Descarga aquí o libro en pdfhttp://danielnaj.files.wordpress.com/2011/05/de-repente-en-lo-profundo-del-bosque-amos-oz.pdf


SUAVE MÚSICA TRAE LA NOCHE
Fernando Hernández Sebastián
ISBN 9788492524396
Ano: 2010
288 páxs.
Idioma: español
LIBROS CERTEZA
.
Suave música trae a noite de Fernando Hernández Sebastián é unha novela con total ausencia de violencia. Non hai crimes, violacións, drogas ou tiros; só hai vida e vidas que se entrecruzan formando un tecido. Luís Ferreiro Guzmán é un pediatra de garda nun hospital de Xerusalén. Luís, durante aquelas 24 horas de servizo, entre consulta e consulta, rememora todo o que foi a súa vida desde que tivo uso de razón até o momento presente. O protagonista, nacido en Zaragoza e asentado en Xerusalén, vai organizando na súa cabeza todos os avatares, circunstancias e vidas que se cruzaron na súa para ser hoxe un xudeu de corazón. O autor leva ao lector da man paseando por Israel mostrándolle a realidade dunha terra descoñecida, a pesar da súa continua presenza nos medios de comunicación.
Fernando Hernández Sebastián, Zaragoza, 1948. Aos 18 anos entrou na redacción do diario Pueblo e na revista Oriéntese. Posteriormente colaborou durante máis de dez anos como tertuliano e guionista na SER. Tamén realizou reportaxes para Heraldo de Aragón.
A colección Anusim, palabra hebrea que significa "forzado ", é a que designa aos xudeus sefardíes, e os seus descendentes, a quen se forzou a abandonar a súa relixión. O crecente interese polo coñecemento dos sefardies, descendentes dos españois xudeus a quen se expulsou de España, debe acompañarse coa aproximación do fenómeno ANUSIM, hispanos de relixión xudía que, polo menos formalmente, tiveron que renunciar á súa fe para poder seguir vivindo en España. Con esta colección preténdese recuperar a memoria das persoas, e as súas obras, que contribuíron ao desenvolvemento social e cultural dos diferentes pobos da península Ibérica.
Pedidos: certeza@certeza.com
www.certeza.com/pedidos.htm
Telf. (34) 976 272 907
E-mail: certeza@certeza.com
EL VIOLINISTA DE MAUTHAUSEN
de Andrés Pérez Domínguez
Edita: ALGAIDA
Ano: 2009
Páxinas: 312
Lingua: CASTELLANO
Encadernación: Capa branda
ISBN: 9788498772784
.
Andrés Pérez Domínguez adéntrase na traxedia que sufriron 7.500 republicanos españois en Mauthausen na súa obra "El violinista de Mauthausen", primeira incursión da narrativa española neste campo de concentración nazi, coa que o autor quere pensar que "é posible unha mensaxe de esperanza". Nunha entrevista concedida a EFE no transcurso dunha visita ao denominado "campo de concentración dos españois", Pérez Domínguez dixo que "forma parte da literatura o dar tamén unha mensaxe de esperanza". Aínda que o seu interese é contar a historia, no medio do drama, da traxedia que se está vivindo, tamén pretende "contar sentimentos". O propio autor lembra que nas súas novelas "sempre están presentes o amor, a lealdade, o fracaso, a culpa". Non pode ocultar un certo interese polos anos 30 e 40, pois "tres das miñas catro novelas xiran ao redor da Segunda Guerra Mundial, e eses sentimentos que afloran nas miñas novelas atopámolos na guerra nun grao superlativo". Ademais, os personaxes están "nunha situación límite", algo que resulta interesante desde un punto de vista literario. O punto de partida de "El violinista de Mauthausen" (Algaida), coa que gañou o último Premio Ateneo de Sevilla, foi "unha imaxe poderosa: unha vez, nunha estación de metro de Viena, vin a unha parella nova bailando un vals na plataforma, sen música, alleos a todo, coma se ninguén os estivese mirando". A partir daquela imaxe construíu a historia dunha parella a piques de casar que vive en París, na primavera de 1940, Rubén, un republicano español, e ela, francesa, que acabará colaborando coa espionaxe aliada para recuperar ao seu amado cando os nazis envíano ao campo de Mauthausen. Entre ambos se cruza un terceiro protagonista, un enxeñeiro alemán que renuncia ao seu traballo en Berlín para non colaborar cos nazis e dedícase a percorrer Europa cun violín debaixo do brazo. "Os republicanos españois de Mauthausen viviron -lembra o autor- unha historia moi dura: perden a guerra; viven en condicións terribles en Francia e cando chegan os alemáns acaban en campos de concentración porque Serrano Suñer se desentiende deles e condénaos á morte, e os que sobreviven finalmente non poden volver a España". Pérez Domínguez aclara que aínda que gran parte da novela transcorre en Mauthausen, a acción da novela vai dando saltos no tempo e tamén sucede en París e no Berlín da posguerra. "Non é unha novela tétrica sobre Mauthausen, non é truculenta, senón que ten unha mensaxe esperanzadora". Ao dedicar cada un dos capítulos ao tres protagonistas, "a estrutura literaria enriquécese, pois o mesmo feito nárrase desde varios puntos de vista diferentes". Para a preparación da novela, ademais de visitar campos de concentración como Mauthausen ou Büchenwald, o escritor sevillano leu moitos testemuños de sobreviventes como o de Mariano Constante, e libros como o de Montserrat Roig ou o de Pons Prades. Con todo, Pérez Domínguez subliña que se trata dunha historia documentada, pero non dun documental novelado". Mentres pasea polos barracóns de Mauthausen, o autor de "El factor Einstein" indica que "os republicanos españois formaban o núcleo duro do campo e a chegada dos xudeus liberoulles das condicións máis duras, porque este grupo foi tratado aínda moito peor".










El humo de Birkenau
Liana Millu
Editoria Acantilado 2005
A CONSTRUCCIÓN DUN RECORDO
Liana Millu, "O fume de Birkenau" (Acantilado e Quaderns Crema) Presentación de Primo Levi
Entre a enorme cantidade de libros que foron publicados con motivo das conmemoracións do 60 aniversario da liberación do campo de concentración de Auschwitz, destaca o dunha autora que, máis que reflexionar, preocupouse por mostrar. Se a literatura é a capacidade de construír imaxes na mente do outro mediante o uso da palabra escrita, a italiana Liana Millu, falecida o ano pasado, alcanzou a máis alta cota nesta arte con "O fume de Birkenau", publicado orixinariamente en 1947 e traducido agora ao castelán por Acantilado e ao catalán por Quaderns Crema. Tiven a sorte de ler este libro no mismísimo campo de concentración de Auschwitz II-Birkenau e, aínda que cheguei a ese lugar algo saturado de lecturas sobre o Holocausto, a forza narrativa dos seis relatos que compoñen este libro, así como a capacidade da autora para evocar algunhas das historias que coñeceu durante o seu cativerio en 1944, devolvéronme a confianza nesa literatura testemuñal que, de tan inmersa no contido, a miúdo esquece o continente. Antes de emprender a viaxe, empapárame coas lecturas de moitos autores que tiveron a triste honra de coñecer o lager de primeira man, pero non conseguira formarme unha imaxe do campo como lugar físico e en moitos casos nin sequera do ambiente que alí se debía respirar. Con todo, a medida que avanzaba na lectura de Liana Mellu, o campo de Birkenau foi enchéndose de personaxes -trasuntos de seres humanos que existiron na realidade- e as imaxes fóronse formando na miña imaxinación con tanta verosimilitude que, cando concluín a lectura, sentín que este libro me ensinou moitas máis cousas sobre o campo de concentración que a multitude de autores que adoitan sinalarse como referentes para a comprensión do Holocausto. No terreo do ensaio, o recentemente publicado traballo de Laurence Ress, "Auschwitz. Os nazis e a solución final" (Crítica), é de gran utilidade para os estudiosos do tema, pero non hai dúbida de que o investigador británico pasa por alto o tema da dor humana para centrarse nos datos históricos sobre a construción, funcionamento e desarmamento do campo. E no terreo da narrativa os títulos "Triloxía de Auschwitz" de Primo Levi, "O home en busca de sentido", de Victor Frankl, "A escritura ou a vida" de Jorge Semprún e algúns libros máis se converteron en exemplos de Literatura Testemuñal repetidos até a saciedade, aínda tratándose de libros cuxos autores se preocuparon demasiado por reflexionar sobre as implicacións daqueles feitos para a comprensión do xénero humano -a este respecto, non hai dúbida de que Primo Levi converteuse nun símbolo deste tipo de literatura, do mesmo xeito que Auschwitz transformouse nun símbolo do exterminio aínda cando non fose o campo onde máis xente faleceu- e demasiado pouco por baixar a mirada ao chan para reconstruír un espazo físico no que se poidan basear os lectores á hora de situar aqueles feitos ou de recrear historias persoais que faciliten a catarse. E esta obsesión pola reflexión é o que provocou que, sempre polo baixo, moitos críticos opinen que non hai demasiada boa literatura sobre o tema dos campos de concentración. En todo caso, hai libros tremendamente e urxentemente necesarios, pero non pola súa literatura, senón pola súa capacidade testemuñal. Porque, aínda que os autores antes citados merézannos o maior dos respectos tanto polo sufrimento que padeceron como polo testemuño que deixaron, esas novelas non conseguen que as imaxes flúan na mente do lector como debesen. Con todo, o libro de Liana Millu deixa de lado a reflexión sobre os feitos presenciados durante o tempo que permaneceu no campo de concentración Auschwitz II-Birkenau, optando por centrarse, simple e sinxelamente, na narración dos momentos que compartiu con outras condenadas. A italiana quere que coñezamos ás persoas que alí morreron porque sabe que estamos perfectamente capacitados para sacar as nosas propias conclusións sobre o significado último do que nos está contando, e deste xeito consegue conmover ao lector dun modo moito máis efectivo: a través da literatura. Desde o primeiro relato, Millu baixa a mirada aos barracóns para mostrarnos historias que estremecerán o espírito dun lector que, ademais, sentirá desde a primeira frase auténticas ganas de meter un pé entre as liñas deste libro, penetrarse na narración e rescatar a todos e cada un dos personaxes que por aquí deambulan. Extraordinarias son as historias de ?A Clandestina?, onde se narran os sufrimentos dunha prisioneira que decide ocultar o seu embarazo para que o neno que leva dentro non termine, como reza o título da recompilación, convertido en fume; de ?Scheiss Egal?, onde se explica o duelo moral que manteñen dúas irmás, unha das cales se alistou ao ?comando das prostitutas? para conseguir comida coa que alimentar á outra, quen á súa vez rexeita dita axuda desde o seu leito mortuorio por considerar que a moral lle impide aceptar uns produtos obtidos mediante unha actividade aos seus ollos pecaminosa; e de ?Alta tensión?, onde se nos mostra a historia dunha nai que cada día ve ao seu fillo, aínda adolescente, deslomándose no campo dos homes, do cal só lle separa un aramado electrificado. E isto sen esquecer a cola de personaxes que van aparecendo ao longo deste libro de relatos que, tendo como fío argumental o campo de concentración, ben podería ser considerado unha novela: adivíñaa que predicir o futuro das presas que se achegan a ela sen importarlles que, nun lugar como Auschwitz, as cartas non farán outra cousa que confirmar o que xa intúen; a muller que se abalanza sobre o soldado xusto antes de entrar no crematorio e que lle empeza gritar "Son a túa nai, son a túa nai"; ou a viúva que, perdendo ao seu marido nunha das seleccións, desexa con toda a súa alma que un compañeiro do seu esposo consiga fuxirse, xa que deste xeito o recordo do home que a amou tamén sairá dese inferno como se encarga de lembrarnos Millu do mesmo xeito que fixera o tamén italiano Primo Levi.

