Mostrando postagens com marcador biografia. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador biografia. Mostrar todas as postagens

quinta-feira, 1 de março de 2012

El jardín de los Justos. De Gabriele Nissim


El Jardín de los Justos
Gabriele Nissim
Editorial: KAILAS
ISBN: 84-934072-1-6
Prezo: 20,85
Idioma: español
Sinopse

El jardín de los justos conta a vida do xuiz Moshe Bejski, presidente desde 1970 ate 1995 da Comisión dos Xustos dentro da institución Yad Vashem de Jerusalén. Vítima do Holocausto, ao que consiguiu sobrevivir grazas a axuda de Oscar Schindler (Besjki é unha das 1.200 persoas da famosa Lista), Moshe Bejski dedicou o resto da súa vida a buscar a aqueles que, coma o empresario alemán, realizaron accions altruistas de salvamento en favor dos xudeus. Estas persoas recibiron o recoñecemento ao seu valor coa plantación dunha árbore no chamado Xardín dos Xustos en Jerusalén, onde na actualidade lémbranse a máis de 15.000 salvadores dos xudeus.

A modo de biografía, o periodista italiano Gabriele Nissim documenta a vida de Moshe Bejski, a vez que reconstrue os casos máis significativos dos xustos do Holocausto. Historias reais e heroicas, protagonizadas por xente corrente, que ilustran as posibilidades do individuo para loitar contra o mal autorizado pola lei. Ao mesmo tempo, co seu relato Nissim trascende o mero documento histórico e biográfico e toma o relevo a Bejski, creando a base teórica dunha orixinal e revolucionaria perspectiva histórica: a memoria do ben nun xenocidio.

Informa: IPL

domingo, 18 de dezembro de 2011

Destinada al crematorio. De Mercedes Núñez Targa


Destinada al crematorio

Materia: Narrativa/Memorias

Autor : Mercedes Núñez Targa

Editorial : Editorial Renacimiento

Código: 978-84-8472-660-9

Ano de publicación: 2011

Nº de páxinas: 216

Idioma : Español

Encadernación : Rústica

Medidas: 21.00 x 15.00 x 1.00 cm
Prezo: 16,00


Son as primeiras memorias publicadas por unha muller galega ou española que estivo en campos de concentración nazi. Difícil será atopar unha vida española do século XX tan novelesca, tan rica en aventura e dramatismo, tanto que entra case no inverosímil, e, á vez, tan certa e verídica, tan chea de verdade, como a desta catalana de nacemento mais galega de opción chamada Mercedes Núñez Targa (Barcelona, 1911 - Vigo, 1986), que foi secretaria do poeta Pablo Neruda durante a República. Mercedes cóntanos nestas memorias, que lense contendo o alento, como tras loitar na guerra civil e ser detida e condenada a 12 anos de cárcere en 1939 puido, grazas a un erro xudicial, escapar a Francia e seguir alí loitando na resistencia contra o nazismo, como foi detida en 1944 pola Gestapo e levada ao campo de concentración de Ravensbrück e como sobreviviu, con valentía e dignidade, no medio do horror brutal, até ser finalmente liberada cando xa non era, pola súa falta de saúde, senón unha «destinada ao crematorio».

segunda-feira, 3 de outubro de 2011

La estrella amarilla. De Jennifer Roy


" En 1939 os alemáns invadiron a cidade de Lodz, Polonia. Obrigaron a toda a poboación xudía a vivir nunha pequena parte da cidade á que chamaron ghetto. Rodeárona con aramados e colocaron gardas nazis para que ninguén saíse de alí. No ghetto de Lodz vivían 270.000 persoas. En 1945 a guerra terminou. Os alemáns rendéronse e o ghetto foi liberado. Do máis de cuarto de millón de persoas alí recluídas só 800 conseguiron saír con vida. Entre os sobreviventes unicamente había unha ducia de nenos. Eu era un deses nenos ".


Velaquí a verdadeira historia de Syvia Perlmutter. Cando empezou a segunda guerra mundial tiña catro anos e medio. Cando acabou tiña dez. Durante máis de cincuenta anos, e do mesmo xeito que moitos dos sobreviventes do Holocausto, Syvia non quixo contar a ninguén as súas experiencias. Pero a medida que foise facendo maior, deuse de conta de que chegara xa o momento de contalo todo. E para iso escolleu á súa sobriña, a autora deste libro. A historia que aquí se conta é a que reflicte en primeira persoa unha nena pequena, cos seus medos e incertezas. Desde unha inocencia desgarradora asistimos, sempre co seu punto de vista, ao traslado da familia ao ghetto, á adaptación nas peores circunstancias e ao medo de ser enviados a un campo de concentración no medio da fame, os golpes e o aldraxe; a unha vida cotiá, en fin, cuxa única premisa baseábase na supervivencia.
Prezo: 12,50 euros

Ediciones Ambar

Idioma: español

Informa Maribel Ferreiro

sexta-feira, 18 de junho de 2010

Jan Karski. De Yannick Haenel


Jan Karski. De Yannick Haenel * El Aleph Editores * Colección: Modernos * P.V.P. 17,00€ * ISBN978-84-7669-945-4EAN9788476699454 * Data de publicación 10/06/2010 * Formato Rústica con solapas 14x21,5cm * 152 paxs * Idioma: español

«Hai historias que só poden transmitir os escritores» (Jorge Semprún).

Texto de contraportada

Jan Karski foi membro do estado secreto polaco que operaba na clandestinidade durante a Segunda Guerra Mundial. Enlace da resistencia polaca co goberno no exilio, un día Karski foi invitado por dous membros da comunidade xudía a visitar o gueto de Varsovia. Testemuña única do horror, Karski foi chamado a alertar ás potencias aliadas do xenocidio xudeu. Nesta magnífica recreación do personaxe, Yannick Haenel narra, coma se dunha novela de espías se tratase, as vicisitudes de Jan Karski ao longo da súa fuxida a través de de o continente ata chegar a Estados Unidos, onde o presidente Roosevelt recibiulle en audiencia sen dar demasiado crédito á súa urxente mensaxe. Personaxe histórico da resistencia contra a barbarie nazi, Karski ofreceu un testemuño estremecedor na película Shoah, de Claude Lanzmann. Pero Jan Karski é algo máis que o relato dunha testemuña frustrada. Yannick Haenel reflexiona sobre a imposibilidade de testemuñar, de lograr que a clase política se decatase da existencia dunha atrocidade tan inconcibible como o Holocausto. E, sobretodo, aborda unha cuestión aínda incómoda hoxe á hora de revisar responsabilidades históricas: a inhibición dos países aliados ante un testemuño como o de Jan Karski, unha pasividade que pon en evidencia unha vez máis que nunha guerra non hai ninguén libre de sospeita.

Máis información:

http://www.raoulwallenberg.net/?es/salvadores/polacos/karski/jan-karski-mensajero.5050202.htm

http://www.letraslibres.com/index.php?art=10861

Informa Maribel Ferreiro

sábado, 22 de maio de 2010

Sonderkommando. En el infierno de las cámaras de gas. De Shlomo Venezia


Título: Sonderkommando. En el infierno de las cámaras de gas

Autor: Shlomo Venezia

Edita: RBA editores 2010

Idioma: español

De seguido podes ler unha ampla entrevista realizada por Miguel Mora co seu autor publicada no xornal El País do 23.05.2010
.

ENTREVISTA: Shlomo Venezia
"No teníamos elección. Mataban a los que trabajaban y a los que no"
Miembro de las brigadas que sacaban cadáveres de las cámaras de Auschwitz y los quemaban
Una entrevista de Miguel Mora
Ha cumplido 87 años y los ojos se le siguen llenando de lágrimas cuando cuenta lo que vivió en Auschwitz-Birkenau. Shlomo Venezia, judío sefardita, nacido en Salónica en 1923, pero de nacionalidad italiana, fue durante ocho meses y medio, desde abril de 1943 hasta diciembre de 1944, miembro de los Sonderkommandos, los comandos especiales formados por prisioneros judíos que se encargaban de aplicar la solución final moviendo los engranajes de la máquina del exterminio nazi. "El mecanismo funcionaba como una cadena de montaje", recuerda. "Unos acompañaban a los prisioneros que llegaban desde los trenes hasta las cámaras de gas; los ayudaban a desvestirse y a entrar en aquel sótano; cuando morían, 10 o 12 minutos después, sacaban los cadáveres, y otros les cortábamos el pelo, les quitábamos los dientes de oro y luego los metíamos en los hornos crematorios".
La infernal rutina ideada por los jerarcas nazis para convertir en ejecutores a los propios judíos ha perseguido a Venezia durante toda su vida. "Nunca se sale del campo, todo te recuerda a aquello", explica en un perfecto castellano que en realidad es ladino, el dialecto de los judíos de origen español. "Da igual cualquier cosa que hagas, lo que sea que veas o pienses, todo devuelve tu espíritu al mismo lugar".
Shlomo Venezia fue uno de los 70 supervivientes de los comandos especiales. "Durante mi estancia mataron a 741 de los nuestros". Antes de que llegaran los rusos a Auschwitz, Venezia logró escapar y llegar hasta Mauthausen. Desde allí viajó a Italia. Pasó siete años en el hospital, enfermo de los pulmones, y permaneció 47 años en silencio, sin poder asumir su experiencia. Un día de 1992, Venezia se dio cuenta, viendo en Roma una exposición de Anna Frank, de que volvía un clima antisemita. Animado por su alegre y valerosa mujer, Marika, una judía húngara 15 años más joven que él, con la que tuvo tres hijos y que desde hace 21 años se ocupa de la modesta tienda de ropa y bolsos de la familia situada a 50 metros de la Fontana de Trevi, el superviviente empezó a narrar su historia.
Desde entonces no ha dejado de hacerlo; en cientos de escuelas italianas y en los Viajes de la memoria a Auschwitz que organiza el Ayuntamiento de Roma -gracias a una iniciativa de Walter Veltroni- desde hace un par de décadas. "Shlomo ha ido ya 54 veces a Auschwitz", cuenta su esposa mientras esperamos en la tienda a que llegue su marido. "La primera vez que le invitaron dijo que no, pero al final se decidió a ir con un amigo para darse fuerza mutuamente. Pasó casi 50 años en silencio... No fue fácil. Cuando bañaba a los niños y le preguntaban qué era ese número tatuado en el brazo, les decía: 'Es el teléfono de una novia que tuve".
En 2006, Venezia se decidió a poner por escrito su testimonio, tan singular como crucial para desmentir a los negacionistas. Concedió una larga entrevista a la periodista francesa Bèatrice Pasquier, publicada como libro en enero de 2007 por la editorial Albin Michel con un prólogo de Simone Veil, ex ministra francesa y ex presidenta del Parlamento Europeo. Tras ser traducido a 19 lenguas, el alegato de este hombre honesto y limpio, injustamente acusado por otros supervivientes de haber colaborado con los nazis, llega ahora a España con el título de Sonderkommando. En el infierno de las cámaras de gas (RBA Editores).
Conociendo a Venezia, cobra más sentido lo que escribió en el prólogo Simone Veil, superviviviente de Auschwitz: "La fuerza de este testimonio se debe a la irreprochable honestidad de su autor, que sólo cuenta lo que él mismo ha visto, sin omitir nada".
Pregunta. ¿Cómo mantuvo su familia el ladino, viviendo en Grecia y siendo italianos?
Respuesta. No he reconstruido mi árbol genealógico, pero sé que fuimos expulsados de España por los Reyes Católicos y que acabamos en Italia. Otros fueron a Marruecos. Los judíos de entonces no tenían apellidos. Se llamaban Isaac, hijo de Salomón, por ejemplo. Muchos tomaron el nombre de las ciudades donde se instalaron. Por eso nosotros nos llamamos Venezia. En casa hablamos siempre ladino, aunque desde Italia se fueron a Salónica, no sé cuándo. Yo lo hablé hasta que hace siete años murió mi hermana. Una vez fui a España [adonde volverá el próximo día 26, con motivo de la publicación de su libro [y para un homenaje organizado por Casa Sefarad-Israel] a hablar de mi historia y un hombre me dijo: "Ha usado usted palabras que no se oían aquí desde hace 500 años". Por ejemplo, 'condurias', que quiere decir zapatos.
P. ¿Cómo era su vida en Grecia hasta que fue deportado?
R. Éramos muy pobres. Los judíos vivíamos en chabolas de hojalata en diversos barrios de Salónica. Mi hermano mayor estaba en Italia estudiando con una beca del consulado. Mis tres hermanas y yo estudiábamos en el Colegio Italiano. Mi padre murió de repente cuando yo tenía 11 años. Entonces tuve que dejar de estudiar para ayudar a mi madre. En 1938, mi hermano volvió a casa debido a las leyes raciales de Mussolini. Los alemanes habían ocupado Grecia y yo me dedicaba al estraperlo de tabaco. Se lo cambiaba a los soldados por medicinas para la malaria. La mitad las vendía para comer y la otra mitad para comprar más tabaco. Ahí aprendí un poco de alemán.
P. Le detuvieron en abril de 1944. ¿Qué pasó?
R. Estábamos en Atenas, bajo la ocupación italiana. A primeros de marzo promulgaron una ley que obligaba a los hombres judíos a pasar cada viernes por la comunidad para firmar en un registro. Un viernes nos encerraron allí y ya no pudimos salir más. Luego nos llevaron a la cárcel de Haidiri y en el patio encontramos a la familia. Nos dijeron que nos iban a mandar a Alemania y que nos darían una casa. Que los hombres tendríamos trabajo y las mujeres cuidarían de los niños. Una mañana nos llevaron al tren. No sabíamos nada de Alemania. No teníamos radio ni nada. Era el 1 de abril.
P. ¿Cómo fue el viaje?
R. Duró 11 días, no se acababa nunca. La Cruz Roja de Atenas nos dio unos paquetes con comida antes de salir y gracias a eso logramos llegar vivos. En mi vagón íbamos 65 personas. En total seríamos 1.500. Cuando llegamos a la Rampa de los Judíos, un lugar desde el que no se veía ni Auschwitz ni Birkenau, que era donde estaban los cuatro hornos, hicieron la selección. Eligieron a 320 hombres para trabajar y a 113 niñas para coser ropa. A los demás no los volvimos a ver.
P. Su madre y sus tres hermanas murieron ese mismo día.
R. Según supe días después, mi madre y mis hermanas menores, Marika, de 14 años, y Marta, de 11, fueron asesinadas con el gas Zyklon B a las dos horas de llegar. Al día siguiente le pregunté a un preso polaco y me dijo que no pensara en eso, que descansara y que ya me lo dirían. Le insistí, me cogió del brazo, me sacó fuera a ver la chimenea humeante y me dijo: "Todos los que vinieron contigo se están liberando". No supe qué pensar. Días después vi que tenía razón. Mi hermana mayor, Rachel, fue seleccionada para trabajar y se salvó. Ella nunca quiso hablar ni oír hablar del campo. Cuando todo acabó, tardé 12 años en encontrarla. Se fue a Grecia y luego a Israel porque estaba allí su novio, un francés al que conoció en Auschwitz. Murió hace siete años.
P. ¿Y su hermano?
R. Cuando los rusos liberaron el campo no nos vimos. Supe que estaba vivo y que había ido a Roma. Tardé siete años en verle. Tampoco quiso contar nunca nada. Casi nadie quiso contar nada nunca. Tampoco mis primos. Sólo yo pude.
P. ¿Empezaron enseguida a trabajar?
R. Al día siguiente. Primero nos cortaron el pelo y nos afeitaron el cuerpo entero, para purificarnos, supongo. Cada vez que llegaba un tren era el mismo rito. Muchos días llegaban cuatro o cinco trenes. Había dos médicos que te examinaban: te miraban por detrás, y si veían que tenías las carnes del culo flojas, te ponían aparte para darte un tiro en la nuca. A los demás nos duchaban y nos pasaban a una mesa larga donde nos tatuaban el número en el brazo. El mío es el 182.727. Después te daban la ropa de un muerto, por aquella época ya no quedaban uniformes. Ahí le pregunté a uno de Salónica por mi hermano y me dijo que se había salvado con dos primos.
P. ¿Luego qué pasó?
R. Nos metieron en el barracón de la cuarentena. Si estabas enfermo, te descartaban. Tenían menester de personas para trabajar. Un día vinieron a buscar a 80 personas y yo dije que sabía hacer de barbero. No era verdad, pero todos dijimos lo mismo. Pasamos tres semanas en el campo de trabajo, barracones 9 y 11, rodeados por una alambrada de espino. Un polaco me explicó lo que pasaba. "Somos el comando especial y hacemos esto y esto". Mi obsesión era comer. Me dijo que los que trabajaban en el comando comían un poco más que los demás. Y que cada tres meses hacían la selección para que no hubiera testigos.
P. Y empezó a trabajar de barbero.
R. Me dieron unas tijeras muy grandes, como de poda. Cortaba el pelo de las mujeres muertas. Usaban los cabellos para hacer ropa, y también para fabricar moquetas para los submarinos. Un amigo dijo que era dentista y le dieron unas pinzas y un espejito para quitar el oro de la boca de los muertos. Trabajábamos 12 horas al día. Una semana de noche y otra de día. Era uno de los mejores horarios.
P. ¿Los que llegaban sabían que iban a morir?
R. Nadie lo sabía. Te decían que ibas a la ducha y luego a la casa. Te asignaban una percha para la ropa con un número, y te decían que lo recordaras para que no te lo robaran. La capacidad de la cámara de gas era de 1.450 personas, pero muchas veces metían a 1.700. Los comandos les ayudaban a desvestirse y les acompañaban hasta la única puerta. El gas lo metían los alemanes desde fuera por unas trampillas del sótano; venían en un coche con el emblema de la Cruz Roja para engañarles, sacaban una caja de metal, la abrían y metían en los agujeros las piedrecitas impregnadas de ácido cianhídrico. Con el calor de la gente, las piedras soltaban vapor, y por eso los más fuertes trataban de trepar a lo más alto para salvarse. Morían como moscas. Desde fuera, un alemán miraba por la mirilla y encendía la luz para ver si todavía estaban vivos.
P. ¿Y luego llegaba el turno de los barberos?
R. Primero tenían que sacar los cuerpos desde la cámara hasta el atrio, donde estábamos los barberos y los dentistas. Era difícil sacarlos, porque los cuerpos estaban atenazados unos con otros. Cuando nosotros terminábamos el trabajo, se subían los cuerpos en el ascensor hasta los hornos. Cada horno tenía tres bocas, y se metían los cuerpos de dos en dos en cada boca. Esos turnos duraban también 24 horas.
P. Coincidió usted en el campo de exterminio con Primo Levi [escritor judío italiano autor, entre otros libros, de Si esto es un hombre, un relato sobrecogedor sobre su estancia en Auschwitz] . ¿Qué le parece lo que escribió sobre los comandos especiales?
R. Primo Levi hizo cosas que no debió hacer. Escribió mal de los que trabajábamos allí. Dijo que éramos los cuervos negros. ¡Ojalá hubiera sido yo un cuervo negro para poder salir volando de allí! Mejor eso que dejar de ser persona y convertirte en un número. No teníamos elección. Trabajando no pasabas frío, dormíamos junto a los hornos, y comías un poco más. Mientras yo estuve allí, entre septiembre y noviembre de 1944, mataron a 741 sonderkommandos. Y antes de que yo llegara, a algunos cientos más. De más de 1.000, solo nos salvamos 70 u 80. Y con mucha suerte.
P. ¿Y cómo es posible soportar eso casi nueve meses, formar parte del engranaje?
R. La primera semana no entendías cómo no te volvías loco. Tenías un pedazo de pan en la mano y pensabas: "Con esta mano he tocado a los muertos". Luego, el cerebro cambia, te conviertes en un autómata, no piensas, sólo esperas no toparte con gente que conoces, cuando veías un conocido era terrible. Yo me encontré con mi primo León cuando ya llegaban los rusos, el último día. Me llamó y casi no le reconocía. Hablé con un alemán, le pedí que lo salvara, me dijo: "Aquí no se salva nadie". "León, no hay nada que hacer", le dije, y le pregunté si tenía hambre. Subí a buscarle una lata de sardinas y se la comió en un segundo. Me preguntó cómo iba a morir, si duraba mucho, le acompañé a la cámara de gas y luego le saqué...
P. ¿Usted se ha sentido o se siente culpable de haber sobrevivido?
R. No me siento culpable de nada... Tuve suerte. A los que no querían trabajar los mataban, a los que trabajaban, también. Para ellos, matar a 100 o 1.000 era la misma cosa. A veces llegaban tantos que los mataban a todos sin seleccionar a nadie. Otras veces había tantos trenes, que los dejaban allí y se morían dentro antes de salir.
P. ¿Cómo fue el final?
R. Dieron orden de limpiarlo todo para no dejar pruebas. Empezaron a destruir los hornos, cada día usaban a 1.000 niños para quitar las tejas. Cuando dieron la orden de evacuar, fuimos andando tres kilómetros desde Birkenau hasta Auschwitz, allí la gente estaba loca de contenta. Los de los comandos íbamos juntos, nos metieron en un barracón, y a medianoche entró un alemán preguntando quién había trabajado en los comandos, pero nadie dijo nada. A las cinco empezó la marcha de la muerte. Al que se caía, lo mataban. Solo quedaron atrás los enfermos, no los podían enterrar. Anduvimos dos días a pie, durmiendo al raso, hasta Mauthausen... Luego vine a Italia, conocí a Marika, tuve tres hijos estupendos...
P. Y finalmente se animó a contarlo.
R. Nunca encontré a nadie que me contara nada. Ni mi hermana, ni mi hermano, ni mis primos quisieron hablar... En Israel conocí al jefe del comando que nos salvó la vida, pero ya estaba muy mayor.... Sólo quedaba yo...

Informa Maribel Ferreiro

sábado, 14 de fevereiro de 2009

Diario de Helene Berr


Diario
Helene Berr
ISBN 978-84-339-7502-7
Prezo 18
Nº de páxinas 312
Colección
Panorama de narrativas

Entre abril de 1942 e marzo de 1944, Hélène Berr, estudante na Sorbona, escribiu un diario, un documento intensamente emotivo, íntimo, conmovedor e atroz, ademais dun texto dunha madurez literaria asombrosa. Ao principio, a súa amizade con outros estudantes e profesores, a música e a vida familiar conforman a imaxe dunha muller feliz e realizada. Ten vinte e un anos, e a súa beleza é equiparable ao seu talento. Pero estamos no París da ocupación nazi e a súa familia é xudía. Aínda que o seu pai está completamente asimilado, empeza a asaltarlle a preocupación. E xusto entón ordénase aos xudeus que leven a estrela amarela. A pesar da dificultade, Hélène segue coa súa rutina, e coida dos nenos de familias xudías deportadas. Finalmente, en marzo de 1944, Hélène e a súa familia son arrestados, e enviados a Auschwitz. Como se descobre máis tarde, viaxa na «marcha da morte» e morre en 1945, só uns días antes de que liberen o campo. As últimas palabras do diario son un eco horroroso e conmovedor: «Horror! Horror! Horror!» Un libro de tan extraordinario impacto internacional que se lle comparou co Diario de Ana Frank, e que conta cun prologuista de excepción e bo coñecedor do tema: Patrick Modiano.
«Unha sensibilidade e unha calidade literaria excepcionais, e un poderoso documento histórico» (S. Veil, L´Express).
"Un deses libros que persiguen o lector ata o seu último suspiro. A ardente empatía de Helene Berr é digna da filósofa Simone Weil, e aparece como precursora dos traballos de Hannha Arendt na súa análise do engranaxe do exterminio, as responsabilidades colectivas e as responsabilidades individuais" (Antoine Perraud, La Croix)
"Un deses testemuños que sobrevivieron milagrosamente ao seu autor. Dedicado o seu prometido e conservado actualmente no Memorial do Holocausto, trátase dun documento excepcional sobre o día a día dunha estudante xudía no París da Ocupación nazi" (Le Monde)
Vía Maribel Ferreiro. Máis información do libro en granvia@espaciodolector.com

segunda-feira, 1 de dezembro de 2008

13 Años que cambiaron el mundo. Mi vida en el Mossad. De Ephraim Halevy


13 AÑOS QUE CAMBIARON EL MUNDO. MI VIDA EN EL MOSSAD

Ephraim Halevy

Editorial: Ediciones B

ISBN: 8466633936

Tras anos de traballo no Mossad, e sendo director da recoñecida axencia de intelixencia israelí entre 1998 e 2002, Ephraim Halevy abre os seus arquivos persoais e proporciona ao lector unha mirada lúcida e detallada sobre os asuntos que contribuíron de maneira decisiva a cambiar a historia do mundo. Desde o final da guerra Irán-Iraq en 1988 até os atentados da Al Qaeda contra as Torres Xemelgas en 2001, transcorreron trece anos nos que o papel de Israel e as súas relacións foron determinantes para a formación das actuais políticas globais. Nesta apaixonante crónica, Halevy detense non só sobre feitos concretos do pasado, trazando perfís de importantes personaxes como Yaser Arafat, Sadam Hussein, Hafiz Al-Assad, Muamar Gadafi, Bill Clinton, George Bush pai e George Bush fillo, senón tamén sobre asuntos máis recentes, como os atentados de Madrid e Londres.

sábado, 22 de novembro de 2008

La Rebelión: La lucha clandestina por la independencia de Israel. De Menajem Beguín


La Rebelión: La lucha clandestina por la independencia de Israel
Menajem Beguin
Edita: Inédita Ediciones
Lingua: CASTELLANO
Encadernación: Tapa dura
ISBN: 9788492400225
Nº Edición:1ª
Ano de edición:2008
Praza edición: BARCELONA
Prezo: 27 Euros
Imprescindible autobiografía de Menajem Beguin. O libro narra a historia da guerra librada polo movemento clandestino Irgún (Irgun Tzvai Leumí, Organización Militar Nacional) contra as forzas británicas de ocupación en Palestina, contada polo que foi o seu líder, Menajem Beguin. É a emocionante crónica das loitas internas que presidiron a creación do moderno Estado de Israel, de accións audaces e de momentos tráxicos como a voadura do Hotel King David de Xerusalén, sede do mando británico, a toma da fortaleza de Accre ou as mentiras ao redor das mortes na aldea árabe Deir-Yassin. É tamén a reivindicación dun político íntegro e honesto que aparcou os intereses políticos propios en beneficio do novo Estado que se creaba. "A Rebelión" é unha historia de heroísmo, abnegación e traxedia que retrata como ningunha obra fixo antes a historia máis oculta da independencia do Estado de Israel.
O autor:
Menajem Beguin. (Brest-Litovsk 1913-1992) no seo dunha familia sionista, enrolouse aos 16 anos no movemento xuvenil Betar, creado por Vladimir Jabotinsky, que acabou liderando e dotando de estrutura en 1939. En 1973 uniuse a outros partidos creando o Partido Likud, co que gañou as eleccións en 1977. Primeiro Ministro entre 1977 e 1983, obtivo o Premio Nobel da Paz tras os Acordos de Camp David cos presidentes Sadat e Carter. En 1982 ordenou a Operación Paz en Galilea co obxectivo de desmantelar as bases terroristas da OLP no sur do Líbano, pero a prolongación da guerra e as masacres de Sabra e Chatila precipitaron a súa demisión en 1983.

sexta-feira, 1 de agosto de 2008

LA MASCOTA. De Mark Kurzem


LA MASCOTA
Mark Kurzem
EDITORIAL SUMA DE LETRAS
Prezo aprox: 20 Euros
ISBN: 978-84-8365-048-6
Páxinas: 480
Xénero: novela histórica
Data de publicación: maio de 2008
O descubrimento da infancia nazi do meu pai xudeu. Mark Kurzem vivía entregado a unha vida académica e regalada en Oxford cando o seu pai, Alex, aparece de súpeto para desvelarlle un inquedante segredo. Alex, xudeu de nacemento, tivo que deixar o seu núcleo familiar cando tiña cinco anos e escapar aos xeados bosques rusos, tras o ataque dun escadrón nazi á súa casa no que a súa nai e varios veciños foron asasinados. Mentres o seu pai morría gaseado en Auschwitz, el arranxousellas para integrarse nas SS, ocultando a súa condición xudía, e converténdose na mascota dos soldados. No seu intento por sobrevivir, consegue exercer de cabo da milicia nazi, despois de ser utilizado como cebo nunha estafa de deportación pola que acabará inculpando a un criminal de guerra. Pero esta historia tan persoal da Segunda Guerra Mundial acaba transformándose nunha mirada valente sobre as vicisitudes da propia personalidade e a memoria. Alex debe tentar recuperar por todos os medios a identidade que lle foi arrebatada. O seu fillo Mark axudaralle nesta ardua tarefa coa que desvelará o sorprendente pasado do seu pai. Estamos ante unha historia de supervivencia, un escuro conto de fadas, un relato conmovedor de autoengano e descubrimento das propias orixes, mentres contemplamos a aterradora estampa da maquinaria nazi a través dos ollos dun raparigo xudeu.
Mark Kurzem cursou estudos nas universidades de Melbourne, Tokio e Oxford. Actuou como asesor en asuntos internacionais do alcalde de Osaka, Xapón. Ésta é a súa primeira novela. Actualmente vive en Oxford, Inglaterra.

quarta-feira, 9 de janeiro de 2008

EL LARGO VIAJE de Jorge Semprún

Con "EL LARGO VIAJE", Jorge Semprún rompía un longo silencio: en 1945, tras ser liberado do campo de concentración de Buchenwald, obrigado a escoller entre contar ou vivir, entre a escritura ou a vida, elixiu vivir. Con todo, durante case vinte anos, foi madurando a súa experiencia concentracionaria: como contar o inenarrable? Por fin, en 1963, publicou en Francia "A longa viaxe" (merecedor en 1964 do Premio Formentor e do Prix da Résistance): atopara o modo de escribir o longo camiño cara ao horror. Rescatamos, pois, un libro mítico e indispensable na loita do home contra o esquecemento. Corre o ano 1943. Nun angosto vagón de mercadurías precintado, cento vinte deportados cruzan as terras francesas camiño do campo de concentración. É unha viaxe claustrofóbica, vexatorio: os corpos amoreados caen de esgotamento, un perde a conta dos días que leva alí, e nin sequera sabe onde nin cando rematará. E, no entanto, ás veces, unha simple palabra que pronuncia un compañeiro esperta toda clase de recordos, apenas o único que queda neses momentos. Así, mediante saltos ao pasado, pero tamén ao futuro.
Edita: Tusquets

sábado, 5 de janeiro de 2008

“Un Dia Mas de Vida” (Rodas Auschwitz Buenos Aires) La Odisea de David Galante.
David Galante, o autor do libro é orixinario da Illa de Rodas e sobrevivinte do campo de exterminio de Auschwitz-Birkenau. Eis a web libro www.undiamasdevida.com.ar
Podes DESCARGAR AQUÍ un fragmento do libro en PDF.

quinta-feira, 28 de junho de 2007

Amos Oz e Israel: unha historia de amor e coraxe


AMOZ OZ, PREMIO PRÍNCIPE DE ASTURIAS DE LITERATURA 2007. OS NOSOS CALOROSOS PARABÉNS:


Por Mercedes Monmany

Un dos máis importantes escritores actuais de todo o espectro internacional, eterno candidato ao premio Nobel de Literatura, Amos Oz (Xerusalén, 1939), do que agora acaban de ver á luz uns magníficos «Ensaios sobre literatura», publicados en Siruela, a editorial que veu recollendo o principal da súa extensa obra desde hai anos (as novelas «Non digas noite», «Un descanso verdadeiro», «Unha pantera no soto», «O mesmo mar» ou «O meu querido Mijael», así como ensaios absolutamente espléndidos e imprescindibles para calquera lector dos nosos días como é o caso de «Contra o fanatismo»), forma parte, xunto a Abraham B. Yehoshúa e David Grossman, do célebre triunvirato de novelistas actuais en lingua hebrea que máis fixo, indirectamente e a través das súas respectivas obras literarias, pero tamén a través da súa frecuente presenza nas páxinas dos principais xornais de todo o mundo, por divulgar de xeito lúcido e honesto, cunha autocrítica responsábel e construtiva cando facía falta, a terríbel e cotiá realidade da súa terra. Unha terra e unha democracia firmemente asentada que ten que vivir ou intentar vivir lexitimamente en paz, en medio dun forcexeo político diario e desa tristeira ameaza ininterrompida que desde a creación do Estado de Israel en 1947 tiveron que sufrir os habitantes dunha patria, a vella patria do corazón chamada Eretz Israel, a única que podían chamar por fin con ese nome. Habitantes, tan vítimas como outros, que como no caso da familia de Amos Oz, chegarían de Rusia, Lituania ou Ucraína para instalarse alí tralas innumerables traxedias, por todos coñecidas, e trala infinidade de desgustos e persecucións arrastrados ao longo da historia. Unha historia de amor e rancor ou decepción respecto a Europa e unha fascinante historia colectiva e humana que o lector que desexe coñecer de perto, infiltrándose nos seus dormitorios, cociñas, abigarradas faladoiros rúa ou dos cafés de Xerusalén, Haifa ou Tel Aviv, pode facelo a través das magníficas memorias que co título de «Unha historia de amor e escuridade», probablemente a súa obra mestra, publicaría non hai moito este gran escritor xudeu. Un escritor que ao mesmo tempo sempre foi un loitador incansable pola paz, unha paz razoable («non temos intención de suicidarnos polas necesidades da paz», dirá en «Contra o fanatismo») e o sempre difícil, e continuamente torpedeado, entendemento entre árabes e xudeus. Apaixonado da cidade de Xerusalén («unha vella ninfómana que espreme ate o esgotamento antes de desembarazarse cun gran bocexo dun amante tras outro») como se demostra en novelas espléndidas como «A terceira condición», Amos Oz é sempre un interpelador incisivo das máis variadas cuestións humanas e morais do seu tempo e soubo combinar, dun xeito maxistral e sumamente atractivo, o íntimo e o xeral. Ou, se se prefire, a vida en estado puro, con toda a carga que sempre arrastra, mesturada e confundida sen case apenas interrupción, de drama e comicidade. Do drama máis profundo e da irresistible comicidade da que están cargados certos instantes compartidos xunto aos seres queridos. Escritor dotado dun embriagador e deslumbrante verbo poético, os seus libros están atravesados de inesquecibles pasaxes cheos de emoción, humor, poesía, traxedia e un sentimento de nostalxia e de dor vivido en soidade que, en moitas ocasións, enfronta ao home á incomprensión do que lle rodea. Esa incomprensión tería o seu punto álxido cando o pequeno neno solitario Amos só tiña doce anos, tal e como conta en «Unha historia de amor e escuridade», e tívose que enfrontar de súpeto ao desgarrador e incomprensible misterio do suicidio do seu xoven nai. Dous anos máis tarde, iríase vivir a un kibbutz, onde culminaría a súa formación, o seu fortalecemento como ser humano e a súa aprendizaxe da vida e do amor. Un amor que se convertía tamén en débeda cos seus contraída a partir do seu nacemento: levar sobre os seus escuálidos ombreiros todo aquilo que os seus pais, emigrantes en tempos moi difíciles, «non puideron ver cumprido».

segunda-feira, 19 de fevereiro de 2007

MIS MEMORIAS de Violeta Friedman


MIS MEMORIAS
De Violeta Friedman


Testemuño dramático, lúcido e combativo de quen conseguiu sobrevivir ao holocausto nazi e que pide, simplemente, que as novas xeracións non esquezan «Desde 1985 a miña vida estivo dedicada fundamentalmente a lembrar, para que toda aquela traxedia do Holocausto non sexa esquecida e non poida volver a ocorrer. Mediante entrevistas, conferencias e unha longa e vitoriosa loita xurídica contra o nazi Léon Degrelle fun dando fe do horror. Moitas veces ao longo destes anos, oíntes e amigos pedíronme unhas Memorias, instáronme a deixar por escrito os meus terribles recordos. Agora están aquí, como un chanzo máis da miña obriga. »Cando fun levada a Auschwitz, eu tiña só catorce anos. Era unha nena ignorante e sometida a unha presión inimaxinable. A desnutrición e os sufrimentos mantivéronme durante aquel ano espantoso nun estado que tal vez puidese compararse ao das persoas sometidas ao efecto de certas drogas. E, ademais, o resto da miña vida, ata fai dez anos, me paseino tratando de esquecer. Todas estas razóns fan que faia zonas da miña memoria que permanecen borrosas, recordos a veces fragmentarios, momentos que sobresaen fronte a outros esvaídos ou inalcanzables. Tamén hai cousas que lembranza pero das que nin sequera hoxe son capaz de falar. »Sei que a miña voz se perde no ruído do tempo, no devastador ruído do tempo. Con este libro espero que as novas xeracións poidan oír o meu rogo: que elas continuen o meu traballo. Que non nos esquezan.» (Violeta Friedman.)
EDITA: PLANETA