sábado, 19 de setembro de 2009

"Os Anagramas de Varsóvia" de Richard Zimler


Os Anagramas de Varsóvia
de
Richard Zimler
Edição/reimpressão: 2009
Páxinas: 368
Editor: Oceanos
Idioma: portugués
ISBN: 9789892305837
Colecção:
Mar de Histórias
.
Um romance policial arrepiante e soberbamente escrito passado no gueto judaico de Varsóvia. Narrado por um homem que por todas as razões devia estar morto e que pode estar a mentir sobre a sua identidade… No Outono de 1940, os nazis encerraram quatrocentos mil judeus numa pequena área da capital da Polónia, criando uma ilha urbana cortada do mundo exterior. Erik Cohen, um velho psiquiatra, é forçado a mudar-se para um minúsculo apartamento com a sobrinha e o seu adorado sobrinho-neto de nove anos, Adam. Num dia de frio cortante, Adam desaparece. Na manhã seguinte, o seu corpo é descoberto na vedação de arame farpado que rodeia o gueto. Uma das pernas do rapaz foi cortada e um pequeno pedaço de cordel deixado na sua boca. Por que razão terá o cadáver sido profanado? Erik luta contra a sua raiva avassaladora e o seu desespero jurando descobrir o assassino do sobrinho para vingar a sua morte. Um amigo de infância, Izzy, cuja coragem e sentido de humor impedem Erik de perder a confiança, junta-se-lhe nessa busca perigosa e desesperada. Em breve outro cadáver aparece - desta vez o de uma rapariga, a quem foi cortada uma das mãos. As provas começam a apontar para um traidor judeu que atrai crianças para a morte. Neste thriller histórico profundamente comovente e sombrio, Erik e Izzy levam o leitor até aos recantos mais proibidos de Varsóvia e aos mais heróicos recantos do coração humano.

sexta-feira, 11 de setembro de 2009

Cocina judía para celebrar la vida. De Debora Chomski (Entrevista)


Unha conversa con Débora Chomski de J.L.Argüelles (La Nueva España-05.09.09)

O Pobo do Libro, mais tamén o da boa mesa. Esta é unha das conviccións que a profesora Débora Chomski defende no seu libro «Cocina judía para celebrar la vida», volume que ven de publicar a editorial Trea na súa colección sobre gastronomía. Libro que é moito máis que un singular receitario internacional de comida «kasher». A súa autora, liga unha elocuente relación entre a cociña xudía e unha milenaria tradición cultural e relixiosa para a que o alimento é, tamén, respecto ao propio corpo e ao espirito. Antigas ensinanzas que soan case revolucionarias nestes inclementes tempos de «comida rápida» e «bocados lixo».

-Vostede afirma que a cociña xudía é un acto de amor con todos os sentidos, por que?

-Hai un factor emocional que ten que ver cos sabores da infancia, que mobiliza todos os sentidos. O libro é o resultado dunha inquietude por transmitir aos meus fillos, nunha contorna sen referencias e no que o xudeu é invisible, unha herdanza milenaria.

-Haberá quen sorría cando vostede subliña que a cociña xudía ten unha dimensión espiritual.

-No caso da alimentación xudía, que é «kasher» (suxeita a unha serie de prescricións e normas de preparación), onde se elixe moi ben o que imos comer en función dos nosos principios relixiosos e hixiénico-dietéticos, fica claro que cambia a relación co que inxerimos; é dicir: non comemos calquera cousa. No momento no que se dan as beizóns a un alimento, cambia a nosa relación con este, que se volve sacro.

-Como se foi enriquecendo esta cociña milenaria a partir da presenza, das idas e voltas do Pobo Xudeu por todo o mundo?

-Cóntolle unha anécdota persoal. Os meus avós son de Lituania, Polonia e Bielorrusia, pero emigraron a Sudamérica, onde tiveron fillos e netos; unha das súas netas, que son eu, está agora en Cataluña. Pois ben, en toda esa trasfega, os meus avoíños, que xa tiñan a súa cociña xudía, aprenderon a cociña de todos eses países, incluída a arxentina, que ten, á súa vez, moitas achegas da mesa italiana. Pois ben, eu fago as receitas da miña avoíña, máis as da miña mamá, de Arxentina, ademais das españolas que eu adecuei ás nosas tradicións. Creo que se trata dun camiño de ida e volta, de interinfluencias, no que a base son os alimentos que mencionan os nosos textos sacros. Pero claro, os ingredientes que se empregan en cada zona xeográfica ou o feito de ter un lume rápido ou outro lento xa cambia todas as cousas, o resultado final.

-Vostede establece distincións entre un e outro tipo de cociña xudía.

-A cociña xudía é unha, pero hai realizacións, pratos, que se adecuan a distintos espazos. Por exemplo, a sefardí, que é de orixe española, e a askenazí, que se desenvolveu fundamentalmente en Europa do Leste e Europa Central. Son produto de costumes relixiosos e gastronómicos particulares. Logo, hai países nos que se sumaron as cociñas locais ás sefardíes e askenazíes. É unha descrición esquemática, porque hai máis cousas.

-Hai quen pode pensar que as severas leis dietéticas («Kashrut») que pesan sobre a alimentación que toman os xudeus limita e condiciona, pero para mal, esa cociña e os seus resultados.

-Non só os xudeus teñen limitacións na súa alimentación. Os árabes seguen as súas prescricións; os budistas posúen, así mesmo, unha serie de normas; entre os cristiáns, os adventistas seguen, practicamente, as limitacións «kosher». Case todas as relixións teñen normas dietéticas. Si é certo que esas prohibicións obrigan a desenvolver o enxeño, a adaptar ou recrear receitas gastronómicas.

-Pode parecer absurdo que condicionemos a nosa inxesta de alimentos a algunhas frases veterotestamentarias.

-Esas frases teñen unha motivación hixiénico-dietética, que se explica pola dificultade para conservar certos alimentos. O consumo de porco xeraba, por exemplo, graves problemas de triquinose. Logo está a explicación relixiosa, espiritual, que é máis cabalística.

-A explicación relixiosa elabórase a posteriori para xustificar a prescrición hixiénica ou sanitaria?

-Eu creo que unha e outra cousa están relacionadas: saúde, experiencia e espiritualidade. Por iso é polo que unha vez superados os problemas derivados da conservación de alimentos, manténse aínda a dimensión espiritual, á que engádeselle a afectiva, de pertenza a unha comunidade.

-Permítame unha brincadeira, pero a moitos defensores do xamón parécelles un pecado gastronómico as súas prescricións sobre o porco.

-Si, claro, pero son costumes, normas que ten cada grupo e que lle permitiron preservarse.

-Cantas persoas suman as comunidades xudías que viven en España?

-Entre trinta mil e corenta mil persoas.

-Esas comunidades seguen a machada todo esas prescricións?

-O xudaísmo é bastante liberal. Os ortodoxos seguen todas as regras tal cal; os conservadores obedecen unhas cousas e outras non, mentres que os reformistas, que poden ter o seu equivalencia na reforma cristiá, expoñen cambios en función do ambiente e da contorna. Ben, é sempre unha cuestión de elección persoal.

-O seu libro reúne numerosas receitas, algunhas que conectan directamente cunha cociña máis moderna.

-Dou receitas moi antigas, algunhas mesmo dos xudeus españois e do norte de Marrocos; despois hai outras que son resultado de pasar a cociña moderna polo filtro «kasher». Xorde entón unha cociña innovadora, case molecular. Digamos que no libro expoño unha cociña versátil. O libro foi ben recibido, porque é algo diferente, cun receitario amplo.

*Débora Chomski Warcowicki reside en Barcelona. Con ampla formación en linguas e comunicación, imparte clases sobre comunicación e gastronomía no máster que sobre ambas disciplinas ofrece a Universitat de Vic. Forma parte, ademais, do L'Observatori de l'Alimentació da Universitat de Barcelona. Colaboradora de varias publicacións, é relatora e conferenciante habitual en cursos sobre relixión e gastronomía. É autora de «La lengua en los medios de comunicación». En «Cocina judía para celebrar la vida» ofrece unha visión renovada sobre a alimentación nunha das grandes culturas universais.


"Cocina judía para celebrar la vida"

Débora Chomski

Formato: 17 x 24

I.S.B.N.: 978-84-9704-429-5

376 páxinas

Idioma: español

P.V.P.: 35

Ediciones Trea

L'Observatori de l'Alimentació http://www.odela-ub.com/index.htm

domingo, 23 de agosto de 2009

"El último rabino" de Enrique de Diego


El último rabino
Autor: Enrique de Diego
Aneto Publicaciones
PVP: 24.00 euros
ISBN: 978-84-92518-19-0
Número de Páxinas: 416
Idioma: español
.
"O último rabino" é a demostración de que a historia supera a ficción, porque ningunha etapa máis apaixonante que a historia con rigor novelada polo autor: o conflitivo reinado de Enrique IV, o azaroso acceso ao trono de Isabel a Católica -tras gañar a guerra contra os partidarios de Juana a Beltraneja-, e o intenso reinado de Isabel e Fernando. Tempo convulso, cheo de intensas polémicas, no que as personaxes parecen sacadas da lenda, pero son estrita historia de Sefarad. Abraham Seneor, rabino maior das alxamas de Castela, amigo persoal de Isabel, factor crave no seu ascenso ao trono, verase inmerso no vórtice da tormenta desatada que culminará na expulsión dos xudeus. De fondo, unha sociedade de paixóns intensas, un Estado en formación e unha España que recupera a unidade política perdida coa invasión musulmá. Sobresaíndo na paisaxe axitada de cidades fabrís, aínda fresco o seu espírito de fronteira, o marco incomparable de Segovia.
.
Enrique de Diego é xornalista de longa traxectoria. Actualmente é director dos programas "A fondo" e "O país das marabillas", de RadioIntereconomía, así como interlocutor de "O gato á auga" e "Máis se perdeu en Cuba" de Intereconomía TV. Colaborador en numerosos dixitais. Como escritor, é autor dunha exitosa triloxía templaria. Combina a mellor técnica narrativa cunha documentación exhaustiva, posta ao servizo do obxectivo de converter a novela histórica no mellor e máis amable canle de divulgación dos feitos: historia novelada en sentido estrito.
Informa Mary Cousillas

domingo, 16 de agosto de 2009

Los otros niños del pijama de rayas. Los ángeles del Holocausto. de Licia Lopez de Casenave




Los otros niños del pijama a rayas

LOS ANGELES DEL HOLOCAUSTO
Autores:
LÓPEZ DE CASENAVE, LICIA
EAN: 9788493698133
Prezo: 12,90 €
Editorial:
AS DE DIAMANTES
Colección:
NARRATIVA
Temática:
NARRATIVA Y NOVELA
Encadernación: RUSTICA
Lugar de publicación: BARCELONA
Idioma: ESPAÑOL

.
A infancia e a súa tenrura e inocencia mestúranse neste libro coa crueldade da guerra. Un relato conmovedor dos nenos que viviron as peores situacións durante a segunda guerra mundial, os seus carceleiros e os seus salvadores. O retrato máis humano dos ghettos, os campos de exterminio e as rutas dos deportados e exiliados. Testemuño, historia, amor, odio, rancor e superación. Un relato de vida e esperanza que axita a memoria. Unha referencia imprescindible.

Via Merce

terça-feira, 14 de julho de 2009

EL GUARDIAN DE LA AURORA de Richard Zimler


EL GUARDIAN DE LA AURORA
de Richard Zimler
Editorial DESTINO
Ano 2009
360 pags
Língua: CASTELLANO
Encadernación: Tapa blanda
ISBN: 9788423341689
.
O século XVI está a piques de chegar ao seu fin. Na colonia portuguesa de Goa, a Inquisición logrou establecerse e está a facer progresos no seu labor de converter ao cristianismo tanto aos xudeus secretos como á poboación hindú. A pesar do convulso da situación, a familia Zarco mantén as súas raíces portuguesas e xudías. Tiago e a súa irmá Sofia gozan ilustrando manuscritos xunto ao seu pai e coas festas hindús que celebra a súa querida cociñeira Nupi. Pero ese paraíso acaba ao mesmo tempo que a súa infancia, cando pai e fillo son capturados pola Inquisición. Anos despois, completamente esnaquizado, Tiago volve á India tras cumprir a súa sentenza en Portugal. Devastado por todo o que perdeu, descubrirá quen se esconde tras a traizón e a denuncia á súa familia, unha verdade que preferitía non ter que afrontar. Ademais dunha extraordinaria recreación histórica e un vivísimo testemuño da crueldade baixo a Inquisición na India, "O gardián da aurora" é un cativador relato de misterio, e unha profunda e lúcida exploración sobre a natureza do mal e as súas consecuencias. «Zimler ten ese toque de xenialidade que os críticos non poden explicar pero que os lectores recoñecen, esa maxia que todos os novelistas desexan pero que só algúns posúen.» The Independent

Eis o periplo en fin duns xudeus portugueses pola India, fuxindo da Inquisición. A novela narra o periplo e as desventuras da familia dun xudeu portugués, ilustrador de manuscritos, que emigra á India a finais do século XVI fuxindo do terror da Inquisición portuguesa. Co transfondo do exotismo e a beleza máxica de Oriente, os nenos inícianse á vida, sofren as inxustizas da persecución relixiosa e o asombro ante a complexidade da historia. Unha novela maxistral histórica acerca da época da Inquisición, profundamente evocadora. Un canto á vida a pesar da opresión. Unha alegación contra a intolerancia. Unha historia de paixón, celos, despeito e vinganza narrada cunha prosa de gran sensualidade.

domingo, 5 de julho de 2009

Doron Benatar Berlín 10119. De Aída Berliavsky



Doron Benatar Berlín 10119.
.
Un detective xudeu madrileño, un poderoso mafioso reciclado da antiga nomenclatura comunista da Alemaña Oriental, un rico exiliado ruso opositor á camarilla de poder que goberna en Rusia, e o propio servizo secreto ruso (FSB antiga KGB) conflúen sobre un mesmo obxectivo: Facerse coa xoia máis cobizada dos últimos cen anos e que garda no seu interior un segredo longamente buscado. Un novo caso para o detective existencial Doron Benatar. Doron leva uns meses no dique seco por decisión propia tras ver como atropelaban e mataban intencionadamente a Natalie, a moza da que estaba namorado. A súa nai pídelle un gran favor, que axude a unha boa amiga, Esther Brecht e investigue respecto da actual situación e titularidade da casa que a familia Brecht abandonou precipitadamente fuxindo de Berlín Este a noite antes de que o Muro se levantase. O detective acepta o compromiso de mala gana e viaxa a Berlín para interesarse pola propiedade pero descobre que a casa xa non existe e que sobre ese terreo se constrúe agora un edificio de oficinas de luxo porque o lugar obtivo unha enorme plusvalía.
.
Tamén descobre que o actual propietario é unha empresa dun político da antiga Nomenclatura comunista reciclada ao capitalismo máis salvaxe. Esa mesma noite o detective é asaltado do mesmo xeito que a súa habitación de hotel. Aos poucos o perigo vai crecendo e Doron descobre que quen se interesan pola casa buscan algo dun valor incalculable que levaba encima o pai da súa clienta o día que escaparon á zona Oeste e polo que non dubidarán en asasinar a quen faga falta sen escrúpulo algún. Como no anterior libro, intercálase a acción con contos da autora e cos preparativos de voda do seu primo David Horowitz. Toda a familia Benatar, así como a familia Horowitz chegada de México, desprazásense en pleno a Melilla para o desposorio xa que a noiva, Jacqueline, é unha moza xudía melillense que desexa casar na súa terra seguindo as antigas tradicións sefarditas dunha voda berberisca. Ademais, o libro ten a súa anécdota que brevemente vos conto: "Quero que o meu libro, Doron Benatar Berlín 10119, custe 12 euros", dixen. "Iso non o decides ti. Quen che cres que es?", respondéronme. Non desanimei. Sigo co mesmo coche, na mesma casa, e case coa mesma roupa porque o obtido co primeiro libro metino neste segundo para producilo e, claro que custa 12 euros! Incluído o envío a España e Latinoamérica mentres se abre camiño nas librarías, e ademais, se queres pódocho dedicar.

quarta-feira, 1 de julho de 2009

La vida a oscuras. De Beatriz Martínez de Murguía


La vida a oscuras

Beatriz Martínez de Murguía

Sefarad Editores

22 Euros

Importante traballo de investigación -e primeiro en España- sobre un dos feitos máis dolorosos da historia da humanidade. A obra é unha crónica minuciosa que traza un percorrido desde o momento da invasión alemá a Polonia até a liquidación do gueto de Varsovia, relatado polas propias voces dos protagonistas e testemuñas a través de diarios, cartas e testemuños. A vida ás escuras é tamén un tributo aos que se foron para sempre. Hoxe quedan en Varsovia cinco mil xudeus dunha comunidade que, segundo o censo de 1931, sumaba entón 325.659 individuos, algo máis do 30% da poboación. A palabra "catástrofe" é, verdadeiramente, a única capaz de describir en toda a súa traxedia a desaparición, en tan só uns meses, da case totalidade dos xudeus polacos e, con ela, a interrupción irreversible e brutal dos seus mil anos de historia. Beatriz Martínez de Murguía é doutora en Ciencias Políticas pola Universidade Complutense de Madrid e autora dun estudo memorable, "Descifrando cenizas". Persecución e indiferencia (Paidós, 2001), un libro que é unha conxectura sobre as testemuñas que, cos brazos cruzados ou encolléndose de ombreiros, non fixeron nada por evitar a atrocidade.

Informa Carlos Galansky

sábado, 27 de junho de 2009

Los elementos del mundo. De José María Beneyto


LOS ELEMENTOS DEL MUNDO
José María Beneyto
.
Un relato estremecedor, un verdadeiro descenso aos infernos ao lado máis escuro da condición humana.
.
Finalizada a Segunda Guerra Mundial, Alemaña vive sumida nun proceso de "desnazificación". Durante os xuízos de Núremberg, investigadores internacionais instrúen procesos para depurar a responsabilidade penal de numerosos colaboradores do réxime nazi. Entre eles atópase o "Profesor", eminente xurista e catedrático da Universidade de Berlín, que participou na redacción das leis que foron esenciais para o desmantelamento da República democrática de Weimar e o establecemento do nacionalsocialismo. Sometido a un implacable interrogatorio verase obrigado a rememorar a súa vida e, ao tempo, a historia de Alemaña desde o final da Gran Guerra até a derrota de Hitler, período do que foi testemuña privilexiada. O testemuño do "Profesor" transfórmase nunha novela apaixonante, que atrapa ao lector desde a primeira páxina e lévalle da man a través dun relato estremecedor, un verdadeiro descenso aos infernos ao lado máis escuro da condición humana.
.
José María Beneyto é Catedrático Jean Monnet de Dereito Europeo e Identidade Cultural Europea, Catedrático de Dereito Internacional Público e Relacións Internacionais e Director do Instituto Universitario de Estudos Europeos da Universidade CEU San Pablo. Doutor en Dereito (1980) e Filosofía e Letras (1986) pola Universidade de Münster (Alemaña), Master en Dereito e en Relacións Internacionais pola Universidade de Harvard, foi Fellow/Profesor Visitante no Centro de Estudos Europeos da Universidade de Harvard (1988-1990) e funcionario, por oposición, das Comunidades Europeas, onde foi Conselleiro na Dirección Xeral de Investigación e na Comisión de Asuntos Económicos e Monetarios do Parlamento Europeo (1985-1989, na actualidade excedente). Experto na Dirección Xeral IV (Competencia) da Comisión Europea. é Académico correspondente da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación. Ademais, colabora en distintos medios de comunicación especializados e é membro do Padroado de varias Fundacións.
Informa Maribel Ferreiro

quinta-feira, 18 de junho de 2009

"Emocións misturadas", de Rutu Modan

Entre os meses de maio e outubro do 2007, a autora de comics israelí Rutu Modan, coñecida en España pola súa obra Metralla, debuxou para o New York Times unha serie autobiográfica, Mixed Emotions. Nela, Modan conta a súa vida cotía en Israel cando era máis nova, ou feitos que acabaron marcándoa, coma a súa primeira viaxe á cidade de Nova York, cando tiña 21 anos. Coa particular aproximación psicolóxica que adoita facer ás persoaxes das súas obras, a autora retrata o ambiente familiar no que medrou, reflectindo unhas situacións que, de tan universais, calquera pode identificar coma parte da nosa vida cotía.
Os capítulos, a razón dun mensual, son:
Informa Iago Pillado

JAMILTI Y OTRAS HISTORIAS DE ISRAEL. De Rutu Modan

JAMILTI Y OTRAS HISTORIAS DE ISRAEL
Rutu Modan
Ediciones SinSentido

Tras o seu magnífico album "Metralla", o seu anterior traballo, proporcionoume, chega ás nosas librarías un traballo anterior pero publicado en España posteriormente. A través das 7 historias curtas recompiladas podemos observar a progresión estilística, duns primeiros relatos que están máis preto do naif e do retro, á súa última historia no tempo, cun estilo gráfico case idéntico ao de Metralla. En canto a temáticas cada unha das historias ten un envoltorio diferente que vai desde a trama policial até o relato fantástico-absurdo. En todo caso, envoltorios que cobren a verdadeira motivación desta magnífica autora, que é a de falar sobre xente común, nas súas relacións do día a día, tendo como fonte a sociedade israelí moderna. Calquera que gustara de "Metralla", non vai ficar decepcionado polo que se vai a atopar aquí. De feito, tan só pola primeira historia (na que un músico, futura estrela do pop, ten que ver como pasan os seus días tocando en festas, esperando que lle chegue o seu momento) e a última (onde contan os preparativos para unha voda, co problema do terrorismo palestino flotando no aire) a compra do libro xa está máis que xustificada.
Informa Maribel Ferreiro

quarta-feira, 17 de junho de 2009

Atrapados en la discordia. De Pilar Rahola e Tomás Alcoverro


Atrapados en la discordia

Editorial Destino

Acaba de sair do prelo o libro "Atrapados en la discordia. Conversaciones sobre el conflicto Israel-Palestina", de Editorial DESTINO. É unha conversa dura, argumentada e moi enfrontada, entre dúas olladas distintas do conflicto de Oriente Próximo. Por unha banda, Tomás Alcoverro, coñecido correspondente no Líbano, e frontal crítico de Israel. Pola outra banda, Pilar Rahola

Do intenso debate, saíu un libro tamén intenso e complexo. Eis o prólogo escrito por Pilar Rahola titulado "El mito y la realidad".

El mito y la realidad.

El primer enemigo de este trágico y duradero conflicto es la propaganda. Y la primera víctima, es la verdad. Sobre el conflicto de Oriente Medio, no se informa, se perpetúan largas retahílas de medias verdades, algunas sonoras incoherencias históricas y una ingente cantidad de mentiras. Es cierto que la deformación de la realidad es un fenómeno innato a las crónicas de guerra, y que ningún conflicto escapa a esa perversión. Pero la deformación periodística que sufre la endémica confrontación entre árabes e israelíes, va mucho más allá de la tradicional dificultad del periodismo, por encontrar el equilibrio informativo. No existe ningún otro conflicto violento que genere tanto maniqueismo y tanta manipulación informativa. Y no hay ningún otro donde se lesione más el código deontológico del periodismo. La persistente voluntad de convertir a Israel en una especie de ente diabólico, eternamente culpable, y, a su vez, de presentar a los palestinos como víctimas universales, sin mácula, ni culpa, ha convertido a la mayoría de la prensa internacional, en parte activa del conflicto, y la ha alejado definitivamente de su condición de cronista. La cuestión es preguntase si esa postura militante, y abiertamente antiisraelí, es realmente útil para resolver el conflicto, o solo sirve para maquillar algunas malas conciencias.

¿Es útil para conseguir la paz? ¿Lo es para el pueblo palestino? O, como me temo, ¿solo sirve para encender algunas soflamas de una izquierda caduca, cuya nostalgia de viejas ideologías, la ha llevado a substituir el póster amarillento del Che Guevara, por la kefia palestina? Porqué si algo resulta meridianamente claro es que la demonización que sufre Israel, en manos del periodismo, y, especialmente, en manos de la intelectualidad de izquierdas, no ayuda a ninguna de las partes, y contamina seriamente los caminos de la paz. Veamos algunas de las reflexiones divergentes sobre un conflicto que, generalmente, no goza del análisis sereno, sino de una profusa evacuación de vísceras. ¿Existe otro problema en el mundo que genere más adrenalina y menos pensamiento, que éste? ¡Cuántos ciudadanos inteligentes, con sus carreras bajo el brazo y sus títulos de prestigio, devienen auténticos ignorantes cuando hablan de Israel! ¡Y cuántos de ellos hacen buena la máxima que un día dediqué a José Saramago, paradigma de la histeria antiisraelí más desacomplejada: “se puede escribir como los ángeles, y pensar como los idiotas”! Si algo es cierto, en todo caso, es que el antiisraelismo forma parte de lo políticamente correcto, tanto que se ha convertido en un auténtico pensamiento único. Sin embargo, a pesar de su “incorrección” y a pesar de parecer, sin serlo, una pura provocación, oso plantear algunas “verdades distintas”, a las “verdades” oficiales que parecen imponerse, sin solución de debate.

La primera “verdad” es que el principal aliado del pueblo palestino, es Israel. Probablemente, de hecho, es el único que tiene. O dicho de otra forma, algunos de los que más gritan el “Palestina libre” y más criminalizan al “ente sionista”, son los que más daño hacen a los intereses del pueblo palestino. No solo porqué cualquier estado palestino viable, pasa necesariamente por la colaboración con el vecino Israel, sino porque la mayoría de países que intervienen en el conflicto, nunca han querido un Estado palestino. Peor aún, tampoco lo quieren los grupos palestinos que usan el terrorismo yihadista, y cuyo único objetivo es una República islámica mundializada. No hay un solo texto de Hamás, en décadas de existencia, que plantee la creación de un Estado palestino libre. Y ello es extensible a otros grupos de la misma naturaleza ideológica. Si hablamos de países teóricamente “amigos” de Palestina, como Irán o Siria, los hechos son dramáticamente contundentes: profusa ayuda económica y militar para el terrorismo; cero ayuda económica para la construcción de un estado moderno; cero ayuda diplomática para su viabilidad. Palestina es la gasolina que enciende muchas mechas en Oriente Próximo, pero la mayoría no tienen como finalidad crear un Estado independiente, sino acosar, hostigar y violentar a Israel, cuya naturaleza democrática resulta pura dinamita para los regimenes de la zona. Tampoco sirve de mucha ayuda para resolver el conflicto, la minimización del terrorismo palestino, que perpetran, con suicida alegría, la mayoría de los grandes pro-palestinos que pululan por las esferas del pensamiento progresista. Hamás, y el resto de grupúsculos de la misma naturaleza, son un auténtico cáncer para Palestina, fanatizan a su sociedad, usan a adolescentes como bombas humanas, esclavizan a sus mujeres, asesinan a los disidentes e hipotecan, para siempre, toda posibilidad de acuerdo con Israel. Practican, pues, una ideología totalitaria.

No hay ninguna duda de que, para los palestinos democráticos, Israel es un enemigo con el que tendrán que pactar algún día. Pero está claro -otra “verdad” incómoda-, que Hamás es el enemigo principal, y con éste nunca podrán pactar nunca. Lo cual nos lleva a otro enigma de este particular conflicto: ¿cómo es posible que jóvenes de extrema izquierda y sesudos progres de carnet, griten “vivas” por las calles occidentales, a una organización totalitaria que nunca ha luchado por la libertad de nadie, sino por la esclavitud de todos? Por supuesto, el mito también señala, con pasión inaudita, que la culpa del conflicto es toda de Israel, porqué ocupa territorios palestinos, y no quiere la paz. Sin embargo, la otra “verdad” señala cómo, históricamente, los árabes nunca han creado un estado palestino cuando han podido hacerlo, ni en Gaza por Egipto, ni en Cisjordania, por Jordania. Y señala también que, cada vez que ha habido una posibilidad de paz, Israel ha cedido territorios que había conquistado, después de guerras cruentas. “Paz por territorios” es un lema clave de la política de defensa israelí, cuya virtualidad no discute ningún de sus líderes. A diferencia de los palestinos, que nunca han perdido una oportunidad de perderlas todas, Israel nunca ha dejado escapar una sola oportunidad para garantizar la paz. Pero hay una gran diferencia entre entregar territorios, después de una garantía de acuerdo pacífico, y entregar territorios sin ninguna garantía. Léase Gaza. Sharon devolvió la franja. Y ello solo ha servido para que Irán armara un auténtico ejército, financiara la logística terrorista, disparara miles de misiles contra Israel y retrasara cualquier posibilidad de acuerdo. ¿Quién puede pedir a un país que retorne territorios gratuitamente, sin acuerdo de paz, y con la posibilidad de que se conviertan en plataformas de su propia destrucción? Eso, que no se pediría a nadie, se exige permanentemente a Israel. El mito habla de Israel como el gran gigante militar de la zona. La triste otra “verdad” es que Israel es el único país del mundo amenazada de destrucción, el único cuyo pueblo ya ha sufrido intentos de exterminio, el único que sufre la amenaza de un ataque nuclear, y el único que puede desaparecer.

¿Cuántos días, meses, años pueden perder la guerra, los enemigos de Israel? Eternamente. ¿Cuántos puede perderla Israel? Un solo día. Uno solo, y desaparece. Otros muchos mitos circulan sobre el conflicto, y todos confluyen en una única dirección: Israel es una especie de ente diabólico, culpable de los males de la región y hasta de los males del mundo. Sorprende que esta obsesiva criminalización la perpetren intelectuales que dicen defender la libertad, pero así es. Sin embargo, la incómoda “verdad”, es que Israel es el único país que defiende la libertad en la región, y el único dispuesto a convivir con un estado palestino. ¿Están dispuestos, el resto de países islámicos, a convivir con un Israel democrático? Porqué, si otra “verdad” acompaña a ésta primera, es que la paz no se decide, hoy por hoy, entre Ramallah y Jerusalén. Se decide en Teherán, en Damasco, en las montañas de Paquistán, en los agujeros del pensamiento fundamentalista, en cada rincón donde se ha inoculado el odio a Israel. ¿Es Palestina el gran enemigo de Israel? No. Palestina será su más fiel aliado, si se consigue la paz. Porqué algo está claro, palestinos e israelíes sufren la misma amenaza, y sobreviven al mismo enemigo: el fundamentalismo islámico. Es una tragedia para Israel, y para el mundo, que los intelectuales más chillones que practican la profusa histeria antiisraelí, no griten, con la misma intensidad, contra esta plaga totalitaria. Una última consideración. Mis reflexiones no pretenden convencer a nadie. Las respuestas que planteo no son dogmas de fe. Solo pretenden abrir nuevos interrogantes, conseguir que el pensamiento único contra Israel se quiebre, para dar paso al debate inteligente. El gran problema de este conflicto, es que sobre Israel no hay preguntas, solo respuestas dogmáticas. No hay ideas, solo consignas. No hay debates, solo pancartas. Todo ello, que hace mucho ruido y remueve muchos estómagos, no sirve para nada. Ni para los palestinos, ni para la paz. ¿O alguien cree que la paz se construye en contra de Israel? ¿O alguien cree que la paz la pueden traer los fundamentalistas totalitarios? Si fuera el caso, evidentemente se trataría de la paz de los cementerios. Israel y Palestina, vidas cruzadas, destinos paralelos. Una sin la otra no tienen Futuro. El reto es conseguir que también tengan Presente. En eso trabajamos los que creemos en la libertad de los dos pueblos, sin usar la libertad de uno, contra la del otro. Y en eso no trabajan los que solo se mueven por el odio antiisraelí. Pueden gritar mucho en la calle, pero solo les asiste la razón de su prejuicio.

Prólogo do libro "Atrapados en la discordia". Ed. Destino, 2009

Informa Maribel Ferreiro

quinta-feira, 4 de junho de 2009

Matar sin que se note. De Gustavo D.Perednik


Matar sin que se note
.
Os protagonistas de "Matar sin que se note" son xuíces comprados, avogados cómplices, nais de nenos mortos convertidas en adaís da xustiza, xefes de goberno arxentinos, israelís e iranianos, funcionarios encumbrados que caeron nas gadoupas da corrupción, un teimado e perseverante fiscal, e unha mallada sociedade que deixábaos pasar atónita. O 18 de xullo de 1994 produciuse o atentado máis brutal da historia arxentina, e aos poucos días comezou a urdirse unha rede para ocultar aos culpables, que foi desbaratada con valentía e testarudez. Esta nova novela de Gustavo D.Perednik ten como epicentro o desmantelamento desa rede. Un estilo que combina rigor e emoción, compromiso e obxectividade, e que permite sacar a luz a verdade indispensábel. Á Arxentina, á vangarda mundial na loita xurídica contra o terrorismo, logra colocar aos terroristas iranianos nas listas vermellas de Interpol, coa aprobación do mundo enteiro. O suspenso do relato inclúe o marco familiar do inmolado, o seu traxecto do Líbano a Buenos Aires, e o testemuño de centenares de testemuñas que abriron unha Caixa de Pandora para sorpresa dos arxentinos.