domingo, 15 de maio de 2016

"Maus" en galego


Maus é a biografía e o testemuño de Vladek Spiegelman, un xudeu polaco supervivente aos campos de exterminio Nazis, contado a través do seu fillo Art., debuxante de cómic que quere deixar constancia da arrepiante persecución que sufriron millóns de persoas na Europa de Hitler e das consecuencias deste sufrimento na vida cotiá das xeracións posteriores. A grande proeza desta obra é conseguir explicar a traxedia da Historia –con maiúsculas- mediante a historieta –en minúsculas e diminutivo. 

O autor crea unha grella gráfica e literaria na que interactúan e se entrelazan o pasado e o presente; dúas proxeccións históricas que se precisan mutuamente. A do pasado do pai en Polonia, a traxedia familiar de persecución, fuxidas, dor e morte contada por el mesmo a seu fillo, e a do presente dos dous visto polos ollos do fillo: a conflitiva relación emocional entre eles, a alongada sombra da traxedia que afecta aínda a todos os niveis da vida e, sobre todo, a necesidade de comprender.

Maus / Art Spiegelman
Inreves editorial
300 páxinas
PVP 25 €

quarta-feira, 1 de julho de 2015

"El atentado" de Yasmina Khadra e Glen Chapron




O atentado (banda deseñada)

Yasmina Khadra (Autor/a)
Löic Dauvillier (Adaptador)
Glen Chapron (Ilustrador/a)

O ATENTADO é a historia de Amín Jaafari, reputado cirurxián israelí de orixe palestina, que traballa nun hospital de Tel Aviv. Un día un ataque suicida provoca un masacre nun restaurante ateigado de persoas. Amín atende no hospital aos sobreviventes e pouco despois recibe a noticia de que, entre os mortos, atópase a súa muller, e que todo apunta a que se trata da causante do atentado. Desde ese momento Amín non parará tratando de atopar unha explicación ao sucedido e converterase de súpeto en traidor para moitos con quen compartía o mundo aparentemente a salvo no que vivía.

Loïc Dauvillier como adaptador do texto e Glen Chapron como ilustrador plasmaron de forma maxistral a obra de Yasmina Khadra que penetra no complexo armazón do terrorismo islámico.

"Vibrante novela gráfica" L'Express

"Esta historia está magníficamente adaptada por Dauvillier e Chapron" Metro

"O ATENTADO, a novela gráfica adaptada do libro de Yasmina Khadra, é un verdadeiro éxito" Lle Parisien

Colección:  Libros Singulares (LS)
Páxinas: 160
Publicación: Abril 2015
Prezo: 22 euros
I.S.B.N.: 978-84-9104-008-8
Código: 3432741
Formato:  Estándar, Papel
Tamaño: 21,00 x 28,50
Páxinas: 160
Edición: 01ª edición

sábado, 2 de março de 2013

“Judíos, Conversos e Inquisición en Tui" (2013) de Xesús Vila



Judíos, Conversos e Inquisición en Tui" (2013) de Xesús Vila

O rico legado xudeo conservado na cidade de Tui impulsa este traballo para tratar de comprender non só a presenza xudea na cidade medieval senón e tamén todo o proceso posterior á expulsión en 1492 que levou a conversión forzosa da minoría xudea penínsular e a consecuente conflictividade social que posibilitou unha actuación profunda e despiadada por parte do Santo Oficio.

A comunidade xudea de Tui caracterizouse por contar con todos os elementos propios para unha boa dinámica da comunidade: Cemeterio, Sinagoga, Carniceiría. Xunto a isto os membros da comunidade tudense ocuparon diferentes partes da cidade miñota nun reflexo da súa integración na cidade episcopal.

A expulsión dos xudeos ou a súa obrigada conversión refletiríase na documentación capitular tudense. Os conversos que quedaron xunto cos que viñeron a través de Portugal favoreceron agrupamentos e relacións entre as familias conversas. As delacións ao Santo Oficio provocadas por envexas e desconfianzas cara a un colectivo con gran capacidade económica e política, traerá consigo numerosos procesos inquisitoriais ao longo dos séculos XVI e XVII, cuxa testemuña máis notable serán os Sambenitos da Catedral de Tui, únicos conservados en España.

O patrimonio histórico tudense tamén se nutre de elementos singulares ademais dos tradicionais. Entre eles están o relacionado coa comunidade xudea e conversa que aportaron un conxunto de obras e elementos arquitectónicos (casas pertencentes á comunidade medieval ou a Torre do Xudeo da muralla da cidade), a menorá do claustro catedralicio, a pratería da catedral obra de prateiros xudeos e conversos, ou os sambenitos como testemuña dunha época de intolerancia e de obsesión pola unidade relixiosa.

O autor
 
Xesús Víla, é licenciado en Xeografla e Historia pola UNED posgrado en Historia, Teoría e Método das Humanidades e as Ciencias Sociais (USC). Master en Lecturas sobre a Cidade Histórica Arte. Patrimonio Cultural e a súa Xestión (USC) Ten publicado diferentes libros de arte, historia e antropoloxía sobre a cidade de Tui e a súa bisbarra entre outros “O Tui esquecido” (1999) “Pazos e Casas de Tui e Valença” (2000) “Tui e Valença nos séculos XI a XV” (2001) “Antiguas fiestas” (2003) “Xudeus e Conversos en Tui” (2004) “Corpo Santo/San Telmo” (2009) Obtivo o segundo premio da Historia Medieval de Galicia e Portugal 2006 polo seu traballo “A Cidade de Tui durante a baixa Idade Media” e o Primeiro Premio de Historia Medieval de Galicia e Portugal no 2009 polo seu traballo “A Casa de Soutomaior 1147-1532”. Nestes momentos está a realizar a tese doutoral sobre “Dinámicas urbanas en la frontera del Miño durante el siglo XIX. Sociedad y arquitectura en Tui y Valença”


sexta-feira, 1 de março de 2013

Götz e Meyer, de David Albahari

P

Setenta anos despois do comezo definitivo do exterminio xudeu por parte da Alemaña nazi, a Shoa segue a ser un tema de actualidade na literatura europea actual. David Albahari expón en Götz e Meyer a súa particular visión do conflito, centrada nun dos episodios máis cruentos do proceso aniquilador da comunidade xudía que se levou a cabo nos anos da Segunda Guerra Mundial: unha vez que os soldados nazis fusilaron á meirande parte dos presos xudeus do campo de concentración da Feira Internacional de Belgrado, asasinaron as mulleres, anciáns en nenos con emisións de monóxido de carbono do tubo de escape dos camións que usaban para trasladalos a Jajinci, onde se desfacían dos corpos. 
A novela de Albahari, un desacougante punto e seguido que chega a saturar, é a historia dun profesor serbio que, tentando reconstruír a súa árbore xenealóxica descobre a Götz e Meyer, os suboficiais nazis encargados de conducir o Saurer no que se transportaban os corpos e que, probablemente, colaboraron no asasinato dalgúns dos seus familiares que morreron nese campo de concentración. A teima do profesor por comprender o terrible episodio da súa historia familiar, converte a Götz e a Meyer nunha fixación que o obsesiona na súa vida cotiá, ata o punto de trasladar a súa cisma ao alumnado: leva aos rapaces e ás rapazas a percorrer en autobús os antigos terreos do campos de concentración de Belgrado mentres lles relata a historia de Adam, un neno que conseguiu sobrevivir ás emisións de monóxido de carbono do camión grazas a unha máscara antigás pero que foi asasinado por un militar nazi cando o descubriu. O angustioso relato desacouga aos rapaces que se converten en depositarios da memoria dun episodio da historia recente que debe ser recordado sempre porque, como se di na novela, “A memoria, dixen, é o único xeito de vence-la morte”.

Xunto á cuestión da memoria dos vencidos e dos ausentes planea na novela a reflexión sobre os colaboradores do xenocidio, representados nas figuras de Götz e Meyer, os executantes últimos das atrocidades do réxime nazi. Homes con familia, con fillos no caso de Götz, coma os que asasinan, que aceptan exercer de  verdugos das vítimas da tolemia hitleriana. Son quen de agasallar aos nenos con bombóns no campo de concentración e asfixialos pouco despois no Saurer que conducen.

A novela non aporta demasiadas novidades respecto a estes dous temas principais salvo, quizais, a particularidade de situar a acción na desaparecida Iugoslavia na que o tema da memoria adquire unha sobre significación. A descrición das atrocidades da guerra e a recorrencia á polémica pregunta de onde estaba Deus en Auschwitz súmanse á lista de lugares comúns cos que Albahari traballa no texto. Aínda así, a lectura da novela resulta proveitosa tanto pola intelixente escritura de moitas das súas páxinas, cargadas de sutil ironía e certo lirismo, como pola pertinencia da denuncia dun dos episodios máis vergoñentos da historia europea recente pois, como se di na novela, “Non hai nada mais terrible có baleiro, nada máis presente co ausente”

sexta-feira, 21 de setembro de 2012

Drohobycz, Drohobycz. De Henryk Grynberg


Drohobycz, Drohobycz
Henryk Grynberg
Tradución Francisco Javier Villaverde
Páxinas 336
Formato 13,5 x 21,5 cm.
ISBN-13 978-84-92698-26-4
Publicación Novembro 2011

Desde os últimos días do artista e escritor Bruno Schulz, até o destino dun escravo científico na Unión Soviética ou o de millóns de seres humanos que se desvaneceron sen deixar rastro: en cada unha das 13 historias verdadeiras de Drohobycz, Drohobycz, estala sen piedade a devastación que ocasionou o Holocausto e as feridas que para sempre deixou nas súas vítimas e sobreviventes.

«(Drohobycz, Drohobycz) supón un intento de facer regresar á vida as innumerables existencias xudías perdidas na Shoah. A paixón do autor faille merecer ser lido en moitas linguas e países», Czeslaw Milosz.

«Todo un acontecemento literario», Ryszard Kapuscinsky.

«O rabino dicíanos que os monumentos de pedra son fráxiles, que os monumentos máis sólidos son os nenos. Que contra Hitler o que se necesita son xudeus de carne e óso, non de pedra. Contra que Hitler?, preguntaba a xente estrañada. Pero se Hitler xa non existe? Só en aparencia, contestaba o rabino», H.Grynberg.

«E se vai vostede algún día a Treblinka, rógolle que rece algunha breve oración no meu nome fronte á pedra que representa o gueto de Varsovia. Alí non só perdín aos meus seres máis queridos: todo o mundo xace alí», H.Grynberg

quinta-feira, 20 de setembro de 2012

O rabino de Bacherach. De Heinrich Heine



O rabino de Bacherach
Heinrich Heine
Tradución Paula Sánchez de Muniain
Páxinas 72
Formato 13,5 x 21,5 cm.
ISBN-13 978-84-92698-35-6
Publicación Abril 2012

No rabino de Bacherach escoitamos as mesmas vellas acusacións de sempre contra os xudeus: espertaron a ira de Deus, envelenaron as fontes coa axuda dos leprosos, roubaron hostias consagradas e perforáronas con coitelos até facer que brotase sangue delas, sacrificaron a nenos cristiáns para utilizar o seu sangue nos seus ritos nocturnos de Pascua.

O rabino de Bacherach, un home austero, bondadoso e recto, vese obrigado a fuxir precipitadamente da súa casa xunto coa súa bela esposa Sarah: alguén deixou o cadáver dun neno oculto baixo a mesa familiar e el sabe o que iso significa. Empezan así unha fuga errante que lles levará a vivir extraordinarias aventuras e coñecer pintorescos e excéntricos personaxes.

Breve, intensa, fermosísima, O rabino de Bacherach é unha novela inédita do gran Heinrich Heine, que, do mesmo xeito que a tráxica historia do pobo xudeu, móstrasenos inacabada, coma se a súa escrita non puidese ou non quixese chegar xamais a ser concluída.

"É costume na sinagoga que quen escapase dun gran perigo, adiántese en público tras a lectura dos parágrafos da Lei e agradeza a súa salvación á Providencia divina", Heinrich Heine

quarta-feira, 25 de julho de 2012

"Israel siglo XXI: Tradición y vanguardia". Varios autores

Título: “Israel, siglo XXI. Tradición y vanguardia”
Coordinadores: Alfredo Hidalgo Lavié y Jacqueline Tobiass
Editorial: Netbiblo (A Coruña)
Idiama: español
.
O extraordinario Israel, recente e actual

A editorial coruñesa Netbiblo ven de editar un interesante libro de autoría colectiva, no que se fai unha ampla radiografía do Estado de Israel, desde a súa independencia até a entronización de Tel Aviv como cidade modernísima e refuxio privilexiado dos colectivos de gais e lesbianas. A publicación, na que interveñen dezaoito autores españois e israelís na súa maioría, aproveitou o aniversario dos 25 anos do establecemento de relacións diplomáticas entre Madrid e Jerusalém, para ofrecer aos lectores hispanofalantes unha visión caleidoscópica de Israel, practicamente imposíbel de obter a través das sesgadas imaxes que a diario difunden os medios de comunicación.

O volume, escrito de forma amena e rigorosa por investigadores, docentes universitarios, xornalistas, arquitectos ou diplomáticos como Alejandro Baer, José Antonio Lisbona, Natan Lerner, Herzl Inbar, Pilar Rahola, Rosa Moro, Esther Bendahan ou Horacio Vázquez Rial, aborda a antigüidade bíblica, os balbuceos do Estado ou a Shoáh, pero tamén analiza as institucións democráticas do país, o seu pluralismos social e multicultural, a súa implicación exemplar na cooperación internacional, o seu rechamante -por elevadísimo- desenvolvemento técnico e científico, ou as súas achegas arquitectónicas e culturais.
 
Ao longo de case 300 páxinas, nas que se inclúen case unha trintena de fotos de Tzipi Litvak, debúllanse con obxectividade -e con espírito crítico- cuestións tan espiñentas como o conflito cos palestinos, o antisemitismo, as relacións con España ou o papel dos haredim, así como aspectos tan novos cales son o constitucionalismo sen Carta Magna do país hebreo, o milagre de pasar dunha terra desértica a unha sociedade líder en coñecemento e en I+D, as particularidades do cinema, a literatura e o cómic no Pobo do  Libro, ou a revolución de converter á súa cidade máis antiga na capital, non do país, como queren os xornais españois, senón do mediterranean cool.

Un traballo colectivo, en suma, cuxa lectura é máis que recomendabel.

segunda-feira, 5 de março de 2012

quinta-feira, 1 de março de 2012

El jardín de los Justos. De Gabriele Nissim


El Jardín de los Justos
Gabriele Nissim
Editorial: KAILAS
ISBN: 84-934072-1-6
Prezo: 20,85
Idioma: español
Sinopse

El jardín de los justos conta a vida do xuiz Moshe Bejski, presidente desde 1970 ate 1995 da Comisión dos Xustos dentro da institución Yad Vashem de Jerusalén. Vítima do Holocausto, ao que consiguiu sobrevivir grazas a axuda de Oscar Schindler (Besjki é unha das 1.200 persoas da famosa Lista), Moshe Bejski dedicou o resto da súa vida a buscar a aqueles que, coma o empresario alemán, realizaron accions altruistas de salvamento en favor dos xudeus. Estas persoas recibiron o recoñecemento ao seu valor coa plantación dunha árbore no chamado Xardín dos Xustos en Jerusalén, onde na actualidade lémbranse a máis de 15.000 salvadores dos xudeus.

A modo de biografía, o periodista italiano Gabriele Nissim documenta a vida de Moshe Bejski, a vez que reconstrue os casos máis significativos dos xustos do Holocausto. Historias reais e heroicas, protagonizadas por xente corrente, que ilustran as posibilidades do individuo para loitar contra o mal autorizado pola lei. Ao mesmo tempo, co seu relato Nissim trascende o mero documento histórico e biográfico e toma o relevo a Bejski, creando a base teórica dunha orixinal e revolucionaria perspectiva histórica: a memoria do ben nun xenocidio.

Informa: IPL

quinta-feira, 19 de janeiro de 2012

quinta-feira, 12 de janeiro de 2012

Esther Bendahan Cohen narra a desintegración do mundo sefardí



'Déjalo, ya volveremos' recolle "a memoria dun pobo que nunca poderá volver", di a autora

.

Por Virxinia Collera


"Dájalo, ya volveremos", díxolle a Reina o seu pai. Ela quería levar consigo a España un armario que encerraba a súa mitoloxía infantil e colocalo na súa nova casa en Madrid. Non puido ser. O episodio non foi dramático pero quedou almacenado na súa memoria. Os xudeus sefardíes que deixaron en Marrocos a súa identidade e a súa cultura tampouco se abandonaron ao drama cando se dirixían a Europa para construírse unha nova vida. Esther Bendahan Cohen (Tetuán, 1964) narra na súa terceira novela, "Déjalo, ya volveremos (Seix Barral), a desintegración do mundo xudeu sefardí e da infancia. "Esta novela recolle a memoria do meu pobo e dunha sociedade que nunca poderá volver ao lugar do que saíu", explicou a escritora e xornalista durante a presentación do libro. Bendahan decantouse por unha voz infantil para articular a narración da novela porque representa unha etapa que descoñece que deparará o futuro. "Para min era máis fácil construír a inocencia para contar a historia, na idade adulta xa tes feridas que che acompañan". A novela arrinca nun momento histórico no que un mundo de centos de anos desmorónase. Reira, unha nena de sete anos que vive en Tetuán coa súa familia, observa con inocencia un ambiente de crecente hostilidade, onde o acoso e a tensión social acaban por empuxar á fuxida da súa familia e de moitas outras. A autora salpica o seu discurso de cifras, datas, datos e referencias dunha cultura, a súa, que apaixonalle. "Estou contenta porque con esta novela puiden suscitar o recordo noutras persoas que coa súa lectura poden evocar historias similares". A inocencia de Raíña non lle resta curiosidade por un mundo adulto que lle fascina, e ao que trata de achegarse con axuda dos xogos propios da súa idade.


Cada noite, a nena e dona Francisca -que coidaba dela e os seus irmáns cando os seus pais estaban fóra- xogaban ao xogo do pasaporte falso. As regras consistían en inventar a historia dun pasaxeiro do barco Pisces. Un pasatempo de ficción pero un navío real. "Ese barco partiu de Casablanca e nel ían moitas familias xudías que buscaban o exilio en Israel. O barco afundiuse na costa de Alhucemas, as familias morreron e a tripulación sobreviviu. Foi todo moi estraño", asegurou a escritora. Ese barco impactou a memoria dos xudeus, e foi aparecendo na vida de Bendahan en forma de recortes de xornais, testemuños, documentais, anécdotas. Por iso, decidiu plasmalo na ficción da novela. "Déjalo, ya volveremos" é a terceira incursión literaria de Esther Bendahan. A primeira, "Soñar con Hispania" (Tantín), escribiuna a catro mans con Esther Benari, e coa segunda, "Desojando alcachofas" (Seix Barral), cultivou un notable éxito. A terceira é, di, a novela que sempre quixera escribir. "Agora é o lector quen debe pór da súa parte".

El País - 16.03.2006

sexta-feira, 23 de dezembro de 2011

Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan. De Wolfgang Koeppen




Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan

De Wolfgang Koeppen

Tradución do alemán de Eva Almazán

126 páxinas

ISBN 978-84-92866-23-6

Prezo: 14 €

Idioma: galego
.

Wolfgang Koeppen (1905-1996) é unha figura clave da literatura alemá da posguerra. Na súa accidentada traxectoria vital foi crítico cultural, xornalista, actor afeccionado, aspirante a libreiro, novelista, guionista de cine e autor de libros de viaxes, mais na historia da literatura recordarase pola súa maxistral Trilogie des Scheiterns (Triloxía do fracaso), unha análise crítica da Alemaña que xurdía das cinsas da guerra. Dan fe da súa calidade artística unha ducia de premios literarios –en­tre eles o Georg Büchner, o máis pres­tixioso ao que pode aspirar un autor xermanófono, recibido en 1962–, a unánime estimanza da crítica –Reich-Ranicki considera Tauben im Gras (Pombas na herba) a mellor novela alemá da xeración literaria da posguerra– e a admiración do estamento literario –Günter Grass identificouno no seu día como o mellor autor alemán vivo–.

Os Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan viron a luz en 1948, o que fai da obra unha das primeiras memorias literarias do Holocausto. Tamén resultou ser unha das máis polémicas: orixinalmente presentouse como un texto orixinal de Koeppen, baseado nas reminiscencias que o protagonista, Jakob Littner, supostamente compartira en conversa co editor; anos despois, a raíz da reedición da obra (para entón esquecida), quedou demostrado que Koeppen traballara sobre un manuscrito do propio Littner, que o editor xulgara interesante no contido e deficiente na forma. Sexa como for, os Apuntamentos constitúen un relato poderosísimo da desgraza e salvación dun home que na noite do 9 de novembro de 1938 deixa de ser un reputado filatelista muniqués de vida acomodada para se converter nun xudeu polaco deportado e perseguido pola que sempre considerou a súa patria. Cun estilo sobrio e enganosamente obxectivo nárrase a espiral de horror que conclúe con Littner agochado nun burato no chan grazas á intervención dun aristócrata polaco máis premido pola falta de diñeiro ca polas conviccións nazis.
http://www.rinoceronte.es/catalogo/contemporanea/cont032.htm

domingo, 18 de dezembro de 2011

Destinada al crematorio. De Mercedes Núñez Targa


Destinada al crematorio

Materia: Narrativa/Memorias

Autor : Mercedes Núñez Targa

Editorial : Editorial Renacimiento

Código: 978-84-8472-660-9

Ano de publicación: 2011

Nº de páxinas: 216

Idioma : Español

Encadernación : Rústica

Medidas: 21.00 x 15.00 x 1.00 cm
Prezo: 16,00


Son as primeiras memorias publicadas por unha muller galega ou española que estivo en campos de concentración nazi. Difícil será atopar unha vida española do século XX tan novelesca, tan rica en aventura e dramatismo, tanto que entra case no inverosímil, e, á vez, tan certa e verídica, tan chea de verdade, como a desta catalana de nacemento mais galega de opción chamada Mercedes Núñez Targa (Barcelona, 1911 - Vigo, 1986), que foi secretaria do poeta Pablo Neruda durante a República. Mercedes cóntanos nestas memorias, que lense contendo o alento, como tras loitar na guerra civil e ser detida e condenada a 12 anos de cárcere en 1939 puido, grazas a un erro xudicial, escapar a Francia e seguir alí loitando na resistencia contra o nazismo, como foi detida en 1944 pola Gestapo e levada ao campo de concentración de Ravensbrück e como sobreviviu, con valentía e dignidade, no medio do horror brutal, até ser finalmente liberada cando xa non era, pola súa falta de saúde, senón unha «destinada ao crematorio».

domingo, 6 de novembro de 2011

Yehudi (Relectura de Papini). De Salvador de Pablos López


II PREMIO HONTANAR DE NARRATIVA BREVE 2003

Yehudi (Relectura de Papini)
Salvador de Pablos López
Idioma. español
ISBN: 84- 95728-12-5
Páx.: 90
Prezo:
9 €

O relato Yehudi (Relectura de Papini), narra as vivencias dun novo estudante español, bolseiro en París nos anos sesenta. Nesa cidade coñecerá a Rosana, e tamén a un enigmático personaxe, Yehudi, xudeus ambos, amizade que lle levará a reflexionar sobre algúns aspectos da historia do pobo xudeu. Así mesmo, durante a súa estancia, o protagonista aproveitará para reler as cartas dun familiar seu, exiliado en Francia despois da Guerra Civil Española, a través das cales irá recompondo a súa dramática experiencia.

segunda-feira, 3 de outubro de 2011

La estrella amarilla. De Jennifer Roy


" En 1939 os alemáns invadiron a cidade de Lodz, Polonia. Obrigaron a toda a poboación xudía a vivir nunha pequena parte da cidade á que chamaron ghetto. Rodeárona con aramados e colocaron gardas nazis para que ninguén saíse de alí. No ghetto de Lodz vivían 270.000 persoas. En 1945 a guerra terminou. Os alemáns rendéronse e o ghetto foi liberado. Do máis de cuarto de millón de persoas alí recluídas só 800 conseguiron saír con vida. Entre os sobreviventes unicamente había unha ducia de nenos. Eu era un deses nenos ".


Velaquí a verdadeira historia de Syvia Perlmutter. Cando empezou a segunda guerra mundial tiña catro anos e medio. Cando acabou tiña dez. Durante máis de cincuenta anos, e do mesmo xeito que moitos dos sobreviventes do Holocausto, Syvia non quixo contar a ninguén as súas experiencias. Pero a medida que foise facendo maior, deuse de conta de que chegara xa o momento de contalo todo. E para iso escolleu á súa sobriña, a autora deste libro. A historia que aquí se conta é a que reflicte en primeira persoa unha nena pequena, cos seus medos e incertezas. Desde unha inocencia desgarradora asistimos, sempre co seu punto de vista, ao traslado da familia ao ghetto, á adaptación nas peores circunstancias e ao medo de ser enviados a un campo de concentración no medio da fame, os golpes e o aldraxe; a unha vida cotiá, en fin, cuxa única premisa baseábase na supervivencia.
Prezo: 12,50 euros

Ediciones Ambar

Idioma: español

Informa Maribel Ferreiro

segunda-feira, 5 de setembro de 2011

Saudades de Kissinger. De Etgar Keret


Tradución do hebreo ao galego de Moncho Iglesias Míguez

182 páxinas

ISBN 978-84-92866-21-2

16 €

Edita: Rinoceronte editora

Etgar Keret ( Tel Aviv, 1967) é un dos escritores máis populares entre a mocidade de Israel. Combina a escritura co seu traballo de profesor no departamento de Cine da Universidade de Tel Aviv e a dirección cinematográfica. A súa obra literaria traduciuse a dezaseis linguas e filmáronse máis de corenta curtametraxes baseadas nas súas historias. É descrito como a voz hippy e posmoderna da sociedade israelí contemporánea, un pobo no que xentes da mesma idade poden ser soldados, relixiosos ultraortodoxos, árabes-israelís ou inmigrantes que acaban de chegar. Os seus escritos son unha porta aberta ao diálogo con todos eses grupos tan diferentes, e quizais esa sexa a base dun éxito que logrou impoñerse a autores consagrados mundialmente como Amos Oz ou A. B. Yeoshua. Porén, Etgar Keret foi acusado de contribuír a que os mozos israelís empreguen unha linguaxe pobre e chea de referencias á violencia e ao sexo, ademais de ser cualificado de antisemita no Parlamento do seu país.

O anxo sempre levaba posta unha gabardina para que non se lle visen as ás. No cemiterio, os rapaces tirábanlles pelotas de tenis ás lápidas: se lle daban á tumba dun oficial era punto para eles, se lle daban á dun recruta, o punto era para o cemiterio. Un mago repasa a súa listaxe de trucos antes de saír a escena. Logo, no autobús, coincide con alguén que viaxa cun coitelo tan grande que ocupa dous asentos.
Un mesmo ruído de fondo entrelaza este conxunto de relatos de Etgar Keret. Está formado polo estalo de multitude de pesadelos que se confunden coa realidade. Os soños protectores atenúan tanto barullo, mais as vidas dos protagonistas só conseguen evadirse das hostilidades do día a día durante o breve escintileo que se produce no intre do espertar.

sábado, 27 de agosto de 2011

A mirada cómica dun xudeu





Mulleres pobres curiosean en 1920 roupa de segunda man en Vilnius, o Babel xudeu.




Por Alberto Manguel

El País - 27/08/2011

Hai moitos anos, a bordo dun transatlántico, un ancián escritor suízo contoume que na súa mocidade coñecera a Kafka e que nun café de Viena escoitárao ler. Segundo el, mentres Kafka lía con voz suave e pausada, o público ría a gargalladas. Asombreime de que un texto de Kafka puidese parecer cómico, por máis particular que fose o humor dos austriacos de entreguerra. O amigo de Kafka díxome que obviamente eu coñecía mal a literatura xudía, para a cal a traxedia de Edipo é a farsa dun neno consentido que non quere compartir con ninguén o seu Yiddishe Mamme. O Talmud di que un home pode coñecerse a través de catro cosas: a súa copa, a súa ira, o seu moedeiro e a súa risa.
É certo que, desde os comezos, para os xudeus, a traxedia non conduce necesariamente, como para os gregos, ao pranto e ao desasosego. Fronte ao tráxico secular e cotián, fronte ás eternas persecucións e vexacións, o xudeu prefire rir, coma se descubrise na miseria do mundo unha demostración do tremebundo humor divino. Que Deus faga morrer a Moisés xusto antes de alcanzar a Terra Prometida, parécelle unha broma inmensa, á medida daquel Que Todo O Sabe.
Joseph Buloff foi un dos máis grandes actores cómicos do teatro yídish. Nacido un ano antes do fin do século dezanove, en Vilnius, Lituania, Buloff traballou nos teatros de Europa do Leste até acabada a Primeira Guerra Mundial. En 1926 emigrou a Estados Unidos onde puxo en escena máis de duascentas obras, tanto no Yiddish Art Theatre de Maurice Schwartz como en Broadway. A súa actuación en "Morte dun viaxante" de Arthur Miller, que Buloff e a súa muller Luba Kadison levaron a Buenos Aires en 1949, foi tan exitosa, que Miller comentou que a versión yídish de Buloff era sen dúbida o orixinal e o texto en inglés unha feble tradución.
Cando Buloff morreu en 1985, deixou non só unha gran cantidade de versións dramáticas de diversos clásicos yídish e rusos, senón tamén varias novelas, das cales "Yósik, o do vello mercado de Vilnius" é talvez a mellor e sen dúbida a máis ambiciosa, un exemplo perfecto da visión cómica xudía do mundo. Vilnius era para os xudeus una desas cidades europeas de identidade múltiple, polaca, rusa, lituana, soviética, que lle daba unha calidade de Torre de Babel absurda, pero, por sobre todo, era un centro de sabedoría ancestral, a "Xerusalén do Norte".
A súa variada poboación, a súa longa historia, o feito de ser e ser a encrucillada de tantas culturas, fixo de Vilnius un escenario ideal para a comedia humana que Buloff quixo pintar. O seu modelo iconográfico foi Chagall e os seus ambientes feéricos; o seu material, a rica mitoloxía hasídica de contos e parábolas, nas que Deus comparte, de maneira sobrehumana, está claro, a azarosa sorte das súas criaturas. A universalidade do xénero picaresco ten matices e tons distintos en distintas culturas. En España, vascula entre a anécdota soez e a moralexa; en Inglaterra, entre a diferenza de clases e a caricatura social. Na literatura yídish, o heroe picaresco é parte Schlemil (bobo) e parte Lamed Vafkin (un dos 36 santos ocultos grazas aos cales o mundo non foi destruído). Yósik, o protagonista da novela de Buloff, é ambas as cousas, e a súa historia cómica, desde a súa infancia á súa idade adulta, coincide coa do tráxico pobo xudeu da Mitteleuropa do século XX.
Tártaros, gregos, turcos, habitantes das grandes chairas rusas, chineses e, por suposto, xudeus poboan o vello mercado de Vilnius que rexorde na memoria e a escritura de Buloff, e onde Yósik leva a cabo a súa aprendizaxe: como entenderse cos outros, como aproveitar as máis concisas oportunidades, como diferenciar granujas de boa xente, e como convivir con ambos, como protexerse de inimigos e de amigos: nunha palabra, como sobrevivir. Pero aínda esta mínima ambición debe ser filtrada a través da implacable ironía yídish. "É posible", dille o seu pai a Yósik, "que co alento de Deus nos teus pulmóns até poidas chegar a ser millonario algún día: se non de todo un millón, polo menos de dez mil rublos". Até a imposibilidade debe ser reducida a aquilo que un xudeu de Vilnius pode imaxinar como imposible.
É unha pena que esta edición, polo demais moi coidada, non respectase a ortografía correcta do nome do tradutor, o entrañable Jacobo Muchnik, morto hai xa máis de quince anos e autor de numerosas e memorábeis traducións.

terça-feira, 12 de julho de 2011

Revista "Historia y Vida" - Xullo 2011

A revista HISTORIA Y VIDA dedica no número do mes de xullo o seu dossier central ao antisemitismo.
¿Por qué la hostilidad hacia los judios?

domingo, 22 de maio de 2011

Una judia americana perdida en Israel. De Sarah Glidden


UNA JUDÍA AMERICANA PERDIDA EN ISRAEL

Autor: Sarah Glidden

Colección: NÓMADAS

Nº Colección: 39

Series: UNA JUDÍA AMERICANA PERDIDA EN ISRAEL

Editorial: NORMA Editorial

Formato: Cartoné

Tamaño: 17 x 24

Páginas: 208

Color: Color

ISBN: 978-84-679-0478-9

SARAH GLIDDEN APORTA AS CLAVES PARA ENTENDER A ACTUAL SITUACIÓN EN ISRAEL A TRAVÉS DAS SÚAS VIVENCIAS PERSOAIS
En marzo de 2007, a artista estadounidense Sarah Glidden decidiu aproveitar o programa “dereito de nacemento” que ofrece a todos os xudeus do mundo unha visita paga a Israel. Unha viaxe que poría a proba as súas ideas preconcebidas sobre o conflito israelo-palestino, e que proporcionaríalle a enerxía emocional e creativa necesaria para elaborar esta grande obra. Sarah Glidden consigue non só reconstruir a súa primeira viaxe a Israel e as raíces da súa herencia xudía, senon que tamén logra expresar as súas díbidas ao analisar o conflito israelo-palestino.
SARAH GLIDDEN GAÑADORA DO PREMIO IGNATZ AO MELLOR NOVO TALENTO