PERSÉPOLIS de Marjane Satrapi

Persépolis

Persépolis é a historia autobiográfica da iraniana Marjane Satrapi, a historia de como medrou nun rexime fundamentalista islámico que a acabaría levando a abandonar o seu país. O cómic empeza no ano 1979, cando Marjane ten dez anos e desde a súa perspectiva infantil é testemuña dun cambio social e político que pon fin a máis de cincuenta anos de reinado do Sha de Persia en Irán e dá paso a unha república islámica. Ademais de diferenciarse dos demais nenos por ser educada ao estilo occidental dentro dunha familia de clase alta e por uns pais de ideoloxía progresista e partidarios do islamismo moderado, "Marji" (como a coñeceremos ao principio da historia) tamén ten unha considerable inquietude intelectual para unha nena da súa idade e notable imaxinación que a leva a manter conversacións con Deus -ao que topa un curioso parecido con Karl Marx- ou soñar con chegar a ser algún día a última profeta que siga os pasos de Xesús e Mahoma. A historia duns antepasados ilustres (o seu bisavó foi o último rei da dinastía persa dos Qadjar), unha familia que se opón activamente ao goberno do Sha, as manifestacións, a diferenza de clases sociais ou a marxinación da nena son algunhas das pezas do puzzle que Marji se esforza por compor coa intención de comprender o mundo que a rodea. Á vez que vai crecendo, Marjane dáse de conta de que o novo réxime islámico polo que loitaron os seus pais caeu en mans dos integristas e que non trae consigo nada bo. Neste punto acaba a historia do primeiro dos catro álbums que compón Persépolis. O segundo ocupa o período de 1980 a 1984 e ten como transfondo a guerra entre Irán e Iraq a metade dos oitenta e o inicio da súa adolescencia, onde coñeceremos, por exemplo, da súa afección a grupos musicais prohibidos polo rexime islámico, e algúns dos problemas en que se mete xa de ben nova polo seu carácter rebelde. O terceiro álbum céntrase nas múltiples penurias e peripecias vitais que vivirá a autora en Austria entre 1984 e 1989, onde é enviada a vivir polos seus pais para protexela tanto dos bombardeos como dos problemas legais nos que podería acabar de continuar coa súa conduta, que non sempre se adecuaba aos costumes propugnados desde o goberno islámico. O cuarto e último presentará o seu regreso a Irán, unha época en que realiza os seus estudos de belas artes en Teherán, e tras vivir en Europa varios anos explícanos como ten que volver afacerse de novo ás condicións de vida sob o réxime chiita dos aiatolá.

Eis unha obra dun indubidable valor humano, Persépolis vén precedido dun considerable éxito de vendas para unha obra das súas características (30.000 exemplares vendidos en Francia nun ano) e un feixe de premios entre os que destaca os do Salón do Angouleme (o máis importante de Europa), onde o primeiro álbum gañou o Premio ao Autor Revelación (Coup de coeur) o 2001 e o segundo o Premio ao Mellor Guión en 2002. Fóra de Francia, en EEUU gañou o Premio Harvey á Mellor Obra Estranxeira 2004, e en España foi galardoada co Primeiro Premio da Paz Fernando Buesa Branco. En Estados Unidos tamén foi nomeado nos Premios Eisner 2004 nas categorías de Mellor Novela Gráfica e Mellor Obra Estranxeira e de novo na edición de 2005 na categoría de Mellor Obra Estranxeira, mentres que en Catalunya tamén foi nomeado nos Premios do Saló do Cómic de Barcelona na categoría de Mellor Obra Estranxeira de 2002. En Francia os catro álbums de Persépolis foron publicados entre novembro de 2000 e setembro de 2003 por L'Association, editorial independente que ten no seu catálogo varios destacables cómics autobiográficos como Diario dun álbum de Dupuy e Berberian, Os meus Circunsantacias de Lewis Trondheim ou A Ascensión do gran mal de David B. Para rematar, mencionar que aínda que o debuxo de Satrapi é o factor que máis feita para atrás do cómic nunha primeira ollada (a propia autora recoñece que "ao principio debuxaba moi mal"), con todo resulta sorprendentemente apropiado para o ton da primeira entrega da historia, xa que o grafismo recorda aos debuxos infantís e aumenta a sensación de estar observando o mundo precisamente a través dos ollos dunha nena.
Edita: Norma Comic

Os xudeus en Galicia

OS XUDEUS EN GALICIA

María Gloria de Antonio Rubio

Neste libro realízase un achegamento á presenza xudía en Galicia na Idade Media. Os xudeus foron veciños de localidades como Allariz, Ourense, Ribadavia, Monforte de Lemos, Tui, Compostela, Pontevedra, Noia ou A Coruña. Aquí analízanse a súa historia e oficios, a existencia de xuderías, cemiterios e sinagogas; así como a presenza da Inquisición en Galicia e a expulsión dos xudeus polos Reis Católicos.

ISBN: 84-933244-1-8

Ano de edición: 2004

112 páxinas

PVP: 5,95 €

Edita: EDICIÓNS LÓSTREGO

La Sombra de un Gigante

La Sombra de un Gigante
[USA] Cast A Giant Shadow , 1966

Maxistras película "La sombra de un gigante", que dramatiza con intensidade a loita heroica que Israel sostivo pola súa independencia entre 1947 e 1948. é ao tempo unha boa crónica de guerra e a historia de un romance apaixoado, que ten un reparto de excepción encabezado por Kirk Douglas, Senta Berger, Angie Dickinson, Yul Brynner, John Wayne e Frank Sinatra. A película narra a historia real do coronel retirado do exército David "Mickey" Marcus (interpretado por un xenial Kirk Douglas), identificado coa causa hebrea que, tras unha brillante carreira no exército estadounidense, é requerido polo novo Estado de Israel para construir un exército capaz de superar ao inimigo árabe. Unha decisión complicada que tivo a oposición dos seus antigos mandos militares e da súa propia esposa, pero que vese recompensada co sabor dos logros persoais e as vitorias militares.

Un libro imprescindíbel editado agora en portugués

Autor: David Meir-Levi

Prefácio: David Horowitz

Págs.: 116

Formato: 150 x 220 mm /// Género: Política

PVP: 10.50 euros (iva incl.)

«A Guerra no Médio Oriente dura há perto de sessenta anos. Hoje, muitas pessoas não estão já familiarizadas com a sua história e origens e não têm sequer conhecimento dos factos. Este estado de ignorância é terreno fértil para quem, sem escrúpulos, forja mitos para justificar políticas destrutivas. A máquina de propaganda criou muitos destes mitos para inflamar a sua guerra contra o Estado Judaico.Israel é a única democracia que no Médio Oriente elege os seus chefes em sufrágio livre, a única que garante direitos aos seus cidadãos e respeita esses direitos. No entanto, Israel é o alvo permanente de quem diz lutar pelos "direitos humanos".Cerca de um milhão e meio de árabes vivem como cidadãos em Israel, elegendo os seus representantes no Parlamento israelita e gozando de mais direitos do que qualquer cidadão árabe de qualquer Estado árabe. No entanto, Israel é o alvo permanente de quem diz lutar por "justiça social".A própria criação do Estado de Israel é referida pelos seus inimigos árabes como "a Nakba", isto é, a "catástrofe", estando nisto implícito que Israel não deveria existir. No entanto, Israel é o alvo permanente de quem diz apoiar a autodeterminação e condenar o genocídio.Israel foi vítima, desde a sua primeira hora, de uma agressão, que não provocou, por parte de cinco monarquias e ditaduras árabes; e tem sido vítima de uma guerra árabe que se prolonga ininterruptamente há cerca de sessenta anos porque os Estados árabes se recusam a fazer a paz. No entanto, Israel é o alvo permanente de quem diz desejar "a paz".Israel é vítima de ataques terroristas, como os dos bombistas suicidas que, juntamente com os judeus que eles querem aniquilar, matam igualmente mulheres e crianças palestinianas. No entanto, Israel é o alvo permanente de quem diz defender a humanidade e um futuro "livre".Como é isto possível? Como pode o mal vestir-se com a toga da justiça? Como pode uma guerra de genocídio para destruir um povo democrático ser desculpada como luta pela "libertação nacional"? E, no entanto, eles fazem-no – através da criação de mitos políticos que racionalizam a agressão e justificam a guerra contra populações civis.No romance premonitório de George Orwell, 1984, o Ministro da Verdade do Estado totalitário proclama: "O Conhecimento é Ignorância, a Liberdade é Escravidão". A natureza do cinismo político não muda, o seu fito é sempre o mesmo: a obliteração da memória histórica, ao serviço do poder. "O combate do homem contra o poder", escreveu o autor checo Milan Kundera, "é o combate da memória contra o esquecimento". Só a reposição da memória pode destruir os mitos totalitários e tornar o homem livre.O texto de David Meir-Levi recupera a memória dos factos que estão no cerne do conflito no Médio Oriente. Estes factos são cruciais, não apenas para a reposição da história que a política obscureceu, mas também para a sobrevivência de um povo que vive no pesadelo da sua própria destruição. Qualquer pessoa interessada na justiça quererá ler este pequeno livro.»David Horowitz
* * *
David Meir-Levi, israelita nascido nos Estados Unidos da América, vive em Palo Alto, Califórnia. É bacharel pela John Hopkins University e licenciado em Estudos Sobre o Próximo Oriente pela Brandeis University. Ensinou Arqueologia e História do Próximo Oriente na Universidade Hebraica de Jerusalém e na Universidade de Tel Aviv, nos anos 60 e 70, altura em que serviu no exército israelita. De regresso aos Estados Unidos, Meir-Levi tornou-se Director de Investigação e Educação da Israel Peace Iniciative (IPI), uma organização não lucrativa da região da Baía de São Francisco destinada a esclarecer o público americano e os seus líderes sobre a história do conflito israelo-árabe. Mais informações sobre a IPI em: http://www.ipi-usa.org/.

Edita: Occidentalis editora

Amos Oz e Israel: unha historia de amor e coraxe

AMOZ OZ, PREMIO PRÍNCIPE DE ASTURIAS DE LITERATURA 2007. OS NOSOS CALOROSOS PARABÉNS:

Por Mercedes Monmany

Un dos máis importantes escritores actuais de todo o espectro internacional, eterno candidato ao premio Nobel de Literatura, Amos Oz (Xerusalén, 1939), do que agora acaban de ver á luz uns magníficos «Ensaios sobre literatura», publicados en Siruela, a editorial que veu recollendo o principal da súa extensa obra desde hai anos (as novelas «Non digas noite», «Un descanso verdadeiro», «Unha pantera no soto», «O mesmo mar» ou «O meu querido Mijael», así como ensaios absolutamente espléndidos e imprescindibles para calquera lector dos nosos días como é o caso de «Contra o fanatismo»), forma parte, xunto a Abraham B. Yehoshúa e David Grossman, do célebre triunvirato de novelistas actuais en lingua hebrea que máis fixo, indirectamente e a través das súas respectivas obras literarias, pero tamén a través da súa frecuente presenza nas páxinas dos principais xornais de todo o mundo, por divulgar de xeito lúcido e honesto, cunha autocrítica responsábel e construtiva cando facía falta, a terríbel e cotiá realidade da súa terra. Unha terra e unha democracia firmemente asentada que ten que vivir ou intentar vivir lexitimamente en paz, en medio dun forcexeo político diario e desa tristeira ameaza ininterrompida que desde a creación do Estado de Israel en 1947 tiveron que sufrir os habitantes dunha patria, a vella patria do corazón chamada Eretz Israel, a única que podían chamar por fin con ese nome. Habitantes, tan vítimas como outros, que como no caso da familia de Amos Oz, chegarían de Rusia, Lituania ou Ucraína para instalarse alí tralas innumerables traxedias, por todos coñecidas, e trala infinidade de desgustos e persecucións arrastrados ao longo da historia. Unha historia de amor e rancor ou decepción respecto a Europa e unha fascinante historia colectiva e humana que o lector que desexe coñecer de perto, infiltrándose nos seus dormitorios, cociñas, abigarradas faladoiros rúa ou dos cafés de Xerusalén, Haifa ou Tel Aviv, pode facelo a través das magníficas memorias que co título de «Unha historia de amor e escuridade», probablemente a súa obra mestra, publicaría non hai moito este gran escritor xudeu. Un escritor que ao mesmo tempo sempre foi un loitador incansable pola paz, unha paz razoable («non temos intención de suicidarnos polas necesidades da paz», dirá en «Contra o fanatismo») e o sempre difícil, e continuamente torpedeado, entendemento entre árabes e xudeus. Apaixonado da cidade de Xerusalén («unha vella ninfómana que espreme ate o esgotamento antes de desembarazarse cun gran bocexo dun amante tras outro») como se demostra en novelas espléndidas como «A terceira condición», Amos Oz é sempre un interpelador incisivo das máis variadas cuestións humanas e morais do seu tempo e soubo combinar, dun xeito maxistral e sumamente atractivo, o íntimo e o xeral. Ou, se se prefire, a vida en estado puro, con toda a carga que sempre arrastra, mesturada e confundida sen case apenas interrupción, de drama e comicidade. Do drama máis profundo e da irresistible comicidade da que están cargados certos instantes compartidos xunto aos seres queridos. Escritor dotado dun embriagador e deslumbrante verbo poético, os seus libros están atravesados de inesquecibles pasaxes cheos de emoción, humor, poesía, traxedia e un sentimento de nostalxia e de dor vivido en soidade que, en moitas ocasións, enfronta ao home á incomprensión do que lle rodea. Esa incomprensión tería o seu punto álxido cando o pequeno neno solitario Amos só tiña doce anos, tal e como conta en «Unha historia de amor e escuridade», e tívose que enfrontar de súpeto ao desgarrador e incomprensible misterio do suicidio do seu xoven nai. Dous anos máis tarde, iríase vivir a un kibbutz, onde culminaría a súa formación, o seu fortalecemento como ser humano e a súa aprendizaxe da vida e do amor. Un amor que se convertía tamén en débeda cos seus contraída a partir do seu nacemento: levar sobre os seus escuálidos ombreiros todo aquilo que os seus pais, emigrantes en tempos moi difíciles, «non puideron ver cumprido».

Manifestación fronte a Embaixada da República Islámica de Irán

O mércores 27 en Madrid

Mais información en: www.aseiweb.net

MICHAL, REINA DE ISRAEL de India Edghill

Michal, raíña de Israel

De India Edghill

Unha novela da esposa do rei David. Michal reinou durante máis de corenta anos na establo do rei David. Esposa, amante e prisioneira do seu poderoso consorte, sempre estivo no centro das intrigas palacianas. Michal, a orgullosa e bela filla de Saúl, rei de Israel, casase namorada do mozo David, poeta e valoroso guerreiro que se enfrontara ao xigante Goliat só coa súa fonda. Sen embargo, cando o profeta Samuel vaticina que David arrebatará o trono a Saúl, o mozo debe abandonala para fuxir.

Pasaron os anos. Michal, que foi obrigada a abandonar o palacio, está casada cun granxeiro. Entón David irrompe de novo na súa vida. O agora rei de Xudea quere volver a desposala e emprega todo o seu poder para retela. Michal tenta resistirse á ambición e avaricia que caracterizan ao rei David, pero verase arrastrada pola súa forte personalidade, se ben se esforzará por manter a súa dignidade e os seus principios. Entre o esplendor da corte e a austeridade dos profetas, entre as concubinas e herdeiros que loitan polo trono, a figura de Michal salienta como a dunha muller sabia e forte que se mantén fiel á amizade e ás súas obrigas.

A través dela, India Edghill transpórtanos a unha época de guerras e traizóns, de amor e odio. Unha espléndida evocación da época bíblica.

Edita: Plaza & Janes

Aberrante

Aberrante é a palabra. Eis unha curta de debuxos realizado sob o III Reich. Podería ser hoxe en Irán sen problema. E Irán vai ter o arma nuclear. Hitler revolvería se no seu cadaleuto de envexa polo poder que a República Islámica de Irán vai ter e el non tivo.

EL GATO DEL RABINO de Joann Sfarr

“El Gato del Rabino: 5. Jerusalén de África”

Un dos autores dos denominados da Nouvelle Bande Dessinée publicados por Norma Editorial. O quinto tomo das aventuras filosófico existenciais de “El Gato del Rabino” que leva por título “Jerusalén de África”. De novo Joann Sfar, un dos máis populares membros de esa nova xeneración de debuxantes que conseguiron rachar co convencional, presenta unha máis das súas moi intimas historias das que é protagonista o gato do Rabino, o que da nome á serie e onde temos unha pintura rusa e unha aventura por toda África á procura da doceava tribu de Israel.Edita: Norma Editorial

ADOLF de Osamu Tezuka

A IMPORTANCIA DE CHAMARSE ADOLF

Os que coñezades as obras publicadas dentro da colección Trazado de Planeta DeAgostini, sen dúbida saberedes da excelente calidade de todas elas, tanto se falamos do excelso coidado co que foron tratadas devanditas edicións como ao referirnos ás calidades artísticas dos cómics en si. “From Hell”, “Gorazde”, “Mort Cinder” ou “Maus” son algúns exemplos destas obras seleccionadas de entre o mellor que se produciu nos distintos xéneros do cómic, auténticas obras mestras que ben non foran publicadas antes en España, ou non con demasiado acerto (“Maus”, por exemplo, foi impresa integramente en español por primeira vez na súa edición de Trazado).

E dentro da serie de títulos que conforman a colección, hai que mencionar especialmente a “Adolf”, talvez a obra máis madura de Osamu Tezuka. Adolf foi a primeira serie que apareceu coas características que mellor definen á colección Trazado: un formato que sempre intenta ser o máis apropiado á obra, unha calidade inmellorable e a exhaustiva laboriosidad coa que se levan a cabo as edicións. A pesar de que o tempo que transcorreu desde esa primeira edición non é excesivamente elevado (tan só tres anos), o éxito de “Adolf” foi tal que os cinco libros de que consta a obra atópanse practicamente esgotados. A partir da súa publicación en España, “Adolf” foi galardoado no noso país en numerosas ocasiones: obtivo o premio á mellor obra estranxeira en dous ocasiones (Expocómic 2000, Salón do Cómic de Xixón 2001); o premio ao mellor manga por votación popular noutros dous (Salón do Cómic de Barcelona 2000 e 2001); Mellor Cómic do ano 2000 (Rockdelux 2001) e obtivo outra nominación á mellor obra estranxeira (Salón do Cómic de Barcelona 2001). Perante tal resposta do público e da crítica, Planeta DeAgostini decidiu realizar unha segunda edición dos cinco libros (terceira no caso do número un) dunha serie tan interesante como esta, que sempre reporta unha satisfactoria lectura tanto para os habituais afeccionádevos ao cómic como para os infrecuentes lectores exógenos.

Nesta nova edición se corrixe e mellora a anterior, poñendo gran coidado en detalles como a inserción do logo da colección Trazado e tamén en asimilar o aspecto exterior de “Adolf” ao do resto dos títulos da mesma, como por exemplo “Buda”, obra tamén de Tezuka, coa que comparte o formato.A importancia de chamarse Adolf; Kamil, Kauffmann ou Hitler, como os tres personaxes aos que alude o título da serie, non deixa de ser unha mera coincidencia. Os protagonistas da historia son Adolf Kamil e Adolf Kauffmann, dous amigos que verán moi claras as súas diferencias ao estoupar a Segunda Guerra Mundial. Kamil é xudeu, e aínda que considérese xaponés por haberse criado alí, o estigma da súa relixión é moi forte nesa época.

En fronte, Adolf Kauffmann, fillo dunha xaponesa e un diplomático alemán pertencente ao réxime nazi.“Adolf” conta a historia da relación desencontrada entre eles; conta a historia de Adolf Hitler, un ditador megalómano, a veces ata paródico, e da guerra que orixina a súa tolemia; conta a historia de Sohei Toge, un xornalista que arrisca mil veces a vida por descubrir e protexer a verdade, unha verdade que podería revolucionar o mundo no que se moven os personaxes, e que non deixa de ser o mesmo mundo real que viviu esa Segunda Guerra Mundial; “Adolf” conta a historia da evolución deses complexos personaxes entre 1936 e 1983, centrándose principalmente nos anos da guerra pero, sobre todo, “Adolf” fala das persoas.

Por isto hai que sinalar a importante labor documentalista levada a termo por Tezuka para a correcta recreación do período histórico que representa na obra e que, non esquezámolo, a el tocoulle vivir de primeira man. Sen dúbida a clave do éxito dun cómic como “Adolf” non está tan só no estupendo arte do seu autor, tan persoal e característico por outra parte. “Adolf” ten unha sólida estructura narrativa, unha ucronía talvez, pero perfectamente aplicable á historia que coñecemos, á historia das relacións humanas nos tempos difíciles, ás historias de amizade, de lealdade e de perseveranza, uns valores que impregnan importantemente aos personaxes de Tezuka. “Adolf” é unha obra que pretende reflectir estes valores, que pretende reflectir os tempos pasados. Aínda que “Adolf” é, ao fin e á corda, só unha historia.

Edita: Planeta DeAgostini

EMBASSY E A INTELIXENCIA DE MAMBRÚ de Patricia Martínez de Vicente

Novela histórica escrita cunha perspectiva antropolóxica social, na que Patricia Martínez de Vicente relata as auténticas experiencias humanitarias dos seus pais en España en unión á MI15 e MI16 durante a II Guerra Mundial. Baséase nos testemuños maternos, os seus recordos infantís e o diario do seu pai escrito en 1942, ademais das súas memorias publicadas por Doubleday en N.E en 1961. Unha información contrastada con documentos dos arquivos británicos e o Ministerio de Asuntos Exteriores en Madrid, citada na bibliografía.

Cos seus pais como protagonistas, a autora saca ao resto dos carácteres da vida real como participantes dos salvamentos clandestinos de refuxiados e indocumentados xudeus que fuxen a través de España nos anos 40 escapados do III Reich. Unha maioría que era trasladada ao campo de concentración en Miranda de Ebro e outras prisións fronteirizas. Rescatados en nome da Embaixada Británica en Madrid e en combinación con Cruz Vermella Española, o doutor galego Eduardo Martínez Alonso, xunto aos diplomáticos británicos, no seu dobre rol coa MI15 e MI16, encargaranse de evacualos por Portugal ou Xibraltar. Durante estas visitas regulares a Miranda de Ebro, o doutor e os seus amigos diplomáticos inventan estratéxicas para salvar milleiros de vidas con falsos certificados médicos e outras estratexias.

Tras un difícil periplo pola xeografía española, para a saída ás fronteiras, o doutor os agocha na súa propia casa, en Madrid, ou na familiar de Vigo e Redondela. Igual que fai Margarita Taylor na súa, sobre as dependencias do salón de té Embassy no Pº da Castellaba 12 de Madrid, xunto aos cooperantes que colaboran por todo o país. Unha vez en Galiza e en asociación con tres mariñeiros de Redondela, logran pasalos clandestinamente a Portugal, ou depositalos nos buques británicos fondeados na Ria de Vigo. Labores que se dirixían a partir das oficinas centrais de Whitehall en Londres e levaban a cabo xunto aos diplomáticos ingleses no seu dobre función co Servizo Segredo Británico a partir da embaixada en Madrid.

"Embassy e a Intelixencia de Mambrú" relata a historia humana e os entramados, clandestinos dalgunhas redes de evacuación aliada ao seu paso pola Península Ibérica, desde as fronteiras pirenaicas ate Xibraltar, ou Portugal. Debido aos impedimentos para lograr os visados de paso por España, e os salvocondutos para viaxar polo país, cun goberno altamente influenciado pola política do III Reich, os aliados tiveron que levar adiante estes rescates, burlando á propia Gestapo en Europa e España.

Como escribe en 1946 o entón embaixador, Sir Samuel Hoare, entre 1940-44 chegáronse a salvar ilegalmente máis de 30.000 xudeus do nazismo con estes e outros procedementos similares. Ate a publicación de Embassy e a Intelixencia de Mambrú no 2003, apenas se sabía destas colaboracións. O salón de té Embassy, un dos centros sociais mais elegantes de Madrid, era ao mesmo tempo o lugar de acubillo e reunión dos rescatadores na capital. Alleos á embaixada alemana que tiñan enfronte, e aos axentes da Gestapo que merodeaban polo salón.

Cun importante protexo testemuñal, bibliográfico e documental sostido por unha seria investigación de anos nos arquivos españois e ingleses, para confirmar os testemuños familiares e os seus escasos coñecementos persoais, a autora presenta na súa primeira novela publicada en España, tamén por primeira vez, un capítulo da historia contemporánea practicamente descoñecida. E cun final auténtico e feliz.

Versión 2006

A partir do Freedom of Information Act do 1 de xaneiro do 2005 e ao quedar desclasificados nos National Arquives británicos moitos documentos do Servizo Segredo relacionados coa II Guerra Mundial, Patricia Martínez de Vicente logrou atopar os 3 arquivos con máis de 200 páxinas de información que se refiren ao caso concreto do seu pai, o doutor galego Eduardo Martínez Alonso e a súa colaboración humanitaria e informativa entre España e Inglaterra como colaborador da MI15 durante a II Guerra Mundial.

Apoiada nos devanditos documentos e mantendo o texto orixinal, baseado nos testemuños familiares, como preséntase na edición do 2003, na nova versión do 2006 de Embassy e a Intelixencia de Mambrú, a autora engade un breve epílogo explicatorio, incluíndo as copias dos documentos dos arquivos británicos que avalan as experiencias descritas na versión anterior.

Como información complementaria, engadiu que no momento actual prepara unha segunda novela, igualmente referida aos salvamentos en España durante a II Guerra Mundial (sen título aínda) onde abarca outras rutas de evacuación, a partir dos Pirineos ate Portugal e Xibraltar. A finalidade principal é unir a través de personaxes reais e ficticios as operacións de salvamento realizadas en Madrid e Barcelona. Os eixes centrais en España do Servizo Segredo Británico, MI15, MI16 e MI19, que operaban a partir da Embaixada en Madrid e o Consulado de Catalunya en Barcelona, igualmente documentada en feitos reais

Edita: Velecio Editores