Sálvate Elías! de Elisabeth Brami e Bernard Jeunet

Sálvate Elías!

De Elisabeth Brami e Bernard Jeunet

Editorial Kalandraka

Fómonos sen botar a chave. Mamá choraba. Era unha mañá de xuño, pouco antes do final de curso. Eu estaba xogando ás damas con trociños de pan sobre o hule a cadros da cociña. O señor Perrier, o veciño, que era policía, chamou á porta.

"Sálvate Elías!" é un libro tanto para nenos como lectores adultos. Un libro para toda a vida, que sempre permanecerá na memoria. Un libro que os máis pequenos comprenderán aos poucos, a medida que saiban que son as guerras, os efectos que producen nas súas vítimas e a pegada que deixan na nosa historia. O protagonista deste relato ambientado en Francia é un neno xudeu de sete anos ao que os seus pais deixan ao coidado duns granxeiros para protexerlle da persecución que sofren os xudeus durante a II Guerra Mundial. Con outra identidade e unha familia postiza, Elías afronta a nenez, unha etapa da vida na que os sentimentos teñen unha forza incalculable: forza, valentía, pero tamén medo e desconfianza a que descubran a súa verdade. Elías non quere perder a esperanza de que os seus pais volvan algún día a por el. Mentres, a realidade ofrécelle a súa cara menos amable: ridiculizano no colexio, os maiores rexéitano pola súa orixe xudea e só é amable con el unha nena, que lle fai espertar emocións especiais. Elías atópase indefenso ante un mundo sen piedade, capaz de aniquilarse a si mesmo e á súa principal fonte de futuro: a infancia. O libro está dedicado a nenos que, como Elías, sobreviviron á masacre que padeceu o pobo xudeu; pero sobre todo, a aqueles que non tiveron esa sorte. Élisabeth Brami crea un relato rebosante de sensibilidade que atopa o seu complemento ideal na orixinal e laboriosa proposta artística de Jeunet, baseada nas técnicas do collage e a escultura en papel e cartón, caracterizada pola meticulosidade dos detalles e os tons sombríos, que acentúan a sensación de angustia que transmite a historia.

Edita KALANDRAKA

El paraíso de Hanah. De Ligia Ravé

El Paraíso de Hanah
De Ligia Ravé

Unha facenda apartada no Val de Yizrael, un lugar de mística beleza, un extraordinario refuxio da memoria histórica dunha familia. Durante oito séculos os membros da familia Ravayah viaxaron desde os máis remotos recunchos do mundo para intercambiar bens e noticias naquel sacro lugar chamado o Paraíso de Hanah. Todo primoxénito dos Ravayah soña con visitalo, atoparse alí coa familia e escribir a historia dos seus antepasados. Cando Salomeia Ravea, unha universitaria de primeiro ano en Bucarest, é detida polo réxime comunista pola súa relación con cidadáns estranxeiros, desposuída da súa nacionalidade e expulsada do país, reúnese co seu avó Rafael, patriarca do Paraíso de Hanah. Alí Salomeia asume a obrigación e o privilexio de rexistrar a historia da súa familia e de manter as inscricións dos demais. Grazas a este labor, coñece a historia do seu antepasado Simeón, un mozo sensible tan atormentado por ter que vivir como un cristián durante a Inquisición que declamaba pasaxes inverosímiles da Biblia aos catro ventos. Descobre tamén a historia do seu avó, un idealista inadaptado á sociedade de Viena, e finalmente a dos seus pais, damnificados de guerra que sobreviviron ao Holocausto co espírito baleiro e a memoria pechada. As ceas dos shabbat convértense para Salomeia en auténticas asembleas das Nacións Unidas formadas por membros da familia, onde se conversa sen cesar e cocíñanse receitas tan variadas como os invitados. Feliz por vivir entre tal abundancia, ninguén sente máis sorprendida que ela cando o seu avó lanza unha chamada mesiánica en nome da paz: abandonar a terra de Sión. O Paraíso de Hanah é un relato lírico sobre a Diáspora que nos ilumina o curso da historia ate o actual conflito árabe-israelí, unha exploración provocativa achega do prezo que pagamos pola supervivencia e a liberdade.

Edita: ELLAGO EDICIONES

El Kibutz de Leonardo Rosenberg

El Kibutz. Historia, realidad y cambio

Leonardo Rosenberg

Un dos poucos libros editados en español sobre o kibutz. A palabra kibutz, que en hebreo significa «grupo», designa con este nome a un tipo de pobo/aldea colectiva rural, que se veu desenvolvendo en Israel desde o comezo do século xx. O sistema colectivo de organización do kibutz, é o resultado da aplicación práctica e combinada dun afán sionista por impulsar o renacemento dunha nova sociedade xudía en chan histórico, e o desexo simultáneo de construír un marco social sustentado nos principios socialistas de igualdade e axuda mutua. O colectivismo no kibutz alcanza a súa máis alta definición nas esferas determinantes da propiedade, a produción, o consumo e a educación. O kibutz anulou a propiedade privada dos medios de produción. Alí todos traballan para todos sen recibir un salario, en tanto que a institución vela polas necesidades dos seus membros desde que nacen ate que morren. O contido social da xustiza no kibutz réxese pola fórmula que dita: «De cada cal segundo a súa capacidade, a cada cal segundo as súas necesidades.» Este libro é en esencia un estudo interdisciplinario e de campo sobre a vida nun kibutz, dentro do cal púxose especial énfase na situación da persoa na súa vida cotián, pero axustando á vez o eixo da actuación humana ao concepto xeral da estrutura; é dicir: por unha banda, o que é e como é o kibutz, e polo outro, que pensa e que sente a xente que alí vive. Para iso, o autor recorre ao emprego dilatado de diversas ferramentas de investigación tales como: a observación participativa e non participante, a nota de campo, a entrevista formal e informal, e o cuestionario como medida sociométrica de fiabilidade e validación. Lsonardo Rosenberg (México D. F., 1957) é licenciado en Xornalismo e Comunicación Colectiva pola Universidade Nacional Autónoma de México -na que foi profesor titular de varias disciplinas de Sociología- e doutor «cum lauden en Psicoloxía pola Universidade Autónoma de Barcelona. Publicista e colaborador asiduo dos medios de comunicación mexicanos, está en posesión de varios premios académicos e literarios. Autor de «El Grado Cero da Linguaxe. O Mito: un conflito entre o dado e o posible-inalcanzable», «Sentenzas e Desidenciasw, «Nalgún lugar de ti...» e outros ensaios. É membro da «International Communal Studies Association» con sede en Yad Tabenkin, Ramat-Efal, Israel.

Se tes interese no libro o xeito máis doado de conseguilo e: Librería Hebraica

Manuel Rivas en Israel

Manuel Rivas no Instituto Cervantes de Tel Aviv. Máis información AQUÍ

Fagin, o xudeu

Fagin, el judio

Norma Editorial

“Os meus pais chegaron a Londres con moitos outros xudeus que escapaban dos países centroeuropeos. Como realizaron a viaxe é algo que non acerto a explicarme. Aquí atoparon unha comunidade mellor, na que os xudeus non estaban suxeitos a leis especiáis ou matanzas legáis. Durante moito tempo, Inglaterra foi un país que serviu de refuxio aos xudeus españóis e portugueses, chamados sefarditas. Foron os primeiros en chegar alí, onde vivían ben, mentres que aos recén chegados de Europa Central ollábanos coma a unha clase inferior. Aos xudeus alemáns, polacos e outros chamábanselles asquenacíes”.

Así comenza Fagin o xudeu (2.003), a obra na que Will Eisner retratou a dura vida dos asquenacíes no Londres vitoriano. E faino a través da vida de Fagin, unha das persoáxes máis importantes da literatura inglesa de todos os tempos.Fagin é o ladrón que acolle a Oliver Twist cando éste remata na rúa. Ensínalle a roubar, a enganar aos poucos ricos, a saír a flote, en suma. Para a Historia, pasou a ser o arquetipo do xudeu avarento, con nariz prominente e mirada torva. Curiosamente, Eisner incide en que a fisonomía que se repite dende hai séculos é a propia dos sefardíes, mentres que Fagin era asquenací, e estes adoitaban a ser corpulentos e loiros. Coma o propio Eisner explica no prólogo do comic:
“Cheguei á conclusión de que había estereotipos “bós” e “malos”. O que contaba era a intención. Coma o estereotipo é unha ferramenta esencial na linguaxe da narración gráfica, incumbe ao debuxante recoñecer o seu impacto social. (...)
E así, con ese fondo a conciencia da influencia da imaxe na cultura popular, empecei a producir novelas gráficas que trataban de xudeus e dos prexuízos aos que estos aínda tiñan que enfrontarse. Fai uns anos, mentres examinaba contos populares e clásicos literarios con vistas a unha posible adaptación gráfica, fun consciente das orixes dos estereotipos étnicos que se aceitaban sen discusión. Ao contemplar as ilustracións de Oliver Twist, din cun exemplo indiscutible de difamación visual nun clásico da literatura.”
O libro é unha delicia. Da man do desventurado Fagin coñecemos a sorte dos milleiros de asquenacíes que malvivían nos barrios baixos londinenses, mentres que os enriquecidos sefardíes loitaban (infrutuosamente) por sentirse integrados na alta sociedade. As tensións entre os dous grupos de xudeus europeos, o constante prexuízo cara eles por parte dos demáis ingleses, ou as condicións nas que vivían son algúns dos elementos cos que Eisner nos amosa ao desgrazado de Fagin. Fagin é consciente de que a súa condea é a súa condición, máis antes de pregarse as presións dos demáis aínda ten valor para sinalar co dedo aos seus hipócritas compatriotas.

Tirado de O Ruído dos Días

Estrea de PERSÉPOLIS

Amos Oz, entrevista con:

Sin Destino nas nosas pantallas

Sin Destino nas nosas pantallas

Yo no

De JOACHIM FEST
Subtítulo: El rechazo del nazismo como actitud moral
Colección: TAURUS MEMORIAS Y BIOGRAFÍAS
Fecha de publicación: mayo de 2007

Ninguén se ten esforzado tanto como Joachim Fest por comprender os rasgos e mecanismos do nazismo. O seu ponderado análise do Tercer Reich, as súas biografías de Adolf Hitler e de Albert Speer, así como a maxistral descripción dos últimos días vividos no búnker de Hitler que fai no "El hundimiento", contan con millons de lectores en todo o mundo. Pero ¿cómo viviu él mesmo, nacido en 1926, o nazismo, a guerra e a derrota de Alemaña? Para Joachim Fest —que faleceu pouco despois de terminar este libro—, a profunda traxedia alemana foi a incapacidade das élites culturais de facer fronte ao fascismo. Atípico e conmovedor, este libro recolle a resistencia ao réxime nazi dunha familia católica alemana desde a profunda convición moral do seu pai, que asumiu a perda de privilexios e a precariedade por resistirse ás presions de unirse ao partido nazi e as estruturas do réxime. Nestas memorias dos seus anos de infancia e xuventude, Joachim Fest ofrecenos por primeira vez unha visión íntima das súas vivencias máis directas durante esos anos escuros. A temprana prohibición de exercer o ensino que sufriu o seu pai, a súa propia expulsión do colexio, a súa iniciación no mundo da ópera berlinesa, as súas lecturas durante o servizo militar, o seu intento de fuga dun campo de prisioneiros americano, son alguns dos episodios protagonizados e narrados en primeira persoa por un observador nato. Pero sobre todo Fest revela cómo, a pesar das dificultades, era posible enfrentarse ao agobiante acoso ideolóxico do réxime desde a humildade, a firmeza de principios, a cohesión familiar e a dignidade.
Prepublicación en El País
El enemigo de Günter Grass (El Correo)

Grandes Mentiras - Demolindo os Mitos da Propaganda de Guerra contra Israel

Autor: David Meir-LeviPrefácio: David HorowitzPágs.: 116 Formato: 150 x 220 mm /// Género: PolíticaPVP: 10.50 euros (iva incl.)
«A Guerra no Médio Oriente dura há perto de sessenta anos. Hoje, muitas pessoas não estão já familiarizadas com a sua história e origens e não têm sequer conhecimento dos factos. Este estado de ignorância é terreno fértil para quem, sem escrúpulos, forja mitos para justificar políticas destrutivas. A máquina de propaganda criou muitos destes mitos para inflamar a sua guerra contra o Estado Judaico.Israel é a única democracia que no Médio Oriente elege os seus chefes em sufrágio livre, a única que garante direitos aos seus cidadãos e respeita esses direitos. No entanto, Israel é o alvo permanente de quem diz lutar pelos "direitos humanos".Cerca de um milhão e meio de árabes vivem como cidadãos em Israel, elegendo os seus representantes no Parlamento israelita e gozando de mais direitos do que qualquer cidadão árabe de qualquer Estado árabe. No entanto, Israel é o alvo permanente de quem diz lutar por "justiça social".A própria criação do Estado de Israel é referida pelos seus inimigos árabes como "a Nakba", isto é, a "catástrofe", estando nisto implícito que Israel não deveria existir. No entanto, Israel é o alvo permanente de quem diz apoiar a autodeterminação e condenar o genocídio.Israel foi vítima, desde a sua primeira hora, de uma agressão, que não provocou, por parte de cinco monarquias e ditaduras árabes; e tem sido vítima de uma guerra árabe que se prolonga ininterruptamente há cerca de sessenta anos porque os Estados árabes se recusam a fazer a paz. No entanto, Israel é o alvo permanente de quem diz desejar "a paz".Israel é vítima de ataques terroristas, como os dos bombistas suicidas que, juntamente com os judeus que eles querem aniquilar, matam igualmente mulheres e crianças palestinianas. No entanto, Israel é o alvo permanente de quem diz defender a humanidade e um futuro "livre".Como é isto possível? Como pode o mal vestir-se com a toga da justiça? Como pode uma guerra de genocídio para destruir um povo democrático ser desculpada como luta pela "libertação nacional"? E, no entanto, eles fazem-no – através da criação de mitos políticos que racionalizam a agressão e justificam a guerra contra populações civis.No romance premonitório de George Orwell, 1984, o Ministro da Verdade do Estado totalitário proclama: "O Conhecimento é Ignorância, a Liberdade é Escravidão". A natureza do cinismo político não muda, o seu fito é sempre o mesmo: a obliteração da memória histórica, ao serviço do poder. "O combate do homem contra o poder", escreveu o autor checo Milan Kundera, "é o combate da memória contra o esquecimento". Só a reposição da memória pode destruir os mitos totalitários e tornar o homem livre.O texto de David Meir-Levi recupera a memória dos factos que estão no cerne do conflito no Médio Oriente. Estes factos são cruciais, não apenas para a reposição da história que a política obscureceu, mas também para a sobrevivência de um povo que vive no pesadelo da sua própria destruição. Qualquer pessoa interessada na justiça quererá ler este pequeno livro.»David Horowitz
* * *
David Meir-Levi, israelita nascido nos Estados Unidos da América, vive em Palo Alto, Califórnia. É bacharel pela John Hopkins University e licenciado em Estudos Sobre o Próximo Oriente pela Brandeis University. Ensinou Arqueologia e História do Próximo Oriente na Universidade Hebraica de Jerusalém e na Universidade de Tel Aviv, nos anos 60 e 70, altura em que serviu no exército israelita. De regresso aos Estados Unidos, Meir-Levi tornou-se Director de Investigação e Educação da Israel Peace Iniciative (IPI), uma organização não lucrativa da região da Baía de São Francisco destinada a esclarecer o público americano e os seus líderes sobre a história do conflito israelo-árabe. Mais informações sobre a IPI em: http://www.ipi-usa.org/.

Ensinar o Holocausto no Século XXI

Autor: Jean-Michel LecomtePrefácio à edição portuguesa: Esther Mucznik
Nº págs: 236
Formato: 150 x 220 mm ///Género: Ensaio
PVP: 13,65 € (13€ + IVA)
Publicado no âmbito do projecto do Conselho da Europa intitulado “Aprender a ensinar a História da Europa do séc. XX”, este livro de Jean-Michel Lecomte dirige-se, em especial, aos professores, e procura adaptar a forma de ensinar a História aos desafios que a modernidade lhe coloca. Recomendado pelo Conselho da Europa e com prefácio da prestigiada investigadora em assuntos judaicos, Esther Mucznik, esta obra de Jean-Michel Lecomte procura reflectir sobre o importante lugar do ensino do Holocausto, num quadro de ressurgimento do anti-semitismo em algumas partes da Europa, da acessibilidade de sites negacionistas na Internet e da posição isolacionista actualmente adoptada por alguns dirigentes políticos europeus, que fazem desta temática um assunto que ultrapassa largamente os limites da História enquanto disciplina escolar.
Baseado em trabalhos de autores incontestados como Raul Hilberg, Sir Martin Gilbert, Saul Friedlander e Christopher Browning, e nos testemunhos directos de Primo Levi, Hermann Langbein e de pessoas entrevistadas por Claude Lanzmann, Ensinar o Holocausto no século XXI propõe aos seus leitores privilegiados (público em geral, alunos, pais e professores) um conjunto de conhecimentos únicos, colmatando, em certos casos, a falta de informação sobre esta matéria tão sensível. A abordagem de Lecomte procura alargar a definição do Holocausto para além do anti-semitismo, destacando factos e números relativos às vítimas frequentemente esquecidas: os romenos/ciganos, os homossexuais e as testemunhas de Jeová, e fornece também importantes informações acerca da natureza e a execução do genocídio em diferentes países.