten convertido nunha das prioridades do sistema educativo do noso país. Atendendo á organización da obra, o primeiro aspecto que debemos subliñar é que se compón de tres capítulos claramente estruturados, o cal facilita enormemente a súa lectura e manexo. No primeiro deles, recóllense os aspectos clave dunha investigación que conta con dúas partes diferenciadas pero ao mesmo tempo complementarias. Por un lado, realízase unha análise dos libros de texto máis habituais nas nosas escolas nos niveis de 4º de ESO e 1º de Bacharelato e naquelas materias que acostuman a recoller aspectos relacionados co Holocausto, quedando a mostra final en 42 manuais. A segunda parte da investigación ten como principal propósito analizar o nivel de coñecementos e actitudes dos estudantes dos niveis referidos, así como avaliar as fontes do dito coñecemento.
.
O segundo capítulo ten a súa orixe nos resultados da investigación realizada. Tanto a análise dos manuais escolares como os coñecementos e opinións dos alumnos implicados no estudo levado a cabo, nos invitan a reflexionar sobre a perspectiva que ata o momento dirixiu o tratamento deste acontecemento nas escolas. Os autores presentan unha interesante proposta didáctica con numerosas orientacións metodolóxicas para o estudo do Holocausto dende a escola. O capítulo terceiro, é dicir, o que pecha o libro, enriquece en alto grao a proposta didáctica dos autores. Nel recóllese unha magnífica selección de recursos, agrupados en función do seu formato (libros, vídeos,...) ou temática (arte, música...), que será de gran utilidade para o profesorado. Se ben son moitos os aspectos a destacar desta publicación, non queremos deixar de reiterar a súa relevancia nun momento histórico no que é clara a necesidade de inverter maiores esforzos na formación de futuros cidadáns, sobre todo no que ten que ver cos valores e principios propios dunha sociedade democrática. Trátase, en definitiva, de incrementar o capital cívico do alumnado. No entanto, atopámonos con que boa parte do profesorado, elemento clave no proceso, encontra numerosas dificultades para afrontar os novos desafíos que a sociedade actual lle ten encomendado. Tal e como se ten posto de manifesto en diversas investigacións realizadas sobre esta cuestión, a falta de formación e recursos son dous dos principias obstáculos que impiden, ou polo menos limitan, o seu quefacer profesional. Por todo o dito, consideramos que os docentes atoparán nesta publicación resposta a moitos dos atrancos que poidan xurdir no camiño, ao tempo que, desexamos, sirva de referente para a elaboración de manuais de similares características.

* Diana Priegue Caamaño é profesora na Universidade da Coruña

Aquellos hombres grises. De Cristopher R. Browning

2010-01-24T18:10:00.000-08:00

Aquellos hombre grises

Cristopher R. Browning

Editorial: EDHASA
432 páxinas
Isbn: 84-350-2636-1

O Batallón 101 e a Solución Final en Polonia

«A mellor e máis impresionante contribución á historia do Holocausto» Newsweek

Nos últimos anos, a bibliografía acerca da Segunda Guerra Mundial e o Holocausto non deixou de crecer, probablemente porque ao facer balance do século xx cobraron un relevo e unha importancia crucial. Con todo, si a presente obra de Browning sorprendeu a propios e estraños, e provocou unha intensa polémica, é polo peculiar enfoque con que aborda os asasinatos masivos de xudeus que arrasaron Polonia entre xullo de 1942 e novembro de 1943, cando 39.000 xudeus foron executados e outros 44.000 foron deportados a Treblinka. Naqueles homes grises, Browning enfróntase a unha pregunta tan estremecedora como interesante: Como foi posible que unha unidade formada por profesionais alemáns de clase media, o Batallón 101, se convertese nun grupo de asasinos desapiadados capaces de semellante atrocidade? Mediante a minuciosa reconstrución da historia deses homes grises e dos interrogatorios a que foron sometidos douscentos deles na década de 1960, Browning ofrécenos máis temas de reflexión sobre o ser humano que respostas categóricas.

Amos de la muerte. De Richard Rhodes

2010-01-24T18:02:00.001-08:00

Amos de la muerte

Rhodes, Richard

Colección: Fóra de colección

Xénero: Historia

480 págs.

PVP: 19,00 euros

ISBN: 84-322-9621-X

www.seix-barral.es

Os Einsatzgruppen foron pelotóns de exterminio formados pola Policía de Seguridade e as SS, que asasinaron a miles de xudeus a comezos da Segunda Guerra Mundial. Segundo explica Rhodes: «A matanza sistemática e metodolóxica dos xudeus en áreas rurais do Leste apenas foi examinada pola literatura do Holocausto, probablemente porque o Telón de Aceiro bloqueou o acceso á documentación durante case cincuenta anos.» Con información do Tribunal de Nuremberg ignorada até agora, Rhodes trazou a descoñecida e tráxica historia da primeira fase da Solución Final, como os nazis bautizaron a súa devastadora misión. O resultado é arrepiante, sobre todo polo que revela acerca da capacidade humana de destrución, a emoción patolóxica da maldade extrema, debuxada no relato non só a través de testemuños de sobreviventes e entrevistas, senón tamén grazas, precisamente, ao delirio nazi polo detalle estatístico. Rhodes -gañador do Pulitzer por The Making of the Atomic Bomb- céntrase así non só na experiencia das vítimas, senón tamén nos métodos e personalidades dos asasinos, demostrando como o asasinato individualizado conduciu ao asasinato industrializado, entre outras razóns cando o grao de brutalidade das SS alcanzou tal intensidade que Himmler viuse forzado a construír hospitais mentais e de descanso para aqueles de entre os seus que resultaban ser demasiado débiles, pero tamén a pór en práctica métodos menos persoais de exterminio: as famosas cámaras de gas e os fornos crematorios da segunda fase do Holocausto.

Richard Rhodes naceu en Kansas City en 1937. É autor de dezanove libros. Con The Making of the Atomic Bomb gañou o Premio Pulitzer, o Premio National Book Award e o Premio National Book Critics Circle Award. Foi bolseiro polas fundacións Guggenheim, Ford, MacArthur, Alfred P. Sloan e polo National Endowment for the Arts, e dita frecuentemente conferencias en universidades e ante audiencias de profesionais.

El Tercer Reich y los judíos (1933-1939) Los años de persecución / El Tercer Reich y los judíos (1939-1945) Los años del exterminio. Saul Friedlander

2010-01-09T09:57:00.000-08:00

El Tercer Reich y los judíos (1933-1939). Los años de persecución

El Tercer Reich y los judíos (1939-1945). Los años del exterminio
Saul Friedländer
Traducción de Ana Herrera
Galaxia Gutenberg / Círculo de Lectores
Barcelona, 2009.

610 e 1.136 páxinas
29 e 39 euros

Esta é a historia dunha psicose colectiva, Saul Friedländer, mestre da narración e a análise histórica e cuxos pais morreron asasinados en Auschwitz, traza un relato sobrecolledor da persecución e o xenocidio dos xudeus polo nazismo e a indiferenza europea entre 1933 e 1945

Unha reseña de Luís Fernández Moreno

Esta monumental obra historiográfica que presentan Galaxia e Círculo, editada con esmero e traducida con excelencia, narra con detalle o acoso e exterminio dos xudeus europeos polo réxime de Hitler e os seus Estados satélites entre os anos 1933 e 1945; si algo sobreviviu ao Holocausto foron os testemuños das vítimas e as probas documentais dos verdugos. Saul Friedländer (Praga, 1932), xudeu cuxos pais morreron en Auschwitz, na actualidade catedrático de Historia en Los Ángeles, leva décadas investigando o Xenocidio por antonomasia. En España contamos con outros libros seus: Por que o Holocausto? (Gedisa) e Pío XII e o III Reich (Península). Friedländer é un mestre da narración e a análise histórica, por iso é polo que os dous tomos que apuntamos absorban e atrapen ao lector desde a primeira páxina, deixándoo estupefacto coa descrición duns feitos que mesmo sendo coñecidos sobrecollen. Friedländer tamén expón preguntas: que xogo de ominosas vontades, azares e circunstancias conduciron a máis de seis millóns de persoas á morte? Como actuou Europa fronte a Hitler e os seus plans genocidas? Até que punto o odio ancestral cara aos xudeus, nunca extinguido no noso continente, contribuíu á traxedia?

As respostas atópanse nestes dous tomos imprescindíbeis (publicados en inglés en 1997 e 2007), cos que Friedländer amplía a obra de prestixiosos historiadores do Holocausto, como Poliakov ou Hilberg. Toda a inusitada crueldade do acontecido recólleo esta obra: desde o ascenso de Hitler ao poder e o inicio da segregación racial dos xudeus alemáns até o desenlace final: o case absoluto exterminio da "raza maldita" en Europa, non só nos "campos da morte", senón tamén nos masivos pogroms auspiciados polos nazis e perpetrados, a miúdo con entusiasmo, por certos sectores da poboación local de países tales como Polonia, Ucraína, Lituania ou Rumania.

O primeiro volume describe os primeiros anos da humillación colectiva dos cidadáns xudeus no Terceiro Reich, cando o Estado racista de Hitler condenou á miseria a miles de familias xudías que, esquilmadas de todas as formas posibles, terminan por vagar de fronteira en fronteira nunha Europa cuxos países máis poderosos (tamén Inglaterra e Suíza) pecharon as súas portas aos inmigrantes estranxeiros. Friedländer narra os pasos do macabro proceso alemán de acoso ao xudeu: desde a promulgación das leis raciais de Núremberg até a Kristallnacht, o primeiro pogrom serio no que arderon sinagogas, miles de negocios xudeus foron esnaquizados e preto de cen cidadáns alemans da "raza impura" morreron "axustizados" polo "pobo" inflamado de "xusta ira" pola morte dun xerifalte nazi en París, tiroteado por un mozo xudeu desesperado. O libro termina cunha soada reunión de xerarcas nazis na que, animados polo seu odio racial, tiveron o inxenio dabondo para ditar leis antixudías cada vez máis aldraxantes; tanto se ensañaron que o orondo ministro Göring observou: "Non me gustaría ser xudeu en Alemaña".

O segundo tomo (Premio Pulitzer 2008) detalla o desenvolvemento do exterminio fáctico, explícito en media Europa, dando voz a vítimas e verdugos: os diarios de particulares, entre eles os máis coñecidos de Viktor Klemperer, Anna Frank ou Mijaíl Sebastian, achegan sentimentos e reaccións; recrean con viveza un marco de horror sen precedentes. A narración das execucións perpetradas polos Einsatzgruppen en Europa do Leste enche ao lector de indignación e repugnancia, tanta como os recordos dos campos de exterminio: as viaxes infernais nos vagóns de gando, a selección, as enganosas duchas, os corpos espidos amoreados; todo iso, tinxido do atroz sufrimento das vítimas e a anormal ponzoña sádica dos asasinos. Recordos que, reunidos aquí, constitúen unha verdadeira enciclopedia do horror criminal, testemuño do proceder antihumano do que é quen o home.

Á parte de plasmar os crus feitos da humillación e o asasinato masivo, Friedländer describe a atmosfera social e política reinante naquela Europa do Holocausto, cando varios países abrazaban o fascismo. Dos crimes en si foron culpábeis os nazis e demais matarifes colaboradores, por suposto, pero debe terse en conta que a traxedia achou un fértil caldo de cultivo no odio ancestral aos xudeus, dominante nunha Europa que desde facía pouco menos de dous séculos aceptaba a súa emancipación. Atenazada polo medo ao bolchevismo, decepcionada do liberalismo, sometida á demagoxia das dereitas radicais, viu con indiferenza a persecución e o acoso dos seus cidadáns xudeus. Friedländer é claro: a maioría dos alemáns primeiro e dos europeos despois mirou cara a outro lado mentres se xestaba o xenocidio. As reaccións chegaron moi tarde. Unha Europa toupeira e semidormida, domeñada por unha tradición cristiá moxigata e cega que até aceptaba a idea dunha "conspiración xudía internacional", favoreceu a psicose colectiva que afectou en diversos graos ao máis culto dos continentes, revelando a ferocidade dos seus demos interiores; poucas nacións de Europa salváronse de levar sobre a súa conciencia sangre xudía derramada.

Podes descargar aquí un Fragmento de 'El tercer Reich y los judíos' (PDF)

"Nunca Korczak llegó a Jerusalém". De Jaime Vandor

2009-12-08T18:41:00.001-08:00

"Nunca Korczak llegó a Jerusalém". De Jaime Vandor.

Podes descargar aquí a (versión completa en PDF)

Voda en Auschwitz. De Erich Hackl

2009-11-24T17:50:00.000-08:00

Voda en Auschwitz narra a historia do austriaco Rudi Friemel e a catalana Marga Ferrer que se coñecenron na Guerra Civil española, separáronse en numerosas ocasións polos acontecementos e, finalmente, conseguiron legalizar a súa situación nunhas condicións aparentemente imposibles: Rudi estaba recluído no campo de concentración de Auschwitz desde 1942 e, en 1944, Marga obtén permiso para unha visita dun día co obxecto de celebrar a cerimonia de matrimonio. Fóra un momento de debilidade e humanidade ou un acto de cruel cinismo por parte do réxime nazi, o certo é que esta historia non é un mero relato real de vodas e cerimonias, senón que marca un punto de inflexión nun dos campos de exterminio máis duros da Segunda Guerra Mundial. Unha historia que penetra nas reviravoltas do amor e da esperanza pero sobre todo, nos límites da resistencia do ser humano.

Podes descargar o libro en pdf na seguinte ligazón:

http://www.megaupload.com/?d=HDKC3RUD

Oh, Jerusalen. De Dominique Lapierre & Larry Collins

2009-11-22T17:22:00.001-08:00

Podes descargar o libro en pdf na seguinte ligazón
http://www.megaupload.com/?d=K3WI2QEC

El librero de Varsovia. De Michael O'Brien

2009-11-22T17:19:00.000-08:00

Podes descargar en pdf o libro na seguinte ligazón:
http://www.megaupload.com/?d=FKJUTM8F

El diamante de Jerusalen. De Noah Gordon

2009-11-22T17:14:00.001-08:00

Podes descargar o libro en pdf AQUI

Historia de un alemán. De Sebastian Haffner

2009-11-22T17:11:00.001-08:00

Podes descargar o libro en pdf na seguinte ligazón

http://www.megaupload.com/?d=WKZTBQZS

Revista Mozaika

2009-11-21T18:16:00.000-08:00

Medallones. De Zofia Nalkowska

2009-11-21T15:45:00.001-08:00

Medallones,

Zofia Nalkowska

Edita Minúscula

Medallones, da polaca Zofia Nalkowska, unha serie de 8 breves relatos verdadeiramente impactantes, moi turbadores, que a autora redactou en 1946 tras a súa participación na Comisión de Investigación dos Crimes Alemáns en Polonia (posteriormente renomeada como Crimes hitlerianos). Por suposto os relatos son arrepiantes, inspirados en experiencias e testemuños de sobreviventes e verdugos. Son relatos que por máis que estean escoitados nunca deixan de impresionar. Cunha prosa marcadamente xornalística, moi moderna, Zofia Nalkoskwa non se permite un só luxo na súa narración. As palabras son duras, sobrias e concisas, dunha lucidez horripilante. A obra, breve, lese de vez sen permitir un respiro e, case diría, nin un só pestañeo, cos ollos abertos ao máximo e unha inquietude muda, crecente. Todos ouvimos miles de testemuños sobre este vergoñoso período da historia do S.XX pero unha vez máis, a inmensidade do horror do xenocidio supera calquera tipo de estúpido argumento ou ridículas explicacións. Quedémonos cunha inquietante verdade expresada con claridade documental pola autora dentro do relato final "Adultos e nenos en Auschwitz":
-"Esta empresa, pensada e realizada con tanto rigor, foi obra de homes. Foron homes quen a executaron e homes quen a padeceron. Foron homes quen a outros homes depararon semellante destino. Que clase de homes?"
Importa sobre todo non esquecer estas palabras

El violinista de Mautahausen. De Andrés Pérez Domínguez

2009-11-18T01:23:00.000-08:00

EL VIOLINISTA DE MAUTHAUSEN

de Andrés Pérez Domínguez

Edita: ALGAIDA

Ano: 2009

Páxinas: 312

Lingua: CASTELLANO

Encadernación: Capa branda

ISBN: 9788498772784

Andrés Pérez Domínguez adéntrase na traxedia que sufriron 7.500 republicanos españois en Mauthausen na súa obra "El violinista de Mauthausen", primeira incursión da narrativa española neste campo de concentración nazi, coa que o autor quere pensar que "é posible unha mensaxe de esperanza". Nunha entrevista concedida a EFE no transcurso dunha visita ao denominado "campo de concentración dos españois", Pérez Domínguez dixo que "forma parte da literatura o dar tamén unha mensaxe de esperanza". Aínda que o seu interese é contar a historia, no medio do drama, da traxedia que se está vivindo, tamén pretende "contar sentimentos". O propio autor lembra que nas súas novelas "sempre están presentes o amor, a lealdade, o fracaso, a culpa". Non pode ocultar un certo interese polos anos 30 e 40, pois "tres das miñas catro novelas xiran ao redor da Segunda Guerra Mundial, e eses sentimentos que afloran nas miñas novelas atopámolos na guerra nun grao superlativo". Ademais, os personaxes están "nunha situación límite", algo que resulta interesante desde un punto de vista literario. O punto de partida de "El violinista de Mauthausen" (Algaida), coa que gañou o último Premio Ateneo de Sevilla, foi "unha imaxe poderosa: unha vez, nunha estación de metro de Viena, vin a unha parella nova bailando un vals na plataforma, sen música, alleos a todo, coma se ninguén os estivese mirando". A partir daquela imaxe construíu a historia dunha parella a piques de casar que vive en París, na primavera de 1940, Rubén, un republicano español, e ela, francesa, que acabará colaborando coa espionaxe aliada para recuperar ao seu amado cando os nazis envíano ao campo de Mauthausen. Entre ambos se cruza un terceiro protagonista, un enxeñeiro alemán que renuncia ao seu traballo en Berlín para non colaborar cos nazis e dedícase a percorrer Europa cun violín debaixo do brazo. "Os republicanos españois de Mauthausen viviron -lembra o autor- unha historia moi dura: perden a guerra; viven en condicións terribles en Francia e cando chegan os alemáns acaban en campos de concentración porque Serrano Suñer se desentiende deles e condénaos á morte, e os que sobreviven finalmente non poden volver a España". Pérez Domínguez aclara que aínda que gran parte da novela transcorre en Mauthausen, a acción da novela vai dando saltos no tempo e tamén sucede en París e no Berlín da posguerra. "Non é unha novela tétrica sobre Mauthausen, non é truculenta, senón que ten unha mensaxe esperanzadora". Ao dedicar cada un dos capítulos ao tres protagonistas, "a estrutura literaria enriquécese, pois o mesmo feito nárrase desde varios puntos de vista diferentes". Para a preparación da novela, ademais de visitar campos de concentración como Mauthausen ou Büchenwald, o escritor sevillano leu moitos testemuños de sobreviventes como o de Mariano Constante, e libros como o de Montserrat Roig ou o de Pons Prades. Con todo, Pérez Domínguez subliña que se trata dunha historia documentada, pero non dun documental novelado". Mentres pasea polos barracóns de Mauthausen, o autor de "El factor Einstein" indica que "os republicanos españois formaban o núcleo duro do campo e a chegada dos xudeus liberoulles das condicións máis duras, porque este grupo foi tratado aínda moito peor".

Os xuristas do horror

2009-11-13T04:21:00.001-08:00

Por Iñaki Anasagasti

Ven de aparecer nas librarías a versión en castelán dun dos textos máis contundentes e demoledores sobre a xustiza nos tempos de Hitler. O libro chámase "Los juristas del horror" e foi escrito por Ingo Müller. A tradución é obra do coñecido avogado venezolano e profesor universitario Carlos Armando Figueredo.

Ingo Müller e´doutor en Dereito e Filosofía e foi profesor de Dereito público e penal nas universidades de Oldenburg e Bremen en Alemaña. A obra foi editada por vez primeira en 1987 e cando saíu ao mercado causou un balbordo instantáneo. Non por nada foi xa tamén bestseller en Estados Unidos e Reino Unido. O libro é un cru e descarnado acto de mea culpa que fai un profesional do Dereito sobre a xustiza alemá nos anos do nazismo. E sorprende a enorme sinceridade e honradez ética coa que o profesor Müller, nacido en 1942, ispe as intrigas e os manexos dos que se valeu o réxime nacional-socialista para perpetrar os seus crimes. Unha terrible conclusión que pode tirarse da lectura do libro sostén que os atropelos, as prisións, as torturas e aínda o exterminio en masa fixéronse de maneira legal e apegada á norma.

As leis de Alemaña e do III Reich foron modificadas de acordo a todos os preceptos de xustiza de entón, polo que para os tribunais xermanos ninguén cometía un delito ao perseguir e eliminar sistematicamente aos xudeus. Máis sorprendente aínda é descubrir que moitos destes xuristas que traballaron para os nazis, intelectuais e académicos por certo, lograron reinsertarse ao sistema xudicial alemán unha vez acabada a guerra. Nunca foron acusados ou sequera sinalados. O libro presenta sen rubor a maneira como un país enfermo na súa moral pode desfigurar a xustiza e pola ao servizo de intereses políticos.

Case sete millóns de seres humanos sufriron o martirio do Holocausto e para iso os nazis servíronse de tribunais e leis dispostas a compracer a sede de poder dun tolo. Non existía neses anos forza humana que se puidese enfrontar ao asobassador designio do Führer. Como unha radiografía de calquera proceso totalitario, o libro menciona os pasos que un réxime dá para pór todo o ordenamento xurídico ao servizo da súa causa. Primeiro o Reichstag, sorte de Asemblea Nacional, que terminou sendo a sede dun teatro de marionetas, despois as cortes e os tribunais obedecendo cegamente as ordes, e finalmente o aparello de represión respondendo con prontitude aos mandatos emanados legalmente das institucións.

"Los juristas del horror" é un texto horrible que non só describe sucesos que aconteceron hai décadas, senón que se converte nunha profecía de até onde poden chegar as autocracias no seu afán de conculcar as liberdades e os dereitos. Quizais especial sentido sexa a confesión de Müller sobre a pouca participación dos intelectuais e os xuristas ante os actos bárbaros que sucedían. Moi poucos se opuxeron. Parecía que existía unha crenza de que aquilo sería pasaxeiro e que non habería necesidade de enfrontalo. Ou talvez o medo terminou por silencialos e polos de xeonllo ante a brutalidade e o salvaxismo.

A Xénese, segundo Robert Crumb...

2009-11-11T01:37:00.000-08:00

Despois de catro anos de documentación e traballo na súa casa de Provenza, Robert Crumb culminou a súa obra máis ambiciosa, "Xénese", unha particular adaptación do primeiro libro da Torá tinguida do espírito "underground" do seu creador pero fiel ao texto orixinal.

"Controleime", afirma Crumb no prólogo deste libro que leva a etiqueta de "só para adultos" e no que o ilustrador di renunciar a "trastear" cun excesivo exercicio de creatividade rendéndose a "a ás veces enrevesada vaguedade do texto", e tentando reproducir "todas e cada unha das palabras do texto orixinal, extraído de diversas fontes". A Creación, Adán e Eva, Caín e Abel, Noé e o diluvio ou A torre de Babel son algunhas das pasaxes que reinterpreta Crumb cos seus inconfundibles trazos en branco e negro, en máis de duascentas páxinas que outorgan unha expresión gráfica a "un texto poderoso", en palabras do debuxante, "con moitas capas de significado que profundan no noso inconsciente colectivo, o noso inconsciente histórico". Nacido en Filadelfia en 1943 pero residente na Provenza francesa desde 1991, onde vive unha sorte de exilio voluntario que dedica integramente aos seus debuxos, Crumb está considerado como o pai do cómic underground e converteuse nun dos historietistas máis influintes do século XX, por levar ao límite a linguaxe das viñetas con ironía e sen molestias. Sen esquecer o sexo, os espidos, a violencia ou o incesto, esta vez Crumb rendeuse á propia forza do texto, debuxando a un Deus sen aditivos, que aparece poderoso e cunha longa barba branca na portada da edición española, que acaba de publicar edicións La Cúpula.

Polémica servida

"Si a miña interpretación literal e visual da Xénese ofende a algúns lectores, o que parece inevitable considerando que o texto é reverenciado por moita xente, só podo dicir na miña defensa que me aproximei a el como un traballo meramente ilustrativo, sen intención de ridiculizar nada nin facer bromas visuais", precisa Crumb, consciente de que a súa obra non vai estar exenta de polémica. Aínda que Crumb dota ás mulleres da "Xénese" dun aspecto mediterráneo, esaxerando as curvas e os contornos, o debuxante adopta, fiel ao seu estilo, unha mirada máis realista e menos caricaturesca para centrarse nos feitos con atmosferas trazadas de maneira minuciosa. Crumb, que ademais de debuxante é un apaixonado da música, á que dedicou parte da súa vida, era un fervente católico ate que cumpriu dezaseis anos. Agora é un agnóstico declarado que examinou o verdadeiro contido da Biblia e a Torá a través de decenas de versións das que se serviu para desafiar a "interpretacións edulcoradas nas que se quitou o escabroso", segundo Emilio Bernárdez, coeditor de "Xéneses". Pero nesta obra, afirma Bernárdez, "imponse o respecto, porque o texto non se pode inventar, nada do que Crumb puidese inventar sería máis ridículo". "Crumb limitouse a plasmar o que hai -recalca o coeditor-, a trasladar en imaxes o que pon na Torá dos xudeus e na Biblia dos católicos para non insultar". "Xénese" saíu á venda esta semana nunha decena de países, cunha tiraxe de 5.000 exemplares en España que está dirixida a todos os que esperan un novo libro de Crumb desde fai case cinco anos e a "xente que non toque un cómic nunca e cambie de opinión grazas a isto", conclúe Bernárdez.
Por Mónica Faro da axencia EFE

La vendedora de huevos. De Linda Cirino

2009-11-08T01:34:00.000-08:00

LA VENDEDORA DE HUEVOS
LINDA CIRINO
TITULO ORIXINAL: Eva's Story

.
Eva é unha campesiña que vive na Alemaña nazi. A súa vida dá un xiro radical cando decide dar acubillo na súa granxa a un novo estudante xudeu e a unha misteriosa nena. Mentres, o seu marido é obrigado a alistarse no exército e os seus fillos hipnotizados polo movemento das Mocidades Hitlerianas. Escrito cunha tensión dramática palpable entre liñas, "A vendedora de ovos" é unha historia memorable e tenra na que Eva vai tomando conciencia do momento político que lle tocou vivir. Un libro incrible. Sinxelo e á vez contundente, Linda D. Cirino amósanos como o persoal é político. Ao irromper a axitación política na súa granxa e na súa vida, da maneira máis inesperada, Eva aprende do mundo e descóbrese a si mesma e o seu lado máis humano.
Se queres baixar de balde este libro en pdf: BAIXAR AQUI
Fai logo click en "descargar desde 4shared"

Novo libro de Débora Chomski

2009-11-06T04:23:00.000-08:00

La cocina sagrada

Recetas de las tradiciones cristiana, islámica, budista, hindú y judía

Colección: Cocina

Encadernación: Tapa dura

ISBN: 97884-84284864

Páxinas: 312

Na cociña sagrada, Débora Chomski entra no mundo que relaciona as relixións e a comida, retratando por capítulos cada unha das cinco relixións principais: o cristianismo, o hinduismo, o islamismo, o budismo e o xudaísmo. Cada capítulo consta dun apartado teórico que explica as principais características dietético-relixiosas de cada crencia, curiosidades, qué alimentos están prohibidos e por qué, etc. De seguido, a autora ofrecenos un receitario de 20 receitas por relixión, acompañadas dun apartado cun calendario gastronómico relixioso moi útil para a sociedade actual, na que conviven moitas e diferentes relixións e onde a mestura de culturas é un feito que debuxa un interesante mosaico humano, social e cultural.

Máis información: http://www.albaeditorial.es/

Judios e Inquisición en Ribadavia. De Gloria de Antonio

2009-11-01T03:53:00.001-08:00

JUDIOS E INQUISICIÓN EN RIBADAVIA

Gloria de Antonio Rubio

Edita: Concello de Ribadavia

Coa colaboración de Casa Sefarad-Israel, Red de Juderias de España e do Instituto de Estudios Gallegos "Padre Sarmiento".

Gloria de Antonio Rubio, doutorada Historia Medieval (UNED, 2002) coa tese "Comunidades judias en Galicia (siglos XI — XV)", dirixida polo Doutor Enrique Cantera Montenegro. Posteriormente, no ano 2006, foi publicada pola Fundación Pedro Barrié de la Maza, dentro da colección Galicia Histórica, co título "Los judíos en Galicia (1044-1492)". Esta obra foi galardonada en Israel co Premio Samuel Toledano (Jerusalén, 2008).

É autora de numerosos capítulos de libros e artígos publicados en diversas revistas de ámbito nacional e internacional, así como de varias monografías de carácter xeral. Cabe mencionar, entre elas, "Os xudeos de Galicia" (Santiago, 2002). Forma parte desde o ano 2000 dos equipos de investigación do Instituto de Estudos Galegos "Padre Sarmiento" (CSIC-Xunta de Galicia), participando específicamente nos traballos vinculados ao Dicionario Biográfico da Galicia dos Trastámara (1469-1480), proxecto financiado pola Fundación Pedro Barrié de la Maza.

Viena. De Eva Menasse

2009-10-17T00:59:00.000-07:00

" Viena "

De Eva Menasse

Editorial Lumen, 2008

439 páxinas

Español

Eva Menasse cóntanos a historia dunha familia xudía que viviu en Viena ao longo do século XX sufrindo en carne propia a ditadura nazi e os dramas da guerra e da posguerra. As continxencias históricas son só o pano de fondo dos avatares dos personaxes: uns homes e mulleres dispostos a morrer baixo as bombas con tal de non perderse unha boa partida de bridge. Un clan no que, ao lembrar as penurias da guerra, o avó só é capaz de dicir que todo cheiraba moi mal, pois lle faltaba a súa colonia de espliego. Unha familia, en fin, na que a dignidade persoal está moi por encima de todo.

Eva Menasse (Viena, 1970)
Escritora e periodista xudía austriaca nacida o 11 de maio de 1970 en Viena. Estudou Historia e Literatura xermanas. Iniciou a súa carreira coma colaboradora da revista vienesa Profil, pasando logo a traballar coma correspondente en Praga e Berlín do diario de Frankfurt Frankfurter Allgemeine Zeitung, o máis importante en lingua alemá, para o que cubriu o xuizo ao pseudo-historiador revisionista David Irving en Londres. Deixou este xornal para dedicarse a escribir a súa primeira novela, "Vienna". A traducción ao inglés da súa novela Vienna foi finalista do Premio Independente de Ficción Extranxeira de 2007 no Reino Unido.

Vou Chamar A Policia. De Irvin D.Yalom

2009-10-14T17:29:00.000-07:00

Autor: YALOM, IRVIN D.

Editora: AGIR

Assunto: PSICOLOGIA - PSICANÁLISE

Idioma: Portugués

Em novo livro, o psiquiatra Irvin Yalom leva o Holocausto para o divã

.
A perseguição aos judeus durante a Segunda Guerra Mundial é o principal tema de Vou Chamar a Polícia – e Outras Histórias de Terapia e Literatura (Ediouro, 264 páginas, 49,90 reais), título do novo livro do psiquiatra americano Irvin Yalom, 78 anos. Chega às lojas nesta semana. Mais conhecido como o autor dos best-sellers A Cura de Schopenhauer (130.000 exemplares vendidos no país) e Quando Nietzche Chorou (410.000), Yalom adiciona o Holocausto à sua lista de assuntos preferidos, na qual figuram a psicoterapia e a filosofia.

Como Vou Chamar a Polícia é um pequeno conto, a Ediouro juntou ao texto uma obra lançada por Yalom nos Estados Unidos há cerca de dez anos, The Yalom Reader – O Leitor de Yalom, em tradução livre para o português. Nela, o autor analisa sua produção literária. “É uma espécie de antologia minha”, explica o prolífico terapeuta, que já trabalha em um novo projeto, um livro sobre – adivinhe – um filósofo: Bento de Spinoza. O novo, o antigo e o futuro livro, além da psicoterapia e da filosofia, é claro, compõem a conversa de Yalom com VEJA.com.

Presentación da Colección “Sefarad” en Lisboa

2009-09-27T09:10:00.001-07:00

Colecção “Sefarad” é lançada em Lisboa
Informa Nuno Guerreiro Josué

A editora Nova Vega vai lançar esta semana a sua muito aguardada colecção Sefarad, coordenada por Jorge Martins. O lançamento vai ter lugar na próxima quinta-feira, dia 24 de Setembro, às 18:30H, na livraria Círculo das Letras, na Rua Augusto Gil 15B, em Lisboa. A inaugurar a colecção serão apresentados os seus dois primeiros livros: Breve História dos Judeus em Portugal, de Jorge Martins; e A Tormenta dos Mogadouro na Inquisição de Lisboa, de António Júlio de Andrade e Maria Fernanda Guimarães. As obras serão apresentadas por António Eloy e António Marques de Almeida, respectivamente.Segundo o Professor Jorge Martins, esta colecção tem por missão principal “divulgar os estudos judaicos e inquisitoriais portugueses, preenchendo assim um vazio editorial.”

"La semilla de la barbarie" de Enrique Moradiellos

2009-09-19T16:24:00.000-07:00

La semilla de la barbarie
Enrique Moradiellos
Ediciones Península
Madrid, 2009
288 páxinas

Faro de Vigo - 19.09.09

Unha reseña de Julio Antonio Vaquero Iglesias

O historiador asturiano, Enrique Moradiellos, fixo un paréntese nas súas habituais investigacións sobre a guerra civil española e sobre a metodoloxía histórica para ofrecernos neste o seu último libro unha excelente síntese informativa e divulgativa sobre o Holocausto e os seus antecedentes. A súa finalidade foi explicitamente pedagóxica. Moradiellos fai súa a afirmación do historiador francés F.Furet de que só desde unha información histórica veraz e unha lembranza non partidaria do Holocausto, poderase evitar a súa reprodución. Isto é: a tese clásica que Primo Levi recollía na súa expresiva admonición: "Se o mundo chegase a convencerse que Auschwitz nunca existiu, sería moito máis fácil edificar un segundo Auschwitz. E non hai garantías de que esta vez devorase só aos xudeus".

Para iso o autor procedeu comezando polo final. Primeiro, analiza, a través dun soberbio despregamento bibliográfico, a natureza e a singularidade do Holocausto e todas as fases do proceso da política antisemita levada a cabo polo Terceiro Reich que, a partir da invasión da Unión Soviética pola Wehrmacht en 1941, conduciron a política de eliminación definitiva do pobo xudeu nos campos de exterminio, a eufemísticamente denominada "solución final". Para despois levar a cabo un brillante percorrido dos antecedentes do "odio máis antigo", cunha brillante disección da historia da xudeofobía na Antigüidade clásica e na Idades Media e Moderna até o antisemitismo que se difunde no século XIX por Alemaña e grande parte de Europa. E faino desde a constatación historiográfica do salto cualitativo que o antisemitismo racista do XIX supuxo fronte a xenofobia antixudea anterior. Mentres esta última fundamentouse en prexuízos relixiosos e culturais que non presupuñan, a pesar da discriminación e os progroms, a imposibilidade da integración da minoría xudía a través da asimilación e a conversión, o antisemitismo do século XIX e XX, ao contrario, baseouse nun cientificismo biolóxico reduccionista de inspiracións hereditarias, era cualitativamente unha raza inferior coas súas capacidades intelectuais e morais degradadas, pero que se opuña á hexemonía da raza superior alemá.

Ese racismo biolóxico reinventou e difundiu ao longo do século XIX un novo estereotipo fisonómico do xudeu, mestura dos vellos mitos da xudeofobía clásica cos do novo racismo: o do xudeu errante, de nariz ganchuda, mentón prominente, mirada furtiva e cheiro desagradable. á vez que actualizou o vello mito medieval do contubernio xudeu con Satán convertido agora no complot xudeomasónico, ao que tantas veces fixo alusión o ditador español. Este novo antisemitismo radical está en relación cos cambios ideolóxicos e económico-sociais da Modernidade. A ideoloxía liberal supuxo a emancipación legal de resentimento daqueles grupos urbanos e rurais que se viron prexudicados polo profundo cambio histórico que achegaba a implantación do novo sistema industrial. Desde eses sectores sociais os xudeus foron agora percibidos non xa como os negadores da divindade de Xesuscristo e os causantes da súa crucifixión, senón como os axentes e beneficiarios dun sistema económico que dificultaba o seu modo de vida tradicional e era prexudicial para os seus intereses económicos.

E esa estendida percepción creou o caldo de cultivo idóneo para a extensión entre amplas capas dese antisemitismo moderno que culminou no xenocidio industrial planificado polos nazis. Ésa é a secuencia histórica que explica o Holocausto. A súa motivación, como demostra Moradiellos apoiándose nunha solvente e abundante bibliografía, foi, pois, esencialmente ideolóxica e non o resultado de razóns estratéxicas militares ou políticas. Como tampouco, un plan diabólico levado a cabo por unha minoría de nazis fanáticos e tolos ás costas do pobo alemán, senón coa compracencia de moi amplos sectores da poboación alemá e europea infectados por aquel antisemitismo racista precedente que contaminou mesmo até as Igrexas. Antisemitismo que alcanzou a súa expresión xenocida no propicio contexto da "guerra total" que desatou a invasión da Unión Soviética polos nazis. Sen dúbida, nos tempos que vivimos, libros como este deberían ser de lectura obrigatoria para os estudantes dos últimos cursos de secundaria, pero tamén de meditada reflexión para toda clase de lectores.

"Os Anagramas de Varsóvia" de Richard Zimler

2009-09-19T12:38:00.000-07:00

Os Anagramas de Varsóvia
de Richard Zimler
Edição/reimpressão: 2009
Páxinas: 368
Editor: Oceanos

Idioma: portugués
ISBN: 9789892305837
Colecção: Mar de Histórias

.
Um romance policial arrepiante e soberbamente escrito passado no gueto judaico de Varsóvia. Narrado por um homem que por todas as razões devia estar morto e que pode estar a mentir sobre a sua identidade… No Outono de 1940, os nazis encerraram quatrocentos mil judeus numa pequena área da capital da Polónia, criando uma ilha urbana cortada do mundo exterior. Erik Cohen, um velho psiquiatra, é forçado a mudar-se para um minúsculo apartamento com a sobrinha e o seu adorado sobrinho-neto de nove anos, Adam. Num dia de frio cortante, Adam desaparece. Na manhã seguinte, o seu corpo é descoberto na vedação de arame farpado que rodeia o gueto. Uma das pernas do rapaz foi cortada e um pequeno pedaço de cordel deixado na sua boca. Por que razão terá o cadáver sido profanado? Erik luta contra a sua raiva avassaladora e o seu desespero jurando descobrir o assassino do sobrinho para vingar a sua morte. Um amigo de infância, Izzy, cuja coragem e sentido de humor impedem Erik de perder a confiança, junta-se-lhe nessa busca perigosa e desesperada. Em breve outro cadáver aparece - desta vez o de uma rapariga, a quem foi cortada uma das mãos. As provas começam a apontar para um traidor judeu que atrai crianças para a morte. Neste thriller histórico profundamente comovente e sombrio, Erik e Izzy levam o leitor até aos recantos mais proibidos de Varsóvia e aos mais heróicos recantos do coração humano.

Cocina judía para celebrar la vida. De Debora Chomski (Entrevista)

2009-09-11T07:52:00.000-07:00

Unha conversa con Débora Chomski de J.L.Argüelles (La Nueva España-05.09.09)

O Pobo do Libro, mais tamén o da boa mesa. Esta é unha das conviccións que a profesora Débora Chomski defende no seu libro «Cocina judía para celebrar la vida», volume que ven de publicar a editorial Trea na súa colección sobre gastronomía. Libro que é moito máis que un singular receitario internacional de comida «kasher». A súa autora, liga unha elocuente relación entre a cociña xudía e unha milenaria tradición cultural e relixiosa para a que o alimento é, tamén, respecto ao propio corpo e ao espirito. Antigas ensinanzas que soan case revolucionarias nestes inclementes tempos de «comida rápida» e «bocados lixo».

-Vostede afirma que a cociña xudía é un acto de amor con todos os sentidos, por que?

-Hai un factor emocional que ten que ver cos sabores da infancia, que mobiliza todos os sentidos. O libro é o resultado dunha inquietude por transmitir aos meus fillos, nunha contorna sen referencias e no que o xudeu é invisible, unha herdanza milenaria.

-Haberá quen sorría cando vostede subliña que a cociña xudía ten unha dimensión espiritual.

-No caso da alimentación xudía, que é «kasher» (suxeita a unha serie de prescricións e normas de preparación), onde se elixe moi ben o que imos comer en función dos nosos principios relixiosos e hixiénico-dietéticos, fica claro que cambia a relación co que inxerimos; é dicir: non comemos calquera cousa. No momento no que se dan as beizóns a un alimento, cambia a nosa relación con este, que se volve sacro.

-Como se foi enriquecendo esta cociña milenaria a partir da presenza, das idas e voltas do Pobo Xudeu por todo o mundo?

-Cóntolle unha anécdota persoal. Os meus avós son de Lituania, Polonia e Bielorrusia, pero emigraron a Sudamérica, onde tiveron fillos e netos; unha das súas netas, que son eu, está agora en Cataluña. Pois ben, en toda esa trasfega, os meus avoíños, que xa tiñan a súa cociña xudía, aprenderon a cociña de todos eses países, incluída a arxentina, que ten, á súa vez, moitas achegas da mesa italiana. Pois ben, eu fago as receitas da miña avoíña, máis as da miña mamá, de Arxentina, ademais das españolas que eu adecuei ás nosas tradicións. Creo que se trata dun camiño de ida e volta, de interinfluencias, no que a base son os alimentos que mencionan os nosos textos sacros. Pero claro, os ingredientes que se empregan en cada zona xeográfica ou o feito de ter un lume rápido ou outro lento xa cambia todas as cousas, o resultado final.

-Vostede establece distincións entre un e outro tipo de cociña xudía.

-A cociña xudía é unha, pero hai realizacións, pratos, que se adecuan a distintos espazos. Por exemplo, a sefardí, que é de orixe española, e a askenazí, que se desenvolveu fundamentalmente en Europa do Leste e Europa Central. Son produto de costumes relixiosos e gastronómicos particulares. Logo, hai países nos que se sumaron as cociñas locais ás sefardíes e askenazíes. É unha descrición esquemática, porque hai máis cousas.

-Hai quen pode pensar que as severas leis dietéticas («Kashrut») que pesan sobre a alimentación que toman os xudeus limita e condiciona, pero para mal, esa cociña e os seus resultados.

-Non só os xudeus teñen limitacións na súa alimentación. Os árabes seguen as súas prescricións; os budistas posúen, así mesmo, unha serie de normas; entre os cristiáns, os adventistas seguen, practicamente, as limitacións «kosher». Case todas as relixións teñen normas dietéticas. Si é certo que esas prohibicións obrigan a desenvolver o enxeño, a adaptar ou recrear receitas gastronómicas.

-Pode parecer absurdo que condicionemos a nosa inxesta de alimentos a algunhas frases veterotestamentarias.

-Esas frases teñen unha motivación hixiénico-dietética, que se explica pola dificultade para conservar certos alimentos. O consumo de porco xeraba, por exemplo, graves problemas de triquinose. Logo está a explicación relixiosa, espiritual, que é máis cabalística.

-A explicación relixiosa elabórase a posteriori para xustificar a prescrición hixiénica ou sanitaria?

-Eu creo que unha e outra cousa están relacionadas: saúde, experiencia e espiritualidade. Por iso é polo que unha vez superados os problemas derivados da conservación de alimentos, manténse aínda a dimensión espiritual, á que engádeselle a afectiva, de pertenza a unha comunidade.

-Permítame unha brincadeira, pero a moitos defensores do xamón parécelles un pecado gastronómico as súas prescricións sobre o porco.

-Si, claro, pero son costumes, normas que ten cada grupo e que lle permitiron preservarse.

-Cantas persoas suman as comunidades xudías que viven en España?

-Entre trinta mil e corenta mil persoas.

-Esas comunidades seguen a machada todo esas prescricións?

-O xudaísmo é bastante liberal. Os ortodoxos seguen todas as regras tal cal; os conservadores obedecen unhas cousas e outras non, mentres que os reformistas, que poden ter o seu equivalencia na reforma cristiá, expoñen cambios en función do ambiente e da contorna. Ben, é sempre unha cuestión de elección persoal.

-O seu libro reúne numerosas receitas, algunhas que conectan directamente cunha cociña máis moderna.

-Dou receitas moi antigas, algunhas mesmo dos xudeus españois e do norte de Marrocos; despois hai outras que son resultado de pasar a cociña moderna polo filtro «kasher». Xorde entón unha cociña innovadora, case molecular. Digamos que no libro expoño unha cociña versátil. O libro foi ben recibido, porque é algo diferente, cun receitario amplo.

*Débora Chomski Warcowicki reside en Barcelona. Con ampla formación en linguas e comunicación, imparte clases sobre comunicación e gastronomía no máster que sobre ambas disciplinas ofrece a Universitat de Vic. Forma parte, ademais, do L'Observatori de l'Alimentació da Universitat de Barcelona. Colaboradora de varias publicacións, é relatora e conferenciante habitual en cursos sobre relixión e gastronomía. É autora de «La lengua en los medios de comunicación». En «Cocina judía para celebrar la vida» ofrece unha visión renovada sobre a alimentación nunha das grandes culturas universais.

"Cocina judía para celebrar la vida"

Débora Chomski

Formato: 17 x 24

I.S.B.N.: 978-84-9704-429-5

376 páxinas

Idioma: español

P.V.P.: 35

Ediciones Trea

L'Observatori de l'Alimentació http://www.odela-ub.com/index.htm

"El último rabino" de Enrique de Diego

2009-08-23T08:51:00.001-07:00

El último rabino

Autor: Enrique de Diego

Aneto Publicaciones

PVP: 24.00 euros

ISBN: 978-84-92518-19-0

Número de Páxinas: 416

Idioma: español

"O último rabino" é a demostración de que a historia supera a ficción, porque ningunha etapa máis apaixonante que a historia con rigor novelada polo autor: o conflitivo reinado de Enrique IV, o azaroso acceso ao trono de Isabel a Católica -tras gañar a guerra contra os partidarios de Juana a Beltraneja-, e o intenso reinado de Isabel e Fernando. Tempo convulso, cheo de intensas polémicas, no que as personaxes parecen sacadas da lenda, pero son estrita historia de Sefarad. Abraham Seneor, rabino maior das alxamas de Castela, amigo persoal de Isabel, factor crave no seu ascenso ao trono, verase inmerso no vórtice da tormenta desatada que culminará na expulsión dos xudeus. De fondo, unha sociedade de paixóns intensas, un Estado en formación e unha España que recupera a unidade política perdida coa invasión musulmá. Sobresaíndo na paisaxe axitada de cidades fabrís, aínda fresco o seu espírito de fronteira, o marco incomparable de Segovia.

Enrique de Diego é xornalista de longa traxectoria. Actualmente é director dos programas "A fondo" e "O país das marabillas", de RadioIntereconomía, así como interlocutor de "O gato á auga" e "Máis se perdeu en Cuba" de Intereconomía TV. Colaborador en numerosos dixitais. Como escritor, é autor dunha exitosa triloxía templaria. Combina a mellor técnica narrativa cunha documentación exhaustiva, posta ao servizo do obxectivo de converter a novela histórica no mellor e máis amable canle de divulgación dos feitos: historia novelada en sentido estrito.

Informa Mary Cousillas

Los otros niños del pijama de rayas. Los ángeles del Holocausto. de Licia Lopez de Casenave

2009-08-16T15:13:00.000-07:00

Los otros niños del pijama a rayas

LOS ANGELES DEL HOLOCAUSTO
Autores: CAZENAVE, LICIA
EAN: 9788493698133
Prezo: 12,90 €
Editorial: AS DE DIAMANTES
Colección: NARRATIVA
Temática: NARRATIVA Y NOVELA
Encadernación: RUSTICA
Lugar de publicación: BARCELONA
Idioma: ESPAÑOL

.
A infancia e a súa tenrura e inocencia mestúranse neste libro coa crueldade da guerra. Un relato conmovedor dos nenos que viviron as peores situacións durante a segunda guerra mundial, os seus carceleiros e os seus salvadores. O retrato máis humano dos ghettos, os campos de exterminio e as rutas dos deportados e exiliados. Testemuño, historia, amor, odio, rancor e superación. Un relato de vida e esperanza que axita a memoria. Unha referencia imprescindible.

Via Merce

EL GUARDIAN DE LA AURORA de Richard Zimler

2009-07-14T18:08:00.000-07:00

EL GUARDIAN DE LA AURORA

de Richard Zimler
Editorial DESTINO

Ano 2009

360 pags
Língua: CASTELLANO

Encadernación: Tapa blanda

ISBN: 9788423341689

O século XVI está a piques de chegar ao seu fin. Na colonia portuguesa de Goa, a Inquisición logrou establecerse e está a facer progresos no seu labor de converter ao cristianismo tanto aos xudeus secretos como á poboación hindú. A pesar do convulso da situación, a familia Zarco mantén as súas raíces portuguesas e xudías. Tiago e a súa irmá Sofia gozan ilustrando manuscritos xunto ao seu pai e coas festas hindús que celebra a súa querida cociñeira Nupi. Pero ese paraíso acaba ao mesmo tempo que a súa infancia, cando pai e fillo son capturados pola Inquisición. Anos despois, completamente esnaquizado, Tiago volve á India tras cumprir a súa sentenza en Portugal. Devastado por todo o que perdeu, descubrirá quen se esconde tras a traizón e a denuncia á súa familia, unha verdade que preferitía non ter que afrontar. Ademais dunha extraordinaria recreación histórica e un vivísimo testemuño da crueldade baixo a Inquisición na India, "O gardián da aurora" é un cativador relato de misterio, e unha profunda e lúcida exploración sobre a natureza do mal e as súas consecuencias. «Zimler ten ese toque de xenialidade que os críticos non poden explicar pero que os lectores recoñecen, esa maxia que todos os novelistas desexan pero que só algúns posúen.» The Independent

Eis o periplo en fin duns xudeus portugueses pola India, fuxindo da Inquisición. A novela narra o periplo e as desventuras da familia dun xudeu portugués, ilustrador de manuscritos, que emigra á India a finais do século XVI fuxindo do terror da Inquisición portuguesa. Co transfondo do exotismo e a beleza máxica de Oriente, os nenos inícianse á vida, sofren as inxustizas da persecución relixiosa e o asombro ante a complexidade da historia. Unha novela maxistral histórica acerca da época da Inquisición, profundamente evocadora. Un canto á vida a pesar da opresión. Unha alegación contra a intolerancia. Unha historia de paixón, celos, despeito e vinganza narrada cunha prosa de gran sensualidade.

http://www.edestino.es/FichaLibro.aspx?IdPack=2&IdPildora=573

Doron Benatar Berlín 10119. De Aída Berliavsky

2009-07-05T09:24:00.001-07:00

Doron Benatar Berlín 10119.

Aída Berliavsky
www.doronbenatar.com
http://doronbenatar.blogspot.com

Un detective xudeu madrileño, un poderoso mafioso reciclado da antiga nomenclatura comunista da Alemaña Oriental, un rico exiliado ruso opositor á camarilla de poder que goberna en Rusia, e o propio servizo secreto ruso (FSB antiga KGB) conflúen sobre un mesmo obxectivo: Facerse coa xoia máis cobizada dos últimos cen anos e que garda no seu interior un segredo longamente buscado. Un novo caso para o detective existencial Doron Benatar. Doron leva uns meses no dique seco por decisión propia tras ver como atropelaban e mataban intencionadamente a Natalie, a moza da que estaba namorado. A súa nai pídelle un gran favor, que axude a unha boa amiga, Esther Brecht e investigue respecto da actual situación e titularidade da casa que a familia Brecht abandonou precipitadamente fuxindo de Berlín Este a noite antes de que o Muro se levantase. O detective acepta o compromiso de mala gana e viaxa a Berlín para interesarse pola propiedade pero descobre que a casa xa non existe e que sobre ese terreo se constrúe agora un edificio de oficinas de luxo porque o lugar obtivo unha enorme plusvalía.

Tamén descobre que o actual propietario é unha empresa dun político da antiga Nomenclatura comunista reciclada ao capitalismo máis salvaxe. Esa mesma noite o detective é asaltado do mesmo xeito que a súa habitación de hotel. Aos poucos o perigo vai crecendo e Doron descobre que quen se interesan pola casa buscan algo dun valor incalculable que levaba encima o pai da súa clienta o día que escaparon á zona Oeste e polo que non dubidarán en asasinar a quen faga falta sen escrúpulo algún. Como no anterior libro, intercálase a acción con contos da autora e cos preparativos de voda do seu primo David Horowitz. Toda a familia Benatar, así como a familia Horowitz chegada de México, desprazásense en pleno a Melilla para o desposorio xa que a noiva, Jacqueline, é unha moza xudía melillense que desexa casar na súa terra seguindo as antigas tradicións sefarditas dunha voda berberisca. Ademais, o libro ten a súa anécdota que brevemente vos conto: "Quero que o meu libro, Doron Benatar Berlín 10119, custe 12 euros", dixen. "Iso non o decides ti. Quen che cres que es?", respondéronme. Non desanimei. Sigo co mesmo coche, na mesma casa, e case coa mesma roupa porque o obtido co primeiro libro metino neste segundo para producilo e, claro que custa 12 euros! Incluído o envío a España e Latinoamérica mentres se abre camiño nas librarías, e ademais, se queres pódocho dedicar.

http://www.autopublish.es/libreria/doron-benatar-berlin-10119-p-1762.html

La vida a oscuras. De Beatriz Martínez de Murguía

2009-07-01T16:33:00.001-07:00

La vida a oscuras

Beatriz Martínez de Murguía

Sefarad Editores

22 Euros

Importante traballo de investigación -e primeiro en España- sobre un dos feitos máis dolorosos da historia da humanidade. A obra é unha crónica minuciosa que traza un percorrido desde o momento da invasión alemá a Polonia até a liquidación do gueto de Varsovia, relatado polas propias voces dos protagonistas e testemuñas a través de diarios, cartas e testemuños. A vida ás escuras é tamén un tributo aos que se foron para sempre. Hoxe quedan en Varsovia cinco mil xudeus dunha comunidade que, segundo o censo de 1931, sumaba entón 325.659 individuos, algo máis do 30% da poboación. A palabra "catástrofe" é, verdadeiramente, a única capaz de describir en toda a súa traxedia a desaparición, en tan só uns meses, da case totalidade dos xudeus polacos e, con ela, a interrupción irreversible e brutal dos seus mil anos de historia. Beatriz Martínez de Murguía é doutora en Ciencias Políticas pola Universidade Complutense de Madrid e autora dun estudo memorable, "Descifrando cenizas". Persecución e indiferencia (Paidós, 2001), un libro que é unha conxectura sobre as testemuñas que, cos brazos cruzados ou encolléndose de ombreiros, non fixeron nada por evitar a atrocidade.

Informa Carlos Galansky

Los elementos del mundo. De José María Beneyto

2009-06-27T10:25:00.001-07:00

LOS ELEMENTOS DEL MUNDO

José María Beneyto

Editorial Espasa

Un relato estremecedor, un verdadeiro descenso aos infernos ao lado máis escuro da condición humana.

Finalizada a Segunda Guerra Mundial, Alemaña vive sumida nun proceso de "desnazificación". Durante os xuízos de Núremberg, investigadores internacionais instrúen procesos para depurar a responsabilidade penal de numerosos colaboradores do réxime nazi. Entre eles atópase o "Profesor", eminente xurista e catedrático da Universidade de Berlín, que participou na redacción das leis que foron esenciais para o desmantelamento da República democrática de Weimar e o establecemento do nacionalsocialismo. Sometido a un implacable interrogatorio verase obrigado a rememorar a súa vida e, ao tempo, a historia de Alemaña desde o final da Gran Guerra até a derrota de Hitler, período do que foi testemuña privilexiada. O testemuño do "Profesor" transfórmase nunha novela apaixonante, que atrapa ao lector desde a primeira páxina e lévalle da man a través dun relato estremecedor, un verdadeiro descenso aos infernos ao lado máis escuro da condición humana.

José María Beneyto é Catedrático Jean Monnet de Dereito Europeo e Identidade Cultural Europea, Catedrático de Dereito Internacional Público e Relacións Internacionais e Director do Instituto Universitario de Estudos Europeos da Universidade CEU San Pablo. Doutor en Dereito (1980) e Filosofía e Letras (1986) pola Universidade de Münster (Alemaña), Master en Dereito e en Relacións Internacionais pola Universidade de Harvard, foi Fellow/Profesor Visitante no Centro de Estudos Europeos da Universidade de Harvard (1988-1990) e funcionario, por oposición, das Comunidades Europeas, onde foi Conselleiro na Dirección Xeral de Investigación e na Comisión de Asuntos Económicos e Monetarios do Parlamento Europeo (1985-1989, na actualidade excedente). Experto na Dirección Xeral IV (Competencia) da Comisión Europea. é Académico correspondente da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación. Ademais, colabora en distintos medios de comunicación especializados e é membro do Padroado de varias Fundacións.

Informa Maribel Ferreiro

"Emocións misturadas", de Rutu Modan

2009-06-18T16:56:00.000-07:00

Entre os meses de maio e outubro do 2007, a autora de comics israelí Rutu Modan, coñecida en España pola súa obra Metralla, debuxou para o New York Times unha serie autobiográfica, Mixed Emotions. Nela, Modan conta a súa vida cotía en Israel cando era máis nova, ou feitos que acabaron marcándoa, coma a súa primeira viaxe á cidade de Nova York, cando tiña 21 anos. Coa particular aproximación psicolóxica que adoita facer ás persoaxes das súas obras, a autora retrata o ambiente familiar no que medrou, reflectindo unhas situacións que, de tan universais, calquera pode identificar coma parte da nosa vida cotía.
Os capítulos, a razón dun mensual, son:

My first time in New York City,

How I lerned to relax,

The Most Popular Girl in Warsaw,

A Family Bargain,

Queen of the Scottish Fairies

Chez Maurice.

Informa Iago Pillado

JAMILTI Y OTRAS HISTORIAS DE ISRAEL. De Rutu Modan

2009-06-18T10:58:00.000-07:00

JAMILTI Y OTRAS HISTORIAS DE ISRAEL
Rutu Modan
Ediciones SinSentido

Tras o seu magnífico album "Metralla", o seu anterior traballo, proporcionoume, chega ás nosas librarías un traballo anterior pero publicado en España posteriormente. A través das 7 historias curtas recompiladas podemos observar a progresión estilística, duns primeiros relatos que están máis preto do naif e do retro, á súa última historia no tempo, cun estilo gráfico case idéntico ao de Metralla. En canto a temáticas cada unha das historias ten un envoltorio diferente que vai desde a trama policial até o relato fantástico-absurdo. En todo caso, envoltorios que cobren a verdadeira motivación desta magnífica autora, que é a de falar sobre xente común, nas súas relacións do día a día, tendo como fonte a sociedade israelí moderna. Calquera que gustara de "Metralla", non vai ficar decepcionado polo que se vai a atopar aquí. De feito, tan só pola primeira historia (na que un músico, futura estrela do pop, ten que ver como pasan os seus días tocando en festas, esperando que lle chegue o seu momento) e a última (onde contan os preparativos para unha voda, co problema do terrorismo palestino flotando no aire) a compra do libro xa está máis que xustificada.

Informa Maribel Ferreiro

Atrapados en la discordia. De Pilar Rahola e Tomás Alcoverro

2009-06-17T19:06:00.001-07:00

Atrapados en la discordia

Editorial Destino

Acaba de sair do prelo o libro "Atrapados en la discordia. Conversaciones sobre el conflicto Israel-Palestina", de Editorial DESTINO. É unha conversa dura, argumentada e moi enfrontada, entre dúas olladas distintas do conflicto de Oriente Próximo. Por unha banda, Tomás Alcoverro, coñecido correspondente no Líbano, e frontal crítico de Israel. Pola outra banda, Pilar Rahola

Do intenso debate, saíu un libro tamén intenso e complexo. Eis o prólogo escrito por Pilar Rahola titulado "El mito y la realidad".

El mito y la realidad.

El primer enemigo de este trágico y duradero conflicto es la propaganda. Y la primera víctima, es la verdad. Sobre el conflicto de Oriente Medio, no se informa, se perpetúan largas retahílas de medias verdades, algunas sonoras incoherencias históricas y una ingente cantidad de mentiras. Es cierto que la deformación de la realidad es un fenómeno innato a las crónicas de guerra, y que ningún conflicto escapa a esa perversión. Pero la deformación periodística que sufre la endémica confrontación entre árabes e israelíes, va mucho más allá de la tradicional dificultad del periodismo, por encontrar el equilibrio informativo. No existe ningún otro conflicto violento que genere tanto maniqueismo y tanta manipulación informativa. Y no hay ningún otro donde se lesione más el código deontológico del periodismo. La persistente voluntad de convertir a Israel en una especie de ente diabólico, eternamente culpable, y, a su vez, de presentar a los palestinos como víctimas universales, sin mácula, ni culpa, ha convertido a la mayoría de la prensa internacional, en parte activa del conflicto, y la ha alejado definitivamente de su condición de cronista. La cuestión es preguntase si esa postura militante, y abiertamente antiisraelí, es realmente útil para resolver el conflicto, o solo sirve para maquillar algunas malas conciencias.

¿Es útil para conseguir la paz? ¿Lo es para el pueblo palestino? O, como me temo, ¿solo sirve para encender algunas soflamas de una izquierda caduca, cuya nostalgia de viejas ideologías, la ha llevado a substituir el póster amarillento del Che Guevara, por la kefia palestina? Porqué si algo resulta meridianamente claro es que la demonización que sufre Israel, en manos del periodismo, y, especialmente, en manos de la intelectualidad de izquierdas, no ayuda a ninguna de las partes, y contamina seriamente los caminos de la paz. Veamos algunas de las reflexiones divergentes sobre un conflicto que, generalmente, no goza del análisis sereno, sino de una profusa evacuación de vísceras. ¿Existe otro problema en el mundo que genere más adrenalina y menos pensamiento, que éste? ¡Cuántos ciudadanos inteligentes, con sus carreras bajo el brazo y sus títulos de prestigio, devienen auténticos ignorantes cuando hablan de Israel! ¡Y cuántos de ellos hacen buena la máxima que un día dediqué a José Saramago, paradigma de la histeria antiisraelí más desacomplejada: “se puede escribir como los ángeles, y pensar como los idiotas”! Si algo es cierto, en todo caso, es que el antiisraelismo forma parte de lo políticamente correcto, tanto que se ha convertido en un auténtico pensamiento único. Sin embargo, a pesar de su “incorrección” y a pesar de parecer, sin serlo, una pura provocación, oso plantear algunas “verdades distintas”, a las “verdades” oficiales que parecen imponerse, sin solución de debate.

La primera “verdad” es que el principal aliado del pueblo palestino, es Israel. Probablemente, de hecho, es el único que tiene. O dicho de otra forma, algunos de los que más gritan el “Palestina libre” y más criminalizan al “ente sionista”, son los que más daño hacen a los intereses del pueblo palestino. No solo porqué cualquier estado palestino viable, pasa necesariamente por la colaboración con el vecino Israel, sino porque la mayoría de países que intervienen en el conflicto, nunca han querido un Estado palestino. Peor aún, tampoco lo quieren los grupos palestinos que usan el terrorismo yihadista, y cuyo único objetivo es una República islámica mundializada. No hay un solo texto de Hamás, en décadas de existencia, que plantee la creación de un Estado palestino libre. Y ello es extensible a otros grupos de la misma naturaleza ideológica. Si hablamos de países teóricamente “amigos” de Palestina, como Irán o Siria, los hechos son dramáticamente contundentes: profusa ayuda económica y militar para el terrorismo; cero ayuda económica para la construcción de un estado moderno; cero ayuda diplomática para su viabilidad. Palestina es la gasolina que enciende muchas mechas en Oriente Próximo, pero la mayoría no tienen como finalidad crear un Estado independiente, sino acosar, hostigar y violentar a Israel, cuya naturaleza democrática resulta pura dinamita para los regimenes de la zona. Tampoco sirve de mucha ayuda para resolver el conflicto, la minimización del terrorismo palestino, que perpetran, con suicida alegría, la mayoría de los grandes pro-palestinos que pululan por las esferas del pensamiento progresista. Hamás, y el resto de grupúsculos de la misma naturaleza, son un auténtico cáncer para Palestina, fanatizan a su sociedad, usan a adolescentes como bombas humanas, esclavizan a sus mujeres, asesinan a los disidentes e hipotecan, para siempre, toda posibilidad de acuerdo con Israel. Practican, pues, una ideología totalitaria.

No hay ninguna duda de que, para los palestinos democráticos, Israel es un enemigo con el que tendrán que pactar algún día. Pero está claro -otra “verdad” incómoda-, que Hamás es el enemigo principal, y con éste nunca podrán pactar nunca. Lo cual nos lleva a otro enigma de este particular conflicto: ¿cómo es posible que jóvenes de extrema izquierda y sesudos progres de carnet, griten “vivas” por las calles occidentales, a una organización totalitaria que nunca ha luchado por la libertad de nadie, sino por la esclavitud de todos? Por supuesto, el mito también señala, con pasión inaudita, que la culpa del conflicto es toda de Israel, porqué ocupa territorios palestinos, y no quiere la paz. Sin embargo, la otra “verdad” señala cómo, históricamente, los árabes nunca han creado un estado palestino cuando han podido hacerlo, ni en Gaza por Egipto, ni en Cisjordania, por Jordania. Y señala también que, cada vez que ha habido una posibilidad de paz, Israel ha cedido territorios que había conquistado, después de guerras cruentas. “Paz por territorios” es un lema clave de la política de defensa israelí, cuya virtualidad no discute ningún de sus líderes. A diferencia de los palestinos, que nunca han perdido una oportunidad de perderlas todas, Israel nunca ha dejado escapar una sola oportunidad para garantizar la paz. Pero hay una gran diferencia entre entregar territorios, después de una garantía de acuerdo pacífico, y entregar territorios sin ninguna garantía. Léase Gaza. Sharon devolvió la franja. Y ello solo ha servido para que Irán armara un auténtico ejército, financiara la logística terrorista, disparara miles de misiles contra Israel y retrasara cualquier posibilidad de acuerdo. ¿Quién puede pedir a un país que retorne territorios gratuitamente, sin acuerdo de paz, y con la posibilidad de que se conviertan en plataformas de su propia destrucción? Eso, que no se pediría a nadie, se exige permanentemente a Israel. El mito habla de Israel como el gran gigante militar de la zona. La triste otra “verdad” es que Israel es el único país del mundo amenazada de destrucción, el único cuyo pueblo ya ha sufrido intentos de exterminio, el único que sufre la amenaza de un ataque nuclear, y el único que puede desaparecer.

¿Cuántos días, meses, años pueden perder la guerra, los enemigos de Israel? Eternamente. ¿Cuántos puede perderla Israel? Un solo día. Uno solo, y desaparece. Otros muchos mitos circulan sobre el conflicto, y todos confluyen en una única dirección: Israel es una especie de ente diabólico, culpable de los males de la región y hasta de los males del mundo. Sorprende que esta obsesiva criminalización la perpetren intelectuales que dicen defender la libertad, pero así es. Sin embargo, la incómoda “verdad”, es que Israel es el único país que defiende la libertad en la región, y el único dispuesto a convivir con un estado palestino. ¿Están dispuestos, el resto de países islámicos, a convivir con un Israel democrático? Porqué, si otra “verdad” acompaña a ésta primera, es que la paz no se decide, hoy por hoy, entre Ramallah y Jerusalén. Se decide en Teherán, en Damasco, en las montañas de Paquistán, en los agujeros del pensamiento fundamentalista, en cada rincón donde se ha inoculado el odio a Israel. ¿Es Palestina el gran enemigo de Israel? No. Palestina será su más fiel aliado, si se consigue la paz. Porqué algo está claro, palestinos e israelíes sufren la misma amenaza, y sobreviven al mismo enemigo: el fundamentalismo islámico. Es una tragedia para Israel, y para el mundo, que los intelectuales más chillones que practican la profusa histeria antiisraelí, no griten, con la misma intensidad, contra esta plaga totalitaria. Una última consideración. Mis reflexiones no pretenden convencer a nadie. Las respuestas que planteo no son dogmas de fe. Solo pretenden abrir nuevos interrogantes, conseguir que el pensamiento único contra Israel se quiebre, para dar paso al debate inteligente. El gran problema de este conflicto, es que sobre Israel no hay preguntas, solo respuestas dogmáticas. No hay ideas, solo consignas. No hay debates, solo pancartas. Todo ello, que hace mucho ruido y remueve muchos estómagos, no sirve para nada. Ni para los palestinos, ni para la paz. ¿O alguien cree que la paz se construye en contra de Israel? ¿O alguien cree que la paz la pueden traer los fundamentalistas totalitarios? Si fuera el caso, evidentemente se trataría de la paz de los cementerios. Israel y Palestina, vidas cruzadas, destinos paralelos. Una sin la otra no tienen Futuro. El reto es conseguir que también tengan Presente. En eso trabajamos los que creemos en la libertad de los dos pueblos, sin usar la libertad de uno, contra la del otro. Y en eso no trabajan los que solo se mueven por el odio antiisraelí. Pueden gritar mucho en la calle, pero solo les asiste la razón de su prejuicio.

Prólogo do libro "Atrapados en la discordia". Ed. Destino, 2009

Informa Maribel Ferreiro

Matar sin que se note. De Gustavo D.Perednik

2009-06-04T16:39:00.000-07:00

Matar sin que se note

Gustavo D.Perednik

Editorial Planeta

Os protagonistas de "Matar sin que se note" son xuíces comprados, avogados cómplices, nais de nenos mortos convertidas en adaís da xustiza, xefes de goberno arxentinos, israelís e iranianos, funcionarios encumbrados que caeron nas gadoupas da corrupción, un teimado e perseverante fiscal, e unha mallada sociedade que deixábaos pasar atónita. O 18 de xullo de 1994 produciuse o atentado máis brutal da historia arxentina, e aos poucos días comezou a urdirse unha rede para ocultar aos culpables, que foi desbaratada con valentía e testarudez. Esta nova novela de Gustavo D.Perednik ten como epicentro o desmantelamento desa rede. Un estilo que combina rigor e emoción, compromiso e obxectividade, e que permite sacar a luz a verdade indispensábel. Á Arxentina, á vangarda mundial na loita xurídica contra o terrorismo, logra colocar aos terroristas iranianos nas listas vermellas de Interpol, coa aprobación do mundo enteiro. O suspenso do relato inclúe o marco familiar do inmolado, o seu traxecto do Líbano a Buenos Aires, e o testemuño de centenares de testemuñas que abriron unha Caixa de Pandora para sorpresa dos arxentinos.

Revista DEBATS nº 103 "Judaísmo. Diáspora e Itinerarios"

2009-05-11T07:48:00.000-07:00

DEBATS nº 103

JUDAÍSMO

Diáspora e Itinerarios

Edita Institució Alfons el Magnánim

Directora: Rosa María Rodríguez Magda

Xefe de Redacción: Josep Carles Laínez

ESPAIS

La Biblia como literatura. Javier García Gibert

La música y los signos. Félix Edo

Judíos en China. Tomás Merlos Sánchez
ENCONTRES

Benaftulav: sobre la correspondencia entre Gershom Scholem y Leo Strauss. Antonio Lastra

Razón, intimidad, exterioridad. Francesc Morató
QUADERN

Entre el estado y la comunidad: el judaísmo crítico de Franz Rosenzweig. Alejandro Martínez Rodríguez

De Plettenberg al Sinaí: El itininerario espiritual de Jacob Taubes. Juan Diego González Sanz

Emil L. Fackenheim: una interpretación. Javier Alcoriza

El reencuentro de Jerusalén y Atenas en la obra de Stéphane Mosès. José María Carabante
FINESTRA

Iconografía del horror: en busca de una ausencia. Vicente Sánchez-Biosca Instrucciones para ver Shoah. Carlos Campa Marcé

Camp de concentració. Rafael Casanova Estruch

Máis información: debats@alfonselmagnanim.com
Formulario de suscripción

Vida y Destino. De Vasili Grossman

2009-05-10T12:09:00.000-07:00

Vida Y Destino (Stalingrado) Vasili Grossman

View more documents from endefensadeisrael.

'El humo de Birkenau, De Liana Millu

2009-04-29T20:01:00.000-07:00

El humo de Birkenau

Liana Millu

Editoria Acantilado 2005

A CONSTRUCCIÓN DUN RECORDO

Liana Millu, "O fume de Birkenau" (Acantilado e Quaderns Crema) Presentación de Primo Levi

Entre a enorme cantidade de libros que foron publicados con motivo das conmemoracións do 60 aniversario da liberación do campo de concentración de Auschwitz, destaca o dunha autora que, máis que reflexionar, preocupouse por mostrar. Se a literatura é a capacidade de construír imaxes na mente do outro mediante o uso da palabra escrita, a italiana Liana Millu, falecida o ano pasado, alcanzou a máis alta cota nesta arte con "O fume de Birkenau", publicado orixinariamente en 1947 e traducido agora ao castelán por Acantilado e ao catalán por Quaderns Crema. Tiven a sorte de ler este libro no mismísimo campo de concentración de Auschwitz II-Birkenau e, aínda que cheguei a ese lugar algo saturado de lecturas sobre o Holocausto, a forza narrativa dos seis relatos que compoñen este libro, así como a capacidade da autora para evocar algunhas das historias que coñeceu durante o seu cativerio en 1944, devolvéronme a confianza nesa literatura testemuñal que, de tan inmersa no contido, a miúdo esquece o continente. Antes de emprender a viaxe, empapárame coas lecturas de moitos autores que tiveron a triste honra de coñecer o lager de primeira man, pero non conseguira formarme unha imaxe do campo como lugar físico e en moitos casos nin sequera do ambiente que alí se debía respirar. Con todo, a medida que avanzaba na lectura de Liana Mellu, o campo de Birkenau foi enchéndose de personaxes -trasuntos de seres humanos que existiron na realidade- e as imaxes fóronse formando na miña imaxinación con tanta verosimilitude que, cando concluín a lectura, sentín que este libro me ensinou moitas máis cousas sobre o campo de concentración que a multitude de autores que adoitan sinalarse como referentes para a comprensión do Holocausto. No terreo do ensaio, o recentemente publicado traballo de Laurence Ress, "Auschwitz. Os nazis e a solución final" (Crítica), é de gran utilidade para os estudiosos do tema, pero non hai dúbida de que o investigador británico pasa por alto o tema da dor humana para centrarse nos datos históricos sobre a construción, funcionamento e desarmamento do campo. E no terreo da narrativa os títulos "Triloxía de Auschwitz" de Primo Levi, "O home en busca de sentido", de Victor Frankl, "A escritura ou a vida" de Jorge Semprún e algúns libros máis se converteron en exemplos de Literatura Testemuñal repetidos até a saciedade, aínda tratándose de libros cuxos autores se preocuparon demasiado por reflexionar sobre as implicacións daqueles feitos para a comprensión do xénero humano -a este respecto, non hai dúbida de que Primo Levi converteuse nun símbolo deste tipo de literatura, do mesmo xeito que Auschwitz transformouse nun símbolo do exterminio aínda cando non fose o campo onde máis xente faleceu- e demasiado pouco por baixar a mirada ao chan para reconstruír un espazo físico no que se poidan basear os lectores á hora de situar aqueles feitos ou de recrear historias persoais que faciliten a catarse. E esta obsesión pola reflexión é o que provocou que, sempre polo baixo, moitos críticos opinen que non hai demasiada boa literatura sobre o tema dos campos de concentración. En todo caso, hai libros tremendamente e urxentemente necesarios, pero non pola súa literatura, senón pola súa capacidade testemuñal. Porque, aínda que os autores antes citados merézannos o maior dos respectos tanto polo sufrimento que padeceron como polo testemuño que deixaron, esas novelas non conseguen que as imaxes flúan na mente do lector como debesen. Con todo, o libro de Liana Millu deixa de lado a reflexión sobre os feitos presenciados durante o tempo que permaneceu no campo de concentración Auschwitz II-Birkenau, optando por centrarse, simple e sinxelamente, na narración dos momentos que compartiu con outras condenadas. A italiana quere que coñezamos ás persoas que alí morreron porque sabe que estamos perfectamente capacitados para sacar as nosas propias conclusións sobre o significado último do que nos está contando, e deste xeito consegue conmover ao lector dun modo moito máis efectivo: a través da literatura. Desde o primeiro relato, Millu baixa a mirada aos barracóns para mostrarnos historias que estremecerán o espírito dun lector que, ademais, sentirá desde a primeira frase auténticas ganas de meter un pé entre as liñas deste libro, penetrarse na narración e rescatar a todos e cada un dos personaxes que por aquí deambulan. Extraordinarias son as historias de ?A Clandestina?, onde se narran os sufrimentos dunha prisioneira que decide ocultar o seu embarazo para que o neno que leva dentro non termine, como reza o título da recompilación, convertido en fume; de ?Scheiss Egal?, onde se explica o duelo moral que manteñen dúas irmás, unha das cales se alistou ao ?comando das prostitutas? para conseguir comida coa que alimentar á outra, quen á súa vez rexeita dita axuda desde o seu leito mortuorio por considerar que a moral lle impide aceptar uns produtos obtidos mediante unha actividade aos seus ollos pecaminosa; e de ?Alta tensión?, onde se nos mostra a historia dunha nai que cada día ve ao seu fillo, aínda adolescente, deslomándose no campo dos homes, do cal só lle separa un aramado electrificado. E isto sen esquecer a cola de personaxes que van aparecendo ao longo deste libro de relatos que, tendo como fío argumental o campo de concentración, ben podería ser considerado unha novela: adivíñaa que predicir o futuro das presas que se achegan a ela sen importarlles que, nun lugar como Auschwitz, as cartas non farán outra cousa que confirmar o que xa intúen; a muller que se abalanza sobre o soldado xusto antes de entrar no crematorio e que lle empeza gritar "Son a túa nai, son a túa nai"; ou a viúva que, perdendo ao seu marido nunha das seleccións, desexa con toda a súa alma que un compañeiro do seu esposo consiga fuxirse, xa que deste xeito o recordo do home que a amou tamén sairá dese inferno como se encarga de lembrarnos Millu do mesmo xeito que fixera o tamén italiano Primo Levi.

ABC del Mundo Judío. De Moacyr Scliar

2009-04-22T17:34:00.000-07:00

ABC del mundo judío

De Moacyr Scliar e ilustrado por Renato Alarcão
Ediciones SM
Edad recomendada: Entre 4 e 6 anos.

Prezo: 12.25 €
ISBN: 9788467531329

Este libro infantil reúne historias dun pobo con máis de 5.000 mil anos de existencia. Un pobo que escolleu crer en Deus único nunha época de moitas divindades, que foi escravizado máis dunha vez, pero que nunca desistiu de ser libre. Un Pobo ante a cal o mar se abriu e a luz nunca se apagou. Un Pobo expulsado do seu país, da súa casa, da súa lingua, levadas en trens de carga a lugares de humillación e morte. Homes que, a pesar diso, non se renderon xamais á tristeza, creando un tipo de humor moi peculiar, que arrinca a risa da propia dor. Neste libro vas descubrir tradicións, festas, obxectos rituais, historia, personaxes, recordos e valores dunha das culturas que está na base da civilización occidental.

Vía Maribel Ferreiro

CUENTO DE LOS SIETE MENDIGOS, EL.

2009-04-13T16:55:00.000-07:00

EL CUENTO DE LOS SIETE MENDIGOS
Autor: RABÍ NAJMAN DE BRATSLAV
Colección: CÁBALA Y JUDAÍSMO
Prezo: 11,00 €
Páxinas: 96
Número edición: 1ª
Data edición España: 9/2007

Ediciones Obelisco

Descripción:

“Según di a gente, as historias están feitas para facer durmir, pero eu non o creo: eu conto historias para espertar.”

LOS SIETE MENDIGOS é o relato máis célebre de Rabí Najman de Bratslav (1772-1811); tamén é o que máis ten maravillado e intrigado a todos cantos o leron ou escoitado. Desde o lector común ata críticos literarios ou consagrados escritores, todos quedan fascinados ante a riqueza simbólica deste relato. O seu inesperado e abrupto final, moi ao estilo de Rabí Najman, foi obxecto de non poucas elucubracións, pero como afirmara Rabí Nathan, o seu principal discípulo, “a historia do oitavo mendigo só se coñecerá cando chegue o Mesías”.

El listo, el tonto y otros relatos. De Rabí Najman de Bratslav

2009-04-11T16:40:00.001-07:00

EL LISTO Y EL TONTO y otros relatos.
Autor: RABÍ NAJMAN DE BRATSLAV
Colección: CÁBALA Y JUDAÍSMO
ISBN: 9788497775199
Formato: 13,5 cm x 21 cm
Prezo: 11,00 €
Páxinas: 112
Número edición: 1ª
Fecha edición España: 9/2008

Descripción:

Os contos que compoñen este volume, «El listo y el tonto», «Los niños cambiados» e «La princesa perdida», foron recollidos por Rabí Nathan, o grande discípulo de Rabí Najman, a partir do seu relato oral. Traducíronse directamente do ídish. Ler estas historias é transitar por máxicos sendeiros poboados de pistas que o mestre sementou hábilmente para ir desvelando as claves do seu pensamento, enraizado tanto na tradición cabalística coma na simboloxía universal. As peripecias dos encantados personaxes destes contos, así como os sobrenaturais recursos que despregan nos máis singulares escenarios, asombrarán ao lector, que verase transportado a un universo de maravillas. Glosados, comentados e estudados durante xeracións, estes contos albergan profundas ensinanzas sobre temas tan diversos como os misterios da cábala, o poder da alegría e da fe ou o sentido da vida. A presente edición, preparada por Varda Fiszbein, inclúe unha cronoloxía da breve, pero intensa, vida de Rabí Najman de Bratslav. «Según di a xente, as historias creáronse para facer durmir, pero eu non o creo: eu conto historias para espertar.» Tres contos deliciosos e con mensaxe. Comeza a ler AQUI

Vía Maribel Ferreiro

Alguien vivo pasa. De Claude Lazmann

2009-04-10T19:11:00.000-07:00

Alguien vivo pasa
Auschwitz, 1943; Theresienstadt, 1944

Autor Claude Lazmann

Editorial Arena Libros, S.L
ISBN: 978-84-95897-29-9
Precio: 7.59 €

O 23 de xuño de 1944, a poucas semanas do desembarco dos Aliados en Normandía e a máis de mil quilómetros de distancia, preto de Praga, ultímanse os preparativos para unha visita importante. Por primeira vez o réxime nazi vai consentir unha visita de inspección a un campo de concentración. Os delegados internacionais quedan sorprendidos polo que ven: xardíns e parques de xogo rodeados de tulipans, un pavillón de concertos onde unha orquestra ensaia o Requiem de Verdi, un teatro concibido para espectáculos de ballet e cabaret, un café restaurante, unha hospedaxe ben provista, escolas, bibliotecas... Os prisioneiros xudeus aparentemente están en bo estado de saúde, saúdan ledos desde as xanelas, os nenos saen da escola cantando en fila de dous en dous, o correo entrega puntualmente paquetes e cartas, as mesas están servidas e as racións son moi abundosas. Despois dunha visita de catro horas, o xefe da delegación da Cruz Vermella, Maurice Rossel fai un informe detallado, exaltando as máis que aceptables condicións de vida dos prisioneiros de Theresienstadt, a quen, con todo, non lles espera senón a deportación a Awschwitz-Birkenau e a morte. O mesmo Maurice Rossell é entrevistado tempo despois por Claude Lanzmann. O contido desa conversa é filmado e, tirado do proxecto inicial de Shoah, vén constituír unha nova película: Alguén vivo pasa. E, do mesmo xeito que sucede con Shoah, o texto adquire unha dimensión no momento en que, convertida en libro, dáse á lectura. Impactante e demoledor texto.

O Relato Hebraico. De Xosé Chao Rego

2009-04-01T18:36:00.000-07:00

O relato hebraico : A Biblia contada dende a lareira

Xosé Chao Rego

Edita TresCtres

Ano 2001

Idioma Galego

434 páxinas

Despois de 50 anos coa Biblia como instrumento de traballo, o teólogo galego Xosé Chao ofrécenos un achegamento actual á que é a obra literaria máis difundida de toda a historia, escrita ao longo de máis de mil anos, polo que resulta precisa unha aproximación desde a realidade presente para entendermos mellor ese texto de non doada lectura.

Para máis información: Descargar

Otoño en Shiraz. De Dalia Sofer

2009-03-27T17:00:00.001-07:00

A escritora xudeo-iraní Dalia Sofar , asentada nos EUA, ven de gañar o premio Premio Sami Rohr de literatura xudía, dotado con 100.000 dólares, coa súa novela Outono en Shiraz, publicada en castelán pola editorial Grijalbo. A novela está ambientada no 1982, e trata das repercusións que tivo nunha familia xudía iraní o triunfo da Revolución Islámica no país. Un comerciante de xoias xudeu é acusado de "espia sionista", polo que padece cárcere e tortura.
Un resumo en castelán.
A crónica no New York Times.
A nova en The Jewish Daily Forward.
A opinión de Rafael Robles, que traballou coma proferor de español en Irán, e plasmou as súas experiencias no libro Leer El Quijote en Teherán.

Cocina judía para celebrar la vida. De Debora Chomski

2009-03-21T12:49:00.000-07:00

Cocina judía para celebrar la vida
Déborah Chomski
Formato: 17 x 24
I.S.B.N.: 978-84-9704-429-5
376 páxinas
Idioma: castellano
P.V.P.: 35

.
Como se constrúe unha gastronomía de festa? Como se entende nunha cultura como a hebrea as relacións entre a alimentación e a espiritualidade? En "Cocina judía para celebrar la vida", a súa autora, Débora Chomski, propón un percorrido histórico e cultural por unha das cociñas máis antigas e transcendentes da gastronomía mundial, que exerceu unha influencia innegable nas cociñas de España e do Mediterráneo, Europa central e do leste, América latina e Norteamérica, Asia e Suráfrica. O texto recolle testemuños e receitas das diferentes tradicións e culturas que conviven no seo do pobo xudeu e que están en relación cos pobos que lle deron acollida en diferentes épocas. O itinerario que propón "Cocina judía para celebrar la vida" fundaméntase coas achegas da Cábala e outras fontes de sabedoría relixiosa a cuestións da alimentación, a cultura e a saúde, ás cales os alimentos e a cociña kasher ofrecen unha resposta garantida e de calidade. Bríndase aquí un receitario tradicional e de creación que recolle pratos das cociñas familiar e de vangarda, para persoas con diferentes sensibilidades alimenticias (alerxias a algúns alimentos, pautas dietéticas válidas tamén para as dietas vexetariana, halal ou adventista, entre outras). Nesta viaxe de ida e volta polas diferentes cociñas da cociña xudía, o texto achega duascentas cincuenta receitas orixinais de carnes, peixes, masas e pastas, legumes, arroces, verduras e sobremesas. No seu desenvolvemento, a identificación entre as festividades relixiosas e as prácticas alimentarias, aínda que non exclusiva da cociña xudía, adquire unha dimensión destacable e modeladora doutras cociñas. Preparacións como o cholent ou a adafina, os kneidalej, as filikas, os knishes ou as tapadas, así como os innumerables pans e pasteis con que se celebran os momentos sinalados do ciclo anual, forman parte do acervo cultural dun pobo cuxa cociña se foi adaptando e recreando con extraordinaria versatilidade e enxeño.
Ediciones Trea

Fume. De Antón Fortes

2009-03-19T16:29:00.000-07:00

Fume

Autor: Antón Fortes Torres
Ilustración. Concejo, Joanna
Ano de Publicación. 2008
Editorial. OQO
Coleccion. Qontextos
Número de pax. 40
ISBN. 978-84-9871-058-8

Conta unha voz infantil que un día sobe ao tren co pai, a nai e outra moita xente, en fila, en silencio, vixiados por soldados. Ao chegar, sepáranos: el vai coa nai para a casa 48. Dormen abrazados en vellas liteiras de madeira. Á hora do reconto, están moito tempo ao frío e á neve. Pero non chora, porque levaron ao neno que choriqueaba pola noite e desde entón a nai non para de gritar. A súa nai está triste, aínda que se alegra o día que ve ao pai alén do aramado. Cando el se queima nunha estufa, cambian a comida por pomada para a postilla. Axuda a carrexar auga para a cociña, onde regálanlle patacas crúas; come unha e a outra levalla á nai. As mamás ocultan aos nenos fracos ou enfermos como o seu amigo Vadío, pois a eses lévanos para a casa da cheminea... Soña con dragóns verdes que o queren devorar cando os gardas pegan coa culata do fusil ou colgan a persoas no patio. Bota de menos o seu cuarto azul, o xardín onde xogaba co seu pai... pero non o di, non quere aumentar a tristeza da súa nai. Ate que un día ten que ir para a casa da cheminea, que cheira a fume. Segundo a nai, os nenos que entran nela van para o ceo. Mándano duchar. Pechan a porta. Non se ve case nada. Agarra a man de Vadío, o seu único amigo... O patetismo da historia complétase coa forza expresiva das ilustracións sen colorido, como berros visuais metafóricos cun poderoso sentido da composición.

"Soño cun dragón verde de lingua negra que me quere papar. As casas tamén son verdes, como a herba do noso xardín con bambán, onde antes xogabamos ao balón papá e eu. Bótoo moito de menos. Mamá dime que pronto nos irnos reunir".

Tanto como os campos de concentración -co que implican de fame, frío, enfermidade, violencia e morse-, interesa aquí un deses mundos persoais e familiares que o nazismo destruíu, e que é do pouco que ten cor fronte ao gris ferinte e o silencio. Separación, soidade e saudade están omnipresentes; a lembranza exuda a fuxir do illamento e o desarraigo, e dá paso -no inhóspito do campo (lager)- ao amor, a amizade e a solidariedade: á humanidade, a fin de cantas. Se toda violencia está inxustificada, a que remata coa inocencia aínda máis; contra dela, no proceso de maduración do protagonista, asistimos a un compromiso ata a fusión con Vadío (único personaxe con nome e etnia), que representa o recoñecemento no outro na catarse final. O protagonista anónimo de Fume descobre a realidade, pero críbaa coa memoria dun pasado mellor. O espertar magóao e levao a unha aprendizaxe rápida: a dureza e dificultade da situación, e o instinto de supervivencia obrígano a ser un neno responsábel. A inocencia, máis que a impotencia, marca o desenlace. Os inocentes non sobreviven, dicía Primo Levi; é o prezo por ver a luz: a man de Vadío borrando para sempre o ruedo e escribindo con fume unha palabra máxica sobre o ceo de Polonia. Unha conmovedora historia de Antón Fortes cunhas intensas imaxes da debuxante polaca Joanna Concejo, de grande sensibilidade e fermosura, pese a reflectir a realidade do protagonista, que se tal máis dura ao enfrontala recorrentemente con lembranzas da vida de ande foi e foron todos brutalmente arrincados.

Presentación editorial: LER AQUI

Vida y muerte en el Tercer Reich. De Peter Fritzsche

2009-03-13T19:18:00.001-07:00

Vida y muerte en el Tercer Reich

Peter Fritzsche

Sinopse

«¿Necesitamos outra historia do Tercer Reich?», pregúntase Benjamin Ziemann en History Today. Si, responde, se un historiador rigoroso e imaxinativo é capaz de captar as dimensións descoñecidas da vida na Alemaña nazi, como fixo Fritzsche nesta, «a máis innovadora historia do Tercer Reich que se ten publicado». Peter Fritzsche móstranos nestas páxinas a realidade da vida cotiá na Alemaña nazi desde a proximidade do vivido, apoiándose en cartas e diarios persoais dos dirixentes, dos cidadáns e ate dos xudeus perseguidos, que nos descobren unha sociedade que estaba moito máis integrada no proxecto nazi do que adoita crerse. Como dixo Thomas Childers, da Universidade de Pensilvania, «esta visión resulta máis terrible que o tópico habitual dun populacho sometido pola propaganda e o terror. Fritzsche non só nos ofrece unha análise dunha admirable claridade, senón que o seu libro contén pasaxes de tal intensidade humana que levan ao lector ao estremecemento».

Datos técnicos

Colección Memoria Crítica

Páxinas 360

Formato 15,5 x 23 cm

Encadernación Tapa Dura

Código 969168 ISBN 978-84-7423-863-1

http://www.ed-critica.es/libro/vida-y-muerte-en-el-tercer-reich-978847423863

O mar desde esa banda. De Carlos Penela

2009-03-09T03:12:00.000-07:00

O mar desde esa banda
De Carlos Penela*

Na traxedia insondábel e metódica que, noite a noite, se larvaba na raíz dos homes, aquel silencio era o único que remitía ao mundo, aquela pulsión do silencio era o único que daba un pouso de verdade e fuxida na madrugada hórrida e sen alma dos barracóns. Concentrarse naquel silencio, nas esferas últimas do silencio, pois, era quizais o único que podía dar paso a certo xeito de serenidade e ésta, se cadra, a algún recordo menor, semellante a algo tépedo e familiar. Por iso, como un illote perdido nunha sordidez imensa, oceánica, o prisioneiro tentou lembrar un otro mar, outro horizonte lonxe da cotación infernal do Lager. Fechou os ollos con forza, apertouse a si mesmo como quen acouga o abalo dunha nave á deriva e bisbillotando un breve nome tentou lembrar...outro mar, o escorzo luminoso e fresco do seu mar cando rapaz, o tacto real e vivo, aquel, dos limos da ría mentras enredaba apañando ameixa e caramuxo coa mamá e a madriña, cos primos, cos seus, tan lonxe.

.
Volveu repetir lento e fráxil, como se for algo moi valioso, aquel nome no idioma do seu mar e procurou formar así as imaxes de outrora, a xeira cansa dos veciños ao pé da praia, o regreso á tarde, os espellos tornasolados da beiramar. Cómo lle prestaban as cancións da madriña con aquela voz salgada e gasta, o brillo das patelas pesadas, cheas co xornal do día, as olladas piscas e paveras dos vellos, as carreiras cando ía facer os recados á tenda de coloniais. Daquela pensaba que o mundo sempre sería así, a roda lóxica das angueiras e os soños; cómo lle prestaba ficar deitado na duna quentiña, amodorrado logo da merenda, alí, aparvado ollando o ceu baixo e mol na cerna do verán, a pasaxe das gaivotas, sentindo a brisa mareira como unha certeza da infancia que sempre existiría.

.
Enriba do seu camastro arfaba ennovelado, cos laios vidrados pola disentería, Marek, o militante de orixe polaca; estivera de voluntario no frente de Aragón e ás veces falaba con el nunha sorte de lingua franca, castrapa, apenas intelixíbel. El fora quen lle advertira do que realmente significaba aquel lugar durante a viaxe do traslado, durante aquela travesía alucinada por camiños de ferro que se prolongou varios días desde as terras altas de Francia. Contoullo para que fora endurecendo o seu ser, para que o fora tensando, para que a súa sombra non fora ferida tan rápido pola maré de frío e desolación que agardaba, á espreita, no Lager. Na xelatina pestilente en que se convertera o ar escuro do vagón podía distinguir outros rostros cheos de medo que aínda comprendían menos aquel relato, tamén cabezas que asentían de xeito febril perante as palabras de Marek, bocas entreabertas, manchadas polo destrozo da desgraza e o esgotamento.

.
A burocracia da crueldade non axía de balde, o mozo polaco non se enganara. Desde os primeiros momentos comprendeu, como se algo vencera no seu interior de xeito miserábel, que era mellor dar os pasos que daba a maioría, levar ben visíbel o triángulo azul da chaqueta e non ollar nunca de frente aqueles rostros de papel (oficiais bradando cousas durísimas, executando á toa); por iso pensaba sempre nos contos de luces de ánimas das xuntanzas onda a madriña, cando fóra batía a galerna, para non sentir a tentación de cruzar o ollar con aquelas miradas acuosas, fantasmais dos SS. As vellas afirmaban que non había que mirar de frente aos defuntos porque, se non, a alma dun ficaba para sempre no seu feitizo e a vida baleirábase de nós. Por iso evitaba a atención dos capos, dos soldados ferrados con cans e trallas, para ficar desta banda das cousas, sobrevivindo cara adentro. Vira convois completos desaparecer no mesmo día en que chegaban ao Campo Central. O fervor ordenado e frío con que se mantiña aquela lei homicida puxérao a ramo da loucura; e con todo aínda estaba alí, con todo abocaba a vida como o fixera noutro tempo entre as liñas inimigas, entre as ráfagas de metralla, entre os días da derrota e o exilio.

.
Era aínda moi novo, daquela non sabía máis que o peso dalgo novo que dicían era a esperanza e as leituras acendidas e atrapalladas dos boletíns atrasados que lle enviaban os da Célula. Rematara o seus cursos de torneiro naquela academia da capital e estaba á procura dun emprego estábel para axudar na casa. Un veciño da pensión, un viaxante do Levante moi mullereiro, faloulle duns talleres na súa cidade onde traballaba un curmán seu que estaban precisando persoal especializado. Non o pensou moito, mesmo fixo a metade da viaxe co fulano, escoitando recomendacións de fondas baratas e outros garitos naquela nova cidade. O mundo abríase nunha baralla insólita, infinita, e el quería estar alí, no medio do tremor, no medio dos días facéndose en si mesmos, avantando neles.

.
Mais todo bulía xa como un avispeiro perigoso na cidade aquela…por horas medraba unha tensión cega e en varias ocasións mesmo dubidou do que estaba facendo. Pero, que podía acontecer? Eran os compañeiros outra vez a falar da esperanza, eran rapazas bonitas con pucha e palabras firmes, incendiarias...eran bandeirolas nas prazas, cancións a fío, noites de pándega e poemas nas tabernas. E alí vería estourar a Guerra. Alistouse a unha columna anarquista porque a moza pola que debecía militaba nela. Non era pouco. No marasmo dos días máis espesos do confronto, ela desapareceu sen dar sinal algún e entón foi cando decidiu fuxir a Barcelona, lonxe do desconcerto e a dor, das bombas, dos horrores. Achou unha cidade alucinada, dunha vitalidade malsá...nun pulo de sorte, cando a capitulación era cousa apenas xa de semanas, deu cuns tipos que o deixaron a uns quilómetros da fronteira...pagáralles co que, por primeira vez na súa vida, roubara. Como un animal encanallado, durmiu en refuxios de portos de montaña, rillando en códeas de pan duro e en frebas de touciño rancio. Deu tombos por cuadrillas de traballo, como peón, como xornaleiro, xunto con outros exilados, a carón de antigos lexionarios e exconvictos de mirada esguía. E pouco tempo despois, cando tentaba refacer as pezas fanadas da súa vida clandestina, nunha pensión suxa de Marsella soubo que a Guerra abrira outra fenda nas entrañas de Europa. Tamén nesa arriscaríao todo.

.
Aos poucos situábase máis alá do frío e o tremor naquela noite de naufraxio; contodo, quería atinxir aínda o seu mar, as ondas rebuldeiras e calmas da baía, botar de canto os seixos contra a tona calmiza daquel mar e conseguir que desen cinco, seis, até sete ou oito chimpos rápidos...cómo lle prestaba a preguiza do mediodía na praia, o cheiro vivo das sardiñas grelladas baixo o emparrado, na casiña branca dos seus tíos, as risadas das mozas no baile da noite, os fogos do folión...A Marek baleirábaselle a vida no xergón de enriba, coitado, se cadra envenenárase con aquela observación de pedernal contra a que xa avisaban as vellas da súa aldea. A el non, a el non lle podía acontecer nada, aquilo só era frío, sempre se coidara de non pousar a mirada nos óculos tintados do terríbel Obersturmführer, de picar sen pausa no pedregullo, de esquecer as chagas que lle trababan os membros como farpas de fósforo...por iso, aquilo só era frío, colléralle o frío, como dicía a madriña, iso era todo., mais con aquel ponche quente de leite e ovo todo sanaba, só tiña que dormir ben tapado polo agocho dos cobertores e botar a febre suando... dormiría tanto que sentiría logo febleza no corpo todo e acordaría coa luz clara do novo día a perfillar siluetas contra as rendas das cortinas...cómo lle prestaba entón fechar os ollos e intuir a orixe daquelas voces que ecoaban desde o patio, sentir os pasos suaves da irmá maior a traerlle o pratiño de caldo limpo e a pavía fresca...non, nada lle podía acontecer, só era frío e devagar el xa estaba máis alá do frío porque agora estaba entrando na boca da ría, bogando na “Aurora”, na dorna do seu tío, que ía farta e brillante de camarón, de lula, de martiños, que ía tan farta que se cadra podería mesmo afundir antes de chegar á outra banda...escoitaba agora dos beizos de Marek aquela ladaíña, de novo aquel rezo nunha lingua rara e fermosa que non era a da misa do domingo, a mesma pregaria que compartillaran axeonllados cinco homes de nacións diferentes (tres gregos de Thesalónica, o estudante húngaro e un señor moi alto que dicía ter sido actor en Berlín), antes dun mallar de culatas e varios tiros de graza do Obersturmführer, como cuspes negros, dar cabo de vez do seu alento humillado. Fixéranlles presenciar toda aquela encenación obscena da execución, escoitar logo as advertencias histéricas do oficial que descobrira os homes tentando fuxir, recoller a masa dos corpos desfigurados.

.
Xa non quedaba moito para chegar á bocana da ría, pero o mar estaba a virar moi picado, cunha marexada traicioneira...tiñan que bulir, remontar os cons e atinxir a outra banda, o ceu cubrírase de cores aceiradas e zoaba un vento que non era de verán...comezara a chviñar e a dorna semellaba non dar termado xa co peso dos canastos a rebordar de peixe fresco... tiveron medo, polo ceu cruzaban perdidas aves grasnando e a serea dun barco pequeneiro resoprou ao lonxe como un presaxio...ou sería a voz de Marek? Ésta convertérase nun asobío rouco, perdido nas tábuas de enriba...xa non daba apalpado nada co frío que lle entrara no sámago do corpo...a mamá tería un tazón de sopa recén feita para eles, poríase ben contenta por aquela xornada tan boa... había que alcanzar a praia como fose...tiveron medo...o volume da dorna alastrábase ferida entre aquelas ondas bravas...só era frío, frío e un mar alleo de lamentos, a nave terminal, sen anxo, dos barracóns... rompera a chover con máis forza e as batidas do mar mantíñaos anicados co medo... e entón souberon que non chegarían nunca á outra beira...cunha certeza ameazante, definitiva, souberon que aquela tarde non chegarían á marxe da costa...e perdido, perdido nese frío, decatouse ao fin, como nunha iluminación tremente, que a súa voz se afundiría tamén coa do mozo Marek, que ningún dos dous chegaría ao perfil gañado doutros días, doutros abrentes... porque, se cadra, naquela noite non loitaban pola vida nos lombos feros do mar de Noia, porque se cadra aquilo chamábase en verdade Gusen-Mauthausen e o mar desde esa banda non era máis ca un país descoñecido e morto.

Coda:
Entre 1940 e 1945 perto de douscentos exilados galegos foron deportados desde Francia a campos concentracionarios nazis: Dachau, Bergen-Belsen, Mauthausen...foi sobre todo neste último e nos seus anexos de Hartheim e Gusen onde pereceron máis da metade deles.
Estímase que, entre xaneiro do 41 e marzo do 42, uns setenta e seis destes cidadáns foron directamente asasinados por diferentes métodos, naquela imensa industria nazi de eliminación; así por exemplo, dezaoito deles foron gaseados no campo satélite de Hartheim antes citado.
A biografía resumida neste relato breve, ainda que ficticia, quixera testemuñar como recordatorio necesario a noite dun prisioneiro calquera sen nome, a súa ensoñación última do mar, noite e ensoñación que ben puideron ser, talvez, as dalgún daqueles outros galegos devorados polo deserto negro e real dos KZ.

.
Carlos Penela é escritor (Vigo 1975). Licenciado en Filoloxía galego-portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela USC. Reside en Viena. Obtivo o Premio Espiral Maior de Poesía (1997), o Premio Eusebio Lorenzo Baleirón (2000) o Premio Esquío de poesía (2004). En 2007 gaña o Premio de Poesía Caixanova-Pen Clube coa obra Sombras, rosas, sombras. Carlos Penela é socio de AGAI.

.
Relato publicado no libro colectivo:
Mañá de Sábado (relatos para Noia)
Edit. Toxousoutos, Noia, 2008
ISBN 13: 978 – 84–96673-61-8

Diario de Helene Berr

2009-02-14T08:56:00.000-08:00

Diario

Helene Berr

ISBN 978-84-339-7502-7
Prezo 18
Nº de páxinas 312
Colección Panorama de narrativas

Entre abril de 1942 e marzo de 1944, Hélène Berr, estudante na Sorbona, escribiu un diario, un documento intensamente emotivo, íntimo, conmovedor e atroz, ademais dun texto dunha madurez literaria asombrosa. Ao principio, a súa amizade con outros estudantes e profesores, a música e a vida familiar conforman a imaxe dunha muller feliz e realizada. Ten vinte e un anos, e a súa beleza é equiparable ao seu talento. Pero estamos no París da ocupación nazi e a súa familia é xudía. Aínda que o seu pai está completamente asimilado, empeza a asaltarlle a preocupación. E xusto entón ordénase aos xudeus que leven a estrela amarela. A pesar da dificultade, Hélène segue coa súa rutina, e coida dos nenos de familias xudías deportadas. Finalmente, en marzo de 1944, Hélène e a súa familia son arrestados, e enviados a Auschwitz. Como se descobre máis tarde, viaxa na «marcha da morte» e morre en 1945, só uns días antes de que liberen o campo. As últimas palabras do diario son un eco horroroso e conmovedor: «Horror! Horror! Horror!» Un libro de tan extraordinario impacto internacional que se lle comparou co Diario de Ana Frank, e que conta cun prologuista de excepción e bo coñecedor do tema: Patrick Modiano.

«Unha sensibilidade e unha calidade literaria excepcionais, e un poderoso documento histórico» (S. Veil, L´Express).

"Un deses libros que persiguen o lector ata o seu último suspiro. A ardente empatía de Helene Berr é digna da filósofa Simone Weil, e aparece como precursora dos traballos de Hannha Arendt na súa análise do engranaxe do exterminio, as responsabilidades colectivas e as responsabilidades individuais" (Antoine Perraud, La Croix)

"Un deses testemuños que sobrevivieron milagrosamente ao seu autor. Dedicado o seu prometido e conservado actualmente no Memorial do Holocausto, trátase dun documento excepcional sobre o día a día dunha estudante xudía no París da Ocupación nazi" (Le Monde)

Vía Maribel Ferreiro. Máis información do libro en granvia@espaciodolector.com

Guía políticamente incorrecta de Israel y Oriente Medio. De Martin Sieff

2009-01-30T18:58:00.001-08:00

Título: Guía políticamente incorrecta de Israel y Oriente Medio

Autor: Martin Sieff

Editorial: Ciudadela Libros

Colección: Ensayo

Prezo: 17,90 €

Páxinas: 240

Publicación: 06/02/2009

ISBN-10: ISBN-EAN: 9788496836440

Formato: Rústica

A pura e dura verdade sobre a comunidade de veciños peor avenida do planeta.

É certo que desde que Israel ergueu o muro outros países musulmás están seguindo o seu exemplo? Cal foi o verdadeiro papel de Arabia Saudí nos ataques do 11-S? Quen empezou a Guerra dos Seis Días? E quen gañou a Guerra do Yom Kipur?

En Oriente Medio, as distorsións que causa a ideoloxía politicamente correcta poden cuantificarse nas mortes diarias de civís iraquís, soldados occidentais, disidentes iranianos, xudeus e palestinos. A inextinguible fe na maxia da democracia por un lado, e o pechar os ollos diante da verdadeira natureza do islam polo outro, son dúas das moitas ilusións “politicamente correctas” que agravan o conflito e que expanden a violencia pola rexión máis quente do mundo. A guía politicamente incorrecta de Israel e Oriente Medio está escrita desde o coñecemento de quen viviu nesta rexión como correspondente de guerra durante décadas. O resultado: un lúcido repaso á Historia do século xx na rexión, unha aproximación para coñecer como son e como pensan os israelís e os distintos pobos árabes, e unha lectura imprescindible para comprender o conflito máis importante do noso tempo. Oriente Medio está sempre presente nas noticias, pero sabía vostede…?:

Que quen máis apoiou a creación do Estado de Israel non foi Estados Unidos, senón Francia e Gran Bretaña. (E que o primeiro presidente americano en apoiar a Israel foi… J.F. Kennedy).

Que o conflito árabe-xudeu precede á creación do Estado de Israel e que varios países árabes apoiaron a Hitler na II Guerra Mundial.

Que papel tivo Winston Churchill no deseño político da rexión (e que lle recomendou facer Lawrence de Arabia).

O actual terrorismo fundamentalista non é propio do islam tradicional (e si o resultado da súa fusión coas ideas utópicas do século xx).

Que non só para moitos progresistas norteamericanos, senón tamén para boa parte dos conservadores, a invasión de Iraq foi un tremendo e monumental erro.

O autor: Martin Sieff é editor xefe de internacional en United Press International. Antes de desempeñar este posto foi correspondente en Oriente Medio durante corenta anos, e foi reporteiro para o Washington Times, National Review, The Belfast Telegraph e Times. Foi nominado tres veces para o Premio Pulitzer na categoría de reportaxes internacionais. Rafael L. Bardají é licenciado en Ciencias Políticas e Socioloxía pola UCM. Foi subdirector de Investigación e Análise do Real Instituto Elcano e fundador do Grupo de Estudos Estratéxicos (GEES). É membro do Instituto Internacional de Estudos Estratéxicos (IISS) de Londres, do Consello Internacional do Institute for Foreign Policy Analysis (IFPA) de Massachusetts e do Conseil Economique da Défense. Para máis información: Descargar nota de prensa

Reseña de Maribel Ferreiro. Máis información do libro en granvia@espaciodolector.com

Shangri-lá nº8 (xaneiro-abril 2009)

2009-01-27T23:01:00.000-08:00

MEMORIA/S DE AUSCHWITZ.

Sumario

I. El maquinista de Treblinka
Texto: Roberto Amaba

II. Jean Amery. Reflexiones sobre la vida dañada
Texto: Óscar Brox

III.Imágenes pese a todo. Memoria visual del Holocausto, de George Didi-Huberman
Texto: Pablo Ferrando García

IV. Equívocas sombras. La obstinada actualidad de Auschwitz
Texto: Vicente Sánchez-Biosca

V. Shoah. Lenguaje / Historia / Imágenes
Texto: Roberto Amaba

VI. Todos los caminos llevan a Auschwitz (La literatura después del fin de la literatura)
Texto: Max Caution

VII. Charlotte Delbo: La puesta en escena de la memoria
Texto: Camila Loew

VIII. Las benévolas
Texto: Juan Miguel Ariño

IX. Sobre Vasili Grossman y Vida y destino
Texto: María Jesús Aguirre

X. Nuit et brouillard. De la Historia a la memoria
Texto: Arturo Lozano Aguilar

XI. La pasajera

Texto: Cristina Álvarez

XII. Lejos de Auschwitz (Hitler, de Hans Jürgen Syberberg)
Texto: Nacho Cagiga

XIII. Una panorámica es una cuestión de moral
Texto: Carlos Segura

XIV. Nuevas representaciones del Holocausto: La banalidad de la representación
Texto: Aarón Rodríguez

XV. Parábola sobre la desorientación (Paisaje después de la batalla)
Texto: Carlos Tejeda

XVI. La trilogía de Auschwitz de Primo Levi
Texto: Cecilia Blanco Pascual

XVII. Contra la interpretación de Fuga de muerte, de Paul Celan
Texto: Cristina Núñez Pereira

XVIII. Maus (Art Spiegelman)
Texto: Ramón Alfonso

XIX. El pianista del gueto de Varsovia (Wladyslaw Spilzman)
Texto: Javier M. Tarín

XX. Tadeusz Borowski
Texto: Juan Miguel Ariño

XXI. Primo Levi el testigo. Semblanza en el XX aniversario de su desaparición
Texto: Reyes Mate

XXII. Historia(s) de Sebald. La memoria de los emigrados
Texto: Faustino Sánchez
XXIII. Una extraña reunión

Texto: María Jesús Aguirre

.
MEMORIA/S DE AUSCHWITZ DESCARGA ARCHIVO PDF

Come on, baby! . De Leah Bonnin

2009-01-27T07:13:00.000-08:00

Come on, baby!

Leah Bonnín

ISBN 978-84-92524-06-8

2008, 210 páxs.,

15 euros

Colección CIERZO nº 19

Entre Nova York e Barcelona, discorre, en efecto, a historia que aquí se conta, ou máis ben arrástrase, porque a protagonista xa aparece arrastrando unha historia que non soamente é a duns amores fracasados, senón a de algo que non sabe o que é, e que non concluirá por revelarse senón despois de moitas preguntas a si mesma, e aos seus pais, E, enseguida non só a estes e aos pais destes, senón aos papeis e ás incertezas e sospeitas de se mesma; e este é a viaxe da súa autoconocimiento, e a viaxe termina séculos atras, cando ela reconoca vir de "os outros" españois que neses séculos pagaron amargamente pola súa fidelidade a Israel e a súa diferenza cos demais que esa fidelidade configuraba. é dicir, conclúe por saber que é xudía , e logo un vello libro, do que non pode ler nin unha palabra, e é o único legado do marido dunha amiga, que nin sequera puido ou querido deixala unha neveira pedida inutilmente durante todo o seu matrimonio, é o que a descobre que vén, efectivamente, de moi lonxe e de onde nin sequera sospeita a súa asombrosa riqueza. E este libro é a casa verdadeira, "O libro do Esplendor" de Moshe de León, que é un español e, sen sabelo Adela, esperábaa.

Do prólogo de José Jiménez Lozano

Máis información en www.certeza.com/cierzo.htm

Este es mi Pueblo. De Albert Einstein

2008-12-26T18:49:00.000-08:00

Skmbt C203 08122704480

View SlideShare document or Upload your own.

Albert Einstein Este Es Mi Pueblo

View SlideShare document or Upload your own.

Jerusalén: ida y vuelta. De Saul Bellow

2008-12-03T17:01:00.000-08:00

JERUSALEN: IDA Y VUELTA

de Saul Bellow
EDICIONES PENINSULA, S.A.
Lingua: CASTELLANO

Encadernación: Capa branda

ISBN: 9788483076187

Colección: ALTAIR VIAJES

Nº Edición:1ª

Ano de edición:2004

Praza edición: BARCELONA

Xerusalén, testemuño impactante e atractivo, é tamén un intento rigoroso para chegar a entender a historia e o futuro de Israel. Bellow anota as diversas opinións, paixóns e soños de distintos israelís (Yitzak Rabin, Amos Oz, o editor do xornal de árabe máis grande de Israel, un Kibbutznik que escapou do gueto de Varsovia), mergullándose na cultura e as paisaxes deste "pequeno estado en crise permanente", e engade as súas propias reflexións sobre ser xudeu no século XX. A viaxe de Saul Bellow non é simplemente unha exploración dunha bela cidade afectada de problemas, senón unha obra literaria de grande consideración e importancia que contén reveladoras reflexións e entrevistas repletas de historia e literatura sobre os desafíos e o espírito único de Israel.

13 Años que cambiaron el mundo. Mi vida en el Mossad. De Ephraim Halevy

2008-12-01T16:04:00.000-08:00

13 AÑOS QUE CAMBIARON EL MUNDO. MI VIDA EN EL MOSSAD

Ephraim Halevy

Editorial: Ediciones B

ISBN: 8466633936

Tras anos de traballo no Mossad, e sendo director da recoñecida axencia de intelixencia israelí entre 1998 e 2002, Ephraim Halevy abre os seus arquivos persoais e proporciona ao lector unha mirada lúcida e detallada sobre os asuntos que contribuíron de maneira decisiva a cambiar a historia do mundo. Desde o final da guerra Irán-Iraq en 1988 até os atentados da Al Qaeda contra as Torres Xemelgas en 2001, transcorreron trece anos nos que o papel de Israel e as súas relacións foron determinantes para a formación das actuais políticas globais. Nesta apaixonante crónica, Halevy detense non só sobre feitos concretos do pasado, trazando perfís de importantes personaxes como Yaser Arafat, Sadam Hussein, Hafiz Al-Assad, Muamar Gadafi, Bill Clinton, George Bush pai e George Bush fillo, senón tamén sobre asuntos máis recentes, como os atentados de Madrid e Londres.

Camilo Xosé Cela en Israel

2008-11-25T18:30:00.000-08:00

Inauguración da Biblioteca Camilo Xosé Cela en Tel Aviv.

La Rebelión: La lucha clandestina por la independencia de Israel. De Menajem Beguín

2008-11-22T20:32:00.001-08:00

La Rebelión: La lucha clandestina por la independencia de Israel

Menajem Beguin

Edita: Inédita Ediciones

Lingua: CASTELLANO

Encadernación: Tapa dura

ISBN: 9788492400225

Nº Edición:1ª

Ano de edición:2008

Praza edición: BARCELONA

Prezo: 27 Euros

Imprescindible autobiografía de Menajem Beguin. O libro narra a historia da guerra librada polo movemento clandestino Irgún (Irgun Tzvai Leumí, Organización Militar Nacional) contra as forzas británicas de ocupación en Palestina, contada polo que foi o seu líder, Menajem Beguin. É a emocionante crónica das loitas internas que presidiron a creación do moderno Estado de Israel, de accións audaces e de momentos tráxicos como a voadura do Hotel King David de Xerusalén, sede do mando británico, a toma da fortaleza de Accre ou as mentiras ao redor das mortes na aldea árabe Deir-Yassin. É tamén a reivindicación dun político íntegro e honesto que aparcou os intereses políticos propios en beneficio do novo Estado que se creaba. "A Rebelión" é unha historia de heroísmo, abnegación e traxedia que retrata como ningunha obra fixo antes a historia máis oculta da independencia do Estado de Israel.

O autor:

Menajem Beguin. (Brest-Litovsk 1913-1992) no seo dunha familia sionista, enrolouse aos 16 anos no movemento xuvenil Betar, creado por Vladimir Jabotinsky, que acabou liderando e dotando de estrutura en 1939. En 1973 uniuse a outros partidos creando o Partido Likud, co que gañou as eleccións en 1977. Primeiro Ministro entre 1977 e 1983, obtivo o Premio Nobel da Paz tras os Acordos de Camp David cos presidentes Sadat e Carter. En 1982 ordenou a Operación Paz en Galilea co obxectivo de desmantelar as bases terroristas da OLP no sur do Líbano, pero a prolongación da guerra e as masacres de Sabra e Chatila precipitaron a súa demisión en 1983.

HOLOCAUSTO. RECUERDO Y REPRESENTACION. De Alex Baer

2008-11-19T11:21:00.001-08:00

HOLOCAUSTO. RECUERDO Y REPRESENTACION

ALEJANDRO BAER
Editorial: LOSADA
Colección: ENSAYO
360 páginas
Isbn: 84-96375-38-2

Existe no imaxinario colectivo unha memoria do Holocausto tecida non só polas testemuñas dos subrevivintes senon tamén polas imaxes creadas polos medios de comunicación e o arte das últimas décadas. Unha memoria que mestura recordo e representación usando actores, símbolos e ate os complexos montaxes de efectos especiais dos museos máis modernos. Alejandro Baer analiza esta forma mediática do recordo non só como sociólogo, senon tamén como pertenecente a esa nova xeración de estudiosos do Holocausto que naceron xa na época dos medios de comunicación de masas. A xa longa controversia que enfronta aos detractores destas formas ´estetizadas´ de recordar o horror cos partidarios de non deixar morrer o recordo se analiza en este documentadísimo e apaixonante estudo. As películas de Spielberg e Benigni, as series de televisión e os grandes espazos memoriais dedicados ao Holocausto, as viñetas humorísticas dos periódicos ou o recurso aos arquivos fotográficos presentan ao lector unha complexa panoplia de modos de ver, de recordar e de representar unha historia que ninguén pode considerar allea. Un capítulo final dedicado á memoria en España pecha un libro dirixido tanto aos interesados na historia como a periodistas ou cineastas, e a todos os que se preocupan polo seu papel como espectadores e consumidores de imaxes.

LOS ORÍGENES DEL TOTALITARISMO. De Hannah Arendt

2008-11-02T09:38:00.001-08:00

Los origenes del totalitarismo
Hannah Arendt
Ensaio
624 páxinas
Taurus
Prezo 31,40 euros

Hannah Arendt deixou unha inxente obra filosófica e estudou o Holocausto como só unha muller excepcional, cunha enorme capacidade de análise, ademais de xudía, podía facelo. O fenómeno nazi foi diseccionado pola súa pluma e así o contou ao longo da súa obra, demostrando con iso a banalidade do mal. Recomendado para mentes dispostas a engulir e procesar conceptos. A clave: Como a cuestión xudía, aparentemente intranscendente, desembocou na creación do movemento nazi, a guerra mundial e o exterminio. O mellor: Os capítulos referidos ao antisemitismo e ao antiimperialismo. Un dos legados máis importantes que deixou Arendt á humanidade foi desvelar a orixe do nazismo, os seus antecedentes e por que desembocou nunha orxía de morte. A escritora e pensadora estudou na universidade de Heidelberg e se doutorou en filosofía baixo a dirección de Karl Jaspers cunha tese sobre o amor en San Agostiño. Alí, naquel campus, coñeceu ao controvertido autor de Ser e tempo, Martin Heidegger, de quen foi discípula e amante. Este insigne profesor é un dos filósofos máis influintes do século XX, foi militante convencido do nacionalsocialismo e tivo unha natureza mesquiña que deixou patente, entre outras, na relación co seu mentor, Husserl. Hannah tivo que fuxir de Alemaña coa ascensión do nazismo; marchou exiliada a Francia onde coñeceu a Walter Benjamin, pero o exército alemán ocupou o país e novamente tivo que fuxir, esta vez aos Estados Unidos. Para entón xa definira o mal moderno como a imposibilidade dos individuos para representarse mentalmente a consecuencia dos seus actos, referíndose aos criminais de guerra. A pesar das radicais diferenzas ideolóxicas, a súa relación con Heidegger desde os anos vinte mantívose no tempo, tanto intelectual como sentimentalmente. O profesor considerouna sempre a paixón da súa vida, aínda que estaba casado. Ambos se influíron mutuamente a pesar de que, co nazismo no poder, militaron en bandos opostos pois Heidegger pronto manifestou un acusado antisemitismo. Durante uns anos mantivéronse separados e retomaron a relación en 1950, até a morte de Hannah, que se casou en 1929 con Günter Anders, tamén discípulo de Heidegger e colaborador de Bertold Brecht. En 1936 divorciáronse. Arendt obtivo fama internacional anos máis tarde cando escribiu unha reportaxe para o semanario norteamericano The New Yorker sobre o xuízo en Xerusalén do criminal Heichmann, tenente coronel das SS e un dos máximos responsables da Solución Final, é dicir, o exterminio xudeu.

LOS APELLIDOS JUDEOESPAÑOLES. De Malka González Bayo

2008-10-31T16:01:00.000-07:00

LOS APELLIDOS JUDEOESPAÑOLES

Coordina:Malka González Bayo

Colección: CÁBALA E JUDAÍSMO

Código: 4734

ISBN: 9788497774734

Formato: 13,5 cm x 21 cm

Prezo: 12,00

Páxinas: 272

Número edición: 1ª

Data edición España: 9/2008

Edita: Ediciones Obelisco

Descrición: Cada vez son máis as persoas en todo o mundo que se preguntan acerca das súas orixes e os seus posibles antepasados xudeus; unha das formas de realizar ese rastrexo consiste en indagar nos apelidos da árbore xenealóxico na procura de vestixios hebreos. O presente libro recolle unha serie de estudos realizados por diversos especialistas sobre a pegada deixada polos xudeus a través dos apelidos xudeoespañoles. Do mesmo xeito que outros de tema similar, proponse introducir a recuperación dos apelidos sefardíes, pero ademais quere facelo desde a óptica dos Anusim. A edición do libro foi coordinada por Malka González Bayo, que é tamén autora dun traballo sobre a "memoria mutilada" e xunto con outro de Nurit G. Vidal sobre o espertar dos Anusim forman o corpo do libro. Un artigo sobre a xudeofobia reflectida nos apelidos, a cargo de Gustavo D.Perednik, e un estudo sobre algúns apelidos cataláns con reminiscencias xudías, realizado por Juli Peradejordi, conclúen o libro. A modo de apéndice, ofrécese unha exhaustiva listaxe de apelidos de xudeus sefardíes e de conversos. Esta é unha obra que se dirixe tanto aos especialistas do sector como aos lectores curiosos que queren descubrir algo máis sobre a orixe do seu apelido.

Flores para Hitler. De Leonard Cohen

2008-10-30T05:46:00.000-07:00

Sou um sacerdote de Deus
Sou um sacerdote de Deus
Ando pelas ruas
com os bolsos nas minhas mãos
Às vezes sou mau
e às vezes sou muito bom
Acredito que eu acredito
em tudo que eu preciso
Gosto de ouvir você dizer
enquanto dança com uma cabeça rolando
numa bandeja de prata
que sou um sacerdote de Deus
Achei que estava fazendo outras 100 coisas
mas eu era um sacerdote de Deus
Amei umas 100 mulheres
jamais contei a mesma mentira duas vezes
Eu disse Oh Cristo tu és um egoísta
mas reparti meu pão e arroz
Ouvi minha voz dizer à multidão
que eu estava só e era um sacerdote de Deus
o que me tornou tão vazio
que até hoje em 1966
não estou certo de ser um sacerdote de Deus

Não Judeu
Qualquer um que diga
que não sou um Judeu
não é um Judeu
sinto muito
mas essa decisão
é final

Cristo da Cidade
Após a guerras incontáveis sobreviver,

Ele chega cego e desesperadamente mutilado.

Ele suporta os bondes ao amanhecer

E conta os anos num quarto da rua Peel.
Mantido em seu lugar como um judeu da corte,

Para aconselhar sobre furacões e pragas,

Ele nunca caminha com eles pelo oceano

Ou adere a seus jogos solitários nas calçadas.

O gênio
Por você
eu serei um judeu do gueto
e dançarei
porei meias brancas
em meus membros deformados
e envenenarei poços
por toda a cidade
Por você
eu serei um judeu apóstata
e contarei ao padre español
sobre o voto de sangue
no Talmude
e onde os ossos
do menino estão ocultos
Por você
eu serei um banqueiro judeu
e arruinarei
um velho e orgulhoso rei caçador
e acabarei com sua dinastia
Por você
eu serei um judeu da Broadway
e chorarei em teatros
por minha mãe
e farei pechinchas
por debaixo do pano
Por você
eu serei um médico judeu
e procurarei
em todas as latas de lixo
por prepúcios
para costurar de volta
Por você
eu serei um judeu de Dachau
e cairei na lama
com membros deformados
e uma dor intumescida
que ninguém poderá entender

Uma nota sobre o título
Um
tempo atrás
esse livro seria
chamado
SOL PARA NAPOLEÃO,
e antes disso ainda
ele seria
chamado
MUROS PARA GENGIS KHAN.

Folk
flores para hitler o verão bocejava
flores por toda minha grama nova
e aqui há um vilarejo
estão pintando ele para o feriado
aqui há uma igrejinha
aqui há uma escola
aqui há alguns cães fazendo amor
as bandeiras brilham como roupa lavada
flores para hitler o verão bocejava

Herança
A cena de tortura aconteceu sob uma redoma de vidro
como as que devem proteger um relógio valioso.
quase ouvi um sino tocar
quando puseram a tenaz
e o corpo estremeceu e apagou num desmaio.
Todos eram minúsculos e tinham as bochechas rosadas
e se eu pudesse ouvir um grito de dor ou de triunfo
seria minúsculo como a boca que o emitiu
ou como uma nota só de uma caixinha de música.
A redoma do drama estava ajustada
como uma gigantesca pérola barroca
sobre um anel de noivado ou broche ou medalhão.
Sei que você se sente nua, queridinha.
Sei que você odeia morar no campo
e mal pode esperar pelas revistas brilhantes
que chegam toda semana, todo mês.
Examine a casa de sua avó novamente.
Há uma herança em algum lugar

O fracasso de uma vida secular
O operário da dor chega em casa

após um dia árduo de tortura.
Ele chega com sua tenaz.

Põe no chão sua maleta negra.
Sua mulher lhe bate com uma força

e um grito jamais vistos em sua profissão.
Ele percebeu a vida Dachau dela,

soube que sua carreira estava arruinada.
Havia algo mais a fazer?

Ele vendeu sua maleta e a tenaz,
e se desfez.

Um homem deve ser capaz de levar algo à sua mulher.

O que estou fazendo aqui
Não sei se o mundo mentiu
Eu menti
Não sei se o mundo conspirou contra o amor
Eu conspirei contra o amor
O ambiente de tortura não é consolo
Eu torturei
Mesmo sem o cogumelo atômico ainda assim eu teria odiado
Ouça
Eu faria as mesmas coisas ainda que não houvesse morte alguma
Não serei pego como um bêbado sob a fria corrente dos fatos
Eu recuso o álibi universal
Como uma cabine telefônica vazia vista de noite
e lembrada
como os espelhos de um saguão de cinema
consultados apenas na saída
como uma ninfomaníaca que amarra centenas
em uma estranha irmandade
Eu espero
até cada um de vocês confessar

Hitler o tumor cerebral
Hitler o tumor cerebral espia por meus olhos
Goering derrete barras de ouro em minhas entranhas
Meu pomo-de-adão incha com a cabeça toda de Goebbels
É inútil dizer a um homem que ele é Judeu
Estou fazendo do seu beijo um abajur
Confesse! confesse!
é o que você exige
embora acredite que esteja me entregando tudo

Tudo que há para saber sobre Adolph Eichmann
OLHOS: ............. Médios

CABELOS: ................. Médios

PESO: ............ Médio

ALTURA: ........... Média

TRAÇOS CARACTERÍSTICOS: ...... Nenhum

NÚMERO DE DEDOS: .............. Dez

NÚMERO DE DEDOS DOS PÉS: .............. Dez

INTELIGÊNCIA: ...... Média
O que você esperava?
Garras?
Incisivos enormes?
Saliva verde?
Loucura?

Ópio e Hitler
Muitas crenças
o fizeram fulgir –
ópio e Hitler
o fizeram dormir.
Uma Negra com
um apetite e tanto
ajudou-o a pensar
que não era branco.
Ópio e Hitler
revelaram um mundo
feito de vidro.
Para um assunto
assim inofensivo
não há cura:
o estado se levantou
de um beijo com úlcera.
No céu um sonho
já esteve cravado
um sol de verão
quando estava elevado.
Ele queria nos olhos
uma venda feita de pele,
queria que a tarde
começasse em breve.
Uma lei quebrada –
mais nada iria durar.
Se o mundo era de cera,
o dele a se moldar.
Não! Por uma dose de história
ele ficava todo atrapalhado.
O sol se soltou,
e a sua mulher ao seu lado.
Imersos, seus corpos
faziam uma escuridão tal,
o Líder iniciou
um discurso racial.

Um diálogo em migração
Ele usava bigode preto e cabelos de couro.

Falávamos sobre os ciganos.
Não roa as unhas, eu lhe disse.

Não coma tapetes.

Tome cuidado com os coelhos.

Seja esperto.

Não fique acordado a noite toda assistindo

desfiles no Altas Altas Altas Horas da Madrugada

Não faça caca em seu uniforme.
E quanto a todos os bons generais,

os belos e velhos nobres lutadores,

os valentes Junkers,

os valentes Rommels,

os valentes Embaixadores von Cabelos Prateados

que renunciaram em 41?
Tire esse sorrisinho de seu rosto.

O Capitão Marvel assinou o contrato dos chicotes.

Joe Palooka fabricou os chicotes.

Li’l Abner embalou-os em caixas.

Os irmãos Katzenjammer conceberam experimentos.

Meras engrenagens.
Achou! Miss Sabão Humano.

Isso jamais aconteceu.

Oh castelos do Reno.

Oh loira SS.

Não acredite em tudo que vir nos museus.
Eu disse TIRE ESSE SORRISINHO

incluindo a espuma na boca de nojo e superioridade.

Não gosto do jeito que você vai ao trabalho toda manhã.

Como é possível os ônibus ainda passarem?

Como é possível ainda fazerem filmes?
Eu creio piamente na Segunda Guerra Mundial.

Estou convencido de que aconteceu.

Não estou certo da Primeira Guerra Mundial.

A Guerra Civil Espanhola – talvez.

Eu creio em dentes de ouro.

Eu creio em Churchill.

Não me diga que ateamos fogo em berços.

Acho que você está exagerando.

O Tratado de Westphalen se apagou

como uma mancha de batom no Monumento Blarney.

Napoleão era um bronco sexy.
Hiroshima tirou o Made in Japan do papel.

Acho que devemos deixar as cinzas adormecidas descansarem.

Eu creio piamente em toda a história

Eu me lembro,

mas está cada vez mais difícil lembrar de tanta história.
Há tristes confetes salpicando das janelas dos trens partindo.

Eu deixo que eles partam.

Não posso me lembrar deles.

Eles apitam com tristeza em meu cotidiano.

Eu esqueço os números grandes,

Esqueço o que eles significam.

Eu peço desculpas àquela seção de fotogravuras

de um jornal de 1945 que iniciou o meu aprendizado.

Peço desculpas à esquerda e à direita.

Peço desculpas antecipadamente

a todos nessa grande e bela platéia por meus comentários finais insossos.
Braun,

Raubal e ele Hitler e suas garotas (tenho alguma experiência nesses assuntos),

esses três seres humanos,

Não consigo tirar seus adoráveis corpos nus de minha cabeça.

Traduçom ao portugues de: Fernando de Paulo Koproski e Maurício Mendonça.

UNHA BOLSA DE CANICAS de Joseph Joffo

2008-10-24T17:20:00.001-07:00

UNHA BOLSA DE CANICAS
Título Orixinal: UN SAC DE BILLETS

Idioma: Galego
Colección: Gaivota
Autor: Joseph Joffo
Tradutor: X. Carlos Álvarez Quinteiro

A diferenza doutras narracións históricas, ten unha característica fundamental que a achega á mocidade que non coñeceu a guerra e a posguerra: está narrada por un rapaz. A guerra, a persecución, a morte, vista polos ollos dun neno xudeo, que mira os acontecementos coa súa inxenuidade e candidez infantil.

ISBN: 978-84-87126-01-7
Formato: 135 x 190 mm
Páxinas: 256.
Encadernación: Rústica con lapelas
Prezo: 11.00€
Edita Edicións do Cumio

ferreiromaribel@hotmail.com

Novidade editorial

2008-10-23T17:15:00.001-07:00

20081013 Xudeus Gl

View SlideShare document or Upload your own.

LOS JUDÍOS DE RIBADAVIA. De Leopoldo Meruéndano Arias

2008-10-22T15:13:00.001-07:00

LOS JUDÍOS DE RIBADAVIA
y origen de las cuatro parroquias
Leopoldo Meruéndano Arias

Inclúense neste volume dous traballos do autor publicados orixinariamente na Imprenta El Ribadaviense en 1914 e 1915 e rescatados agora conxuntamente en edición facsímile. Por unha banda, a obra Los judíos de Ribadavia, onde se estuda a orixe e desenvolvemento deste colectivo na vila que é a capital da comarca do Ribeiro e onde se converva un singular e fermosísimo Barrio Xudeu, dos máis destacados de España. Por outro lado, o traballo "Origen y vicisitudes de las antiguas cuatro parroquias de la villa de Ribadavia, de sus dos conventos y de los hospitales de la misma" (Ourense, 1914).
• Páxinas: 96
• Lingua: castelán
• PVP: 10 €
• Colección: Fascímiles
• Ano edición príncipe: 1915
• Ano edición facsímile: 1981
• ISBN: 84–85311–41-8

Edita: Editora Alvarellos

Leopoldo Meruéndano Arias (1845-1920), erudito ribadaviense, avogado de profesión.